บทที่ 52

ขณะที่มันเดินกลับโรงเตี๊ยม ฉู่เฟิงหอบถุงผ้าที่ห่อหนังสือเอาไว้ และมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

ส่วนด้านของซูเหม่ย นางหายโกรธและเลิกทำหน้าหงิกงอ ตอนนี้นางกลับมีรอยยิ้มสดใสแขวนไว้บนหน้า แปลว่านาง ก็กำลังมีความสุขเช่นกัน

"นี่ เจ้าเจอสมบัติซ่อนอยู่ท่ามกลางกองหนังสือเน่า ๆ พวกนี้เหรอ?" ซูเหม่ยถามขึ้นหลังจากทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง

"นี่เจ้าเล่นละครมาตลอดเลยเหรอเนี่ย"

เมื่อเห็นท่าทีแปลก ๆ ของซูเหม่ย ฉู่เฟิงเลยรู้ว่านางแกล้งทำแบบนั้นมาตลอด นางล่วงรู้ว่าจริง ๆ มันต้องการจะ ทำอะไร

"ถ้าเจ้าไม่พูดอะไรและยอมมอบไข่มุกทิพย์ให้ตาแก่นั่นง่าย ๆ เขาก็คงคิดจะโก่งราคาเจ้าเพิ่มน่ะซิ ถ้าข้าไม่เล่นละครแกล้งทำเป็นไม่เห็นด้วย เจ้าจะได้มันมาง่าย ๆ แบบนี้หรือ?"

"เอาล่ะ ว่าแต่เจ้าเจอสมบัติอะไร?เอามาให้ข้าดูหน่อย" ซูเหม่ยหมดสิ้นความอดทนจนต้องรีบไปหยิบห่อหนังสือออกจากไหล่ของฉู่เฟิง

หลังจากรื้อค้นกองหนังสือทั้งหมด ฉู่เฟิงก็หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมา หนังสือเล่มนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น และดูแตกต่างจากเล่มอื่น ๆ

แม้ว่าหนังสือเล่มนั้นมันจะเก่าโทรม แต่มันก็ยังไม่เสียหายแต่เพียงอย่างใด มันให้ความรู้สึกถึงความบริสุทธิ์ปราศ จากสิ่งตกแต่งใด ๆ ในขณะที่มอง และเมื่ออยู่ในมือของฉู่เฟิง มันก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษของวัสดุที่ใช้สร้างหนังสือเล่มนี้

ฉู่เฟิงใช้มือปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนหนังสือ หลังจากฝุ่นจางหายไป กลับปรากฏตัวหนังสือไม่กี่ตัวบนปกหนังสือ ‘เคล็ดวิชาพลังจิต'

ซูเหม่ยคว้า 'เคล็ดวิชาพลังจิต' ขึ้นมา หลังจากที่ปัดฝุ่นทำความสะอาดต่ออีกพักหนึ่ง นางก็พูดขึ้นขณะที่ยังกำลังตื่นตกใจ "ถ้าหนังสือเล่มนี้เป็น 'เคล็ดวิชาพลังจิต' จริง ๆ ก็ถือว่าเจ้าได้รับกำไรมหาศาลเลยนะเนี่ย"

"แม้ว่ามันจะเป็นเคล็ดวิชาพลังจิต และต้องเป็นผู้มีจิตสัมผัสเท่านั้นถึงจะสามารถฝึกฝนได้ แต่ราคาของมันก็ไม่น่าต่ำกว่าไข่มุกทิพย์พันเม็ด แปลกจริง ๆ ทำไมตาแก่ถึงเก็บหนังสือเล่มนี้เอาไว้ในกองหนังสือนั่น? ตาแก่นั่นต้องอ่านหนังสือไม่ออกแน่นอน"

"มันสูงค่าขนาดนั้นเลย?" เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหม่ย ฉู่เฟิงตกใจอย่างมากในตอนแรก และความสุขก็เริ่มค่อย ๆ เข้ามาแทนที่ความตกใจ หมายความว่าเงินที่มันจ่ายออกไป นับว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

"ข้าจะยกตัวอย่างให้ฟัง อย่างศิษย์คนสำคัญ ๆ ที่อยู่ในสำนักมังกรครามของเราซึ่งมีพลังจิตสัมผัส และมิรู้วิธีการฝึกพลังจิตสัมผัส หากเจ้านำเคล็ดวิชาพลังจิตนี้ไปขายให้แก่มัน มันย่อมให้ราคาที่สูงอย่างมากแก่เจ้า เพราะคัมภีร์เล่มนี้เปรียบได้กับสมบัติล้ำค่าที่ล้วนแต่มีคนอยากได้ แต่กลับหาได้ยาก" ซูเหม่ยพูดด้วยความภูมิใจ

"ฮ่า ๆ งั้นหมายความว่า ถ้าข้าฝึกปรือจนเสร็จเรียบ ร้อยแล้วนำมันไปขาย ข้าคงจะได้เงินไม่น้อยเลยซินะ?" ฉู่เฟิง มีความสุขเหมือนคนบ้า เมื่อมันคิดว่าจะได้รับไข่มุกทิพย์จำนวนหนึ่งพันเม็ด จำนวนมุกขนาดนั้นอาจทำให้มันบรรลุพลังระดับธาตุยุทธ์ได้เลยทีเดียว

"เคล็ดวิชาพลังจิตเล่มนี้สอนแค่แนวทางในการควบคุมพลังจิตสัมผัส แต่ไม่ใช่เคล็ดวิชาที่เพื่อฝึกปรือไปเป็นจอมเวท"

"ถ้าเจ้าสามารถฝึกปรือพลังเพื่อเชื่อมโยงมิติได้และกลายไปเป็นจอมเวท รับรองว่าจะมีสำนักมากมายมาชักชวนไปเข้าร่วมอย่างแน่นอน และสิ่งตอบแทนที่แต่ละสำนักจะ เสนอให้เจ้ามันเพียงพอที่จะทำให้เจ้ากลายเป็นคนมั่งคั่งได้เลย"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าสำนักมังกรครามของเราตอบแทนให้แก่จอมเวทของเรามากเท่าไหร่?"

"เท่าไหร่ล่ะ?"

"ทุก ๆ เดือนจอมเวทจะได้รับไข่มุกกาฬจำนวนหนึ่งพันเม็ด ไข่มุกกาฬเพียงหนึ่งเม็ดมีค่าเท่ากับไข่มุกทิพย์หนึ่งพันเม็ด หมายความว่า ทุก ๆ เดือนจอมเวทจะได้รับ ไข่มุกทิพย์หนึ่งล้านเม็ด เป็นค่าตอบแทนจากสำนักมังกรคราม" ซูเหม่ยอธิบาย

"ไข่มุกทิพย์หนึ่งล้านเม็ดต่อเดือน? ข้าแทบจินตนาการต่อไม่ถูกเลย" ฉู่เฟิงถึงกับตกตะลึง ทุกวันนี้เพียงไข่มุกทิพย์เพียงหนึ่งเม็ดก็เป็นของล้ำค่าสำหรับมันแล้ว มันไม่เคยนึกถึงไข่มุกทิพย์จำนวนล้านเม็ดมาก่อนเลย

“ถึงกระนั้นจอมเวทที่รั้งอยู่ในสำนักของเราก็รับไข่มุก กาฬอย่างไม่ได้เต็มใจมากนัก แต่ที่เขายอมมาอยู่เป็นแขก อาวุโสในสำนักเรานั้น น่าจะเป็นเพราะเขามุ่งหวังในขุมสมบัติของเราเสียมากกว่า"