บทที่ 54

ความกดดันรุนแรง ดุจคลื่นยักษ์โถมกระ หน่ำ ซัดกระแทกสู่ร่างของฉู่เฟิงอย่างต่อเนื่องลูกแล้วลูกเล่า

พลังรุนแรงน่ากลัวเข้าบดขยี้และฉีกแยกอวัยวะภายใน ของฉู่เฟิง ความเจ็บปวดจากกระดูกที่ถูกเสียดแทงทำให้มันแทบร้องตะโกนออกมา

แต่มันไม่สามารถเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้เลย เหมือน ว่าเสียงของมันถูกพรากเอาไปต่อหน้าพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ โดยที่มันมิอาจขัดขืนได้

”เป็นเจ้า!"

ทันทีทันใดขอทานคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวอะไรบางอย่าง มิใช่เพียงแค่ปล่อยมือออกจากคอ หอยของฉู่เฟิง มันผงะถอยหลังจนตัวแนบชิดติดที่มุมกำแพง แล้วมันก็โน้มตัวลงด้วยความสั่นกลัวที่มุมกำแพง

มันเงยหน้ามาเหลือบมองฉู่เฟิงเป็นครั้งคราว แต่ยิ่งมันเห็นหน้าของฉู่เฟิง ก็เหมือนว่ามันยิ่งหวาดกลัว จนท้ายสุดมัน ก็ยกแขนสองข้างกุมศีรษะและตัวสั่น

ฉู่เฟิงทำตัวไม่ถูกกับเหตุการณ์เช่นนั้น หลังจากเฝ้ามองไปมารอบตัว มันก็ไม่พบสิ่งน่ากลัวใดๆแม้แต่เงา ก็หมายความ ว่าขอทานคนนั้นกำลังพูดกับตน ยิ่งทำให้ฉู่เฟิงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จึงรวมรวมความกล้า ลุกขึ้นและเดินเข้าไป ถามขอทานคนนั้นว่า "เจ้ารู้จักข้ารึ?"

"อย่าเข้ามา ข้าขอร้องล่ะ ยกโทษให้ข้าเถิด สิ่งที่ท่านขอให้ข้าทำ ข้าก็ทำเรียบร้อยแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ข้าเถิด ข้ายังไม่อยากตาย!"

ยังไม่ทันที่ฉู่เฟิงจะเข้าไปใกล้ ขอทานคนนั้นก็ตะโกนออกมา พร้อมกับแกว่งแขนเสื้อของมันจนเกิดกระแสลมที่พัดแรงขึ้นมา และเมื่อกระแสลมค่อย ๆ อ่อนตัวลงฉู่เฟิงก็พบว่าขอทานคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในตอนนั้นฉู่เฟิงรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก ใจของมันคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าใครเห็นก็ต้องรู้ว่าขอทานท่าทางบ้าบอคนนี้เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ มันมีความแข็งแกร่งและความสามารถอย่างแท้จริง และยากที่จะบอกได้ว่าพลังของมันอยู่ในระดับใดห้วงใด

แต่สิ่งที่ทำให้ฉู่เฟิงตกใจที่สุดก็คือ ยิ่งขอทานคนนั้นเห็นหน้ามันชัดเท่าไรก็เหมือนกับว่าจะรู้จักมัน และยังหวาด กลัวมันยิ่งนัก แม้ว่ามันจะไม่รู้สาเหตุของความหวาดกลัว แต่ ฉู่เฟิงก็บังเกิดความรู้สึกลึก ๆ ขึ้นมาว่าขอทานคนนั้นอาจจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของมัน

เรื่องราวของตัวตนที่แท้จริงของฉู่เฟิง ฉู่ยวนไม่เคยพูดถึงอะไรมาก่อนเลย และฉู่เฟิงก็ไม่เคยถาม มันรู้สึกแค่ว่าเมื่อพ่อแม่ที่แท้จริงของมันได้ทอดทิ้งมันไป มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องออกไปตามหา และพ่อแม่แบบนั้นก็ไม่มีค่าพอที่จะตามหาเช่นกัน

แต่เมื่อมันได้พบกับขอทานคนนี้ ความคิดของมันก็ เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ทำไมขอทานที่มีวรยุทธ์ขนาดนี้ถึงกลายเป็นบ้า? แล้วระหว่างมันเองกับขอทานคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรต่อกัน? ใครคือพ่อแม่ที่แท้จริงของมัน? หรือว่าหลายปีก่อน จะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับพ่อแม่ของมัน?

คำถามมากมายวิ่งพล่านอยู่ในศีรษะของฉู่เฟิงเหมือน คลื่นลมที่โหมกระหน่ำ ทำให้มันเกิดความสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของตนเอง มันเริ่มคิดว่าทุกอย่างไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่มันเคยคิด และตัวตนของมันอาจจะไม่ได้ธรรมดาเหมือนที่มันคาดเดา

"เฮ้ ข้าตามหาเจ้าเสียตั้งนาน ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ล่ะ?" ในตอนนั้นเสียงอ่อนหวานลอยมาตามสายลม เมื่อมันมองไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับซูเหม่ยที่กำลังยืนอยู่หน้าทางเข้า

ตรอกและมองมาที่มัน แล้วนางก็รีบวิ่งเข้ามาหามันเหมือนว่า มีเรื่องสำคัญจะบอก

"เกิดอะไรขึ้น?" เมื่อเห็นดังนั้นฉู่เฟิงก็รีบปรับอารมณ์และถามนางกลับไปด้วยรอยยิ้ม

"ตำแหน่งของสุสานถูกประกาศออกมาแล้ว ตอนนี้ผู้ คนจำนวนมากล้วนมุ่งหน้าไปที่นั่น พวกเราก็ต้องรีบเหมือน กัน ไม่งั้นคงไม่เหลืออะไรให้เราสักอย่าง" ซูเหม่ยพูดอย่างร้อนรน แล้วก็รีบลากฉู่เฟิงไปทันที

จากที่ซูเหม่ยบอกเรื่องตำแหน่งของสุสาน พิกัดที่ตั้งของสุสานถูกประกาศออกมาแล้วแม้จะไม่มีใครล่วงรู้ว่าใครคือผู้ประกาศเรื่องนี้ แต่มันมั่นใจเลยว่าคนที่ขายแผนที่สุสาน คงได้กำไรมหาศาลจากงานนี้

ขุมกำลังที่แข็งแกร่งจากที่ต่าง ๆ หลั่งไหลมารวมตัวกันอย่างยิ่งใหญ่ ทุกคนล้วนใช้ความเร็วเต็มพิกัดมุ่งหน้าสู่สุสาน กลิ่นดินปืนคุกกรุ่นที่เกิดจากการประมือระหว่างศิษย์สำนักมังกรครามและสำนักพันวายุรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ความขัดแย้งระหว่างสำนักใหญ่น้อยเกิดขึ้นมิรู้จบสิ้น