บทที่ 51

ซูเหม่ยปราฏตัวในชุดต่างกายสีชมพูสลับดำ ปล่อยผมยาวสลวยดำขลับของนางปกไหล่งาม บนศีรษะของนางมี ปิ่นปักผมขนาดใหญ่ประดับอยู่ ด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ที่งดงามและใบหน้าที่แสนอ่อนหวาน ในเวลานี้จึงทำให้นางดูงดงาม พิสุทธิ์ ราวกับเทพธิดา

"มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือที่รัก? หรือว่าหลังจากที่เราจากกันไม่นาน เจ้าก็อดคิดถึงข้าไม่ได้" ฉู่เฟิงมองซูเหม่ยที่แต่ง กายงดงามเช่นนั้น ก็อดที่จะหยอกล้อนางไม่ได้

"หากเจ้ายังไม่หยุดเรียกข้าว่า ‘ที่รัก’ อีกที ข้าจะฉีกปากของเจ้าซะ" ซูเหม่ยแยกเขี้ยวขู่ พลันทำให้ใบหน้าอ่อนหวานนั้นดูดุดันขึ้นมา

ทว่าในสายตาของฉู่เฟิง ท่าทางของซูเหม่ยในขณะนี้กลับน่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน ฉู่เฟิงหัวเราะร่า

"ทำไมข้าจะเรียกเจ้าว่า ’ที่รัก’ ไม่ได้ล่ะ ในเมื่อข้ากับเจ้าเป็นคนรักกัน"

"เจ้ามันคนเลว!"

ทันใดนั้นฝ่ามือที่ขาวราวกับหิมะของซูเหม่ยก็พุ่งเข้าหยิกตีแขนของฉู่เฟิงอย่างโมโห เท่านั้นยังไม่พอ ซูเหม่ยยังใช้มือทั้งสองฉีกปากของฉู่เฟิงดังที่ขู่ไว้ ฉู่เฟิงไม่ทันระวังตัว จึงร้องลั่นโรงเตี๊ยมด้วยความเจ็บปวด

"อ้าก..."

หลังจากสงครามย่อม ๆ ของพวกมันสองคนสงบลง ทั้งคู่ถือโอกาสออกไปเดินเล่นบนถนนของเมืองโบราณแห่งนี้

ตลอดทางเดินมีชาวบ้าน พ่อค้าแม่ค้า ผู้คนมาชุมนุมกันมากมาย บางคนเห็นโอกาสในการหาทำมาหากิน ในระ หว่างที่พวกมันกำลังรอข่าวจากสุสาน พวกมันจึงนำข้าวของแปลก ๆ และสมบัติที่ไม่เคยเห็นที่ไหน ออกมาวางขายกันเต็มตลอดทางเดิน

เมื่อซูเหม่ยสังเกตเห็นเช่นนั้น นางคิดที่จะหาอะไรทำฆ่าเวลา นางจึงลากฉู่เฟิงออกมาด้วย

ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปบนถนนของเมืองโบราณดู เหมือนชายซื่อบื่อเดินเคียงคู่กับสาวงาม ทั้งคู่เป็นที่ดึงดูดสายตาของชาวบ้าน โดยเฉพาะชายหนุ่มหลายคนต่างชื่นชมความงามซูเหม่ย พร้อมกับส่งสายตาอิจฉาไปยังฉู่เฟิง

ฉู่เฟิงเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองนั้นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ มันก้มมองแขนที่มีรอยช้ำ พร้อมต่อว่าซูเหม่ยอย่างคับข้องใจ

"ยัยบ้า เจ้าจะโหดร้ายกับข้าเกินไปแล้วนะ ดูสิ แขนของข้าช้ำไปหมดแล้ว"

"สาสมแล้ว ถ้าเจ้ายังกล้าแหย่ข้าแบบนั้นอีก เจ้าก็จะโดนดีอีก!" ซูเหม่ยกัดริมฝีปาก แท้จริงแล้วลึก ๆ ในใจนางรู้สึกพึงใจอย่างยิ่ง ตอนนี้นางรู้สึกมีความสุขมาก ซูเหม่ยมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะคว้ามือฉู่เฟิงวิ่งเข้าไปที่ร้านแผงลอยเล็ก ๆ

ที่ร้านแผงลอยนั้น เป็นร้านขายเครื่องประดับต่าง ๆ สำหรับสตรี มีเครื่องประดับที่มีเอกลักษณ์และสวยงามไม่ซ้ำกันเลย ทว่าเครื่องประดับเหล่านั้น ซูเหม่ยเองก็มีแทบจะหมดแล้ว แต่นางรู้สึกเพลิดเพลินที่ได้เลือกดูเครื่องประดับพวกนี้ นางคุกเข่าและเลือกดูอย่างสนอกสนใจ

หญิงชราเจ้าของร้านรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่มีลูกค้าเข้าร้าน นางคอยแนะนำเครื่องประดับแก่ซูเหม่ย หญิงชราผู้นี้มีรอยยิ้มและสีหน้าเล่ห์เหลี่ยมยิ่งนัก แลดูจะเจ้าเล่ห์มิใช่น้อย!

ทว่าฉู่เฟิงก็รู้สึกเบื่อเป็นอันมาก ทันใดนั้น สายตาของมันเหลือบเห็นชายชราคนหนึ่งนอนอยู่บริเวณใกล้เคียง

ชายชราผู้นั้นค่อนข้างมอมแมม ไม่รู้ว่าเขาไม่อาบน้ำ สระผมมาแล้วกี่วัน ผมเผ้าเป็นก้อนกระจุกอยู่ที่หัว

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น ชายชราคนนั้นมีถุงสกปรก ๆ ใบหนึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ เขาสวมกางเกงขายาวขาด ๆ รองเท้าที่เขาใส่เปิดออกแทบจะไม่มีพื้นรองเท้าเหลืออยู่แล้ว จนส้นเท้าโผล่ออกมาสัมผัสพื้นถนน

แผงขายของของชายชราแตกต่างจากคนอื่น ๆ เขาไม่ได้ตะโกนเรียกลูกค้า เขาเพียงแต่นอนอยู่บนพื้นถนนพร้อมกับกระดิกขา

ชายชราดูเหมือนขอทานซะมากกว่าพ่อค้าเสียอีก เขาไม่ได้สนใจเรียกลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมา

ถึงแม้ว่าชายชราคนนั้นจะไม่ได้ขายของมีค่า แต่กองหนังสือที่อยู่ตรงหน้าเขาดึงดูดความสนใจของฉู่เฟิงอย่างมาก

หนังสือเหล่านั้นไม่ได้ดูวิเศษอะไรมากมาย รูปเล่มธรรมดา ออกจะเก่าโทรม เหมือนกับจะฉีกขาดออกจากกัน และมีฝุ่นเขรอะเกาะอยู่เต็มไปหมด จนไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันคือหนังสืออะไร

ทว่าฉู่เฟิงก็สามารถสัมผัสถึงพลังจิตสัมผัสที่อยู่ในกองหนังสือเหล่านั้นได้อย่างน่าประหลาดใจ

"ท่านผู้เฒ่า หนังสือเหล่านี้ ท่านขายหรือไม่?" ฉู่เฟิงเอ่ยถามชายชราตรงหน้า

ทว่าชายชราไม่ได้ยกหัวขึ้นมาตอบ เขาเพียงแค่ยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"หนึ่งอีแปะอย่างนั้นหรือ?" ฉู่เฟิงเอ่ยถาม

"ถุย หนึ่งอีแปะอย่างนั้นหรือ นั้นมันยังไม่เพียงพอเป็นค่าอาหารสำหรับขอทานเลยเจ้าหนุ่ม?" หลังจากได้ฟังคำพูดของฉู่เฟิง ชายชราลุกขึ้นนั่งพร้อมพูดด้วยความไม่พอใจ

"งั้นท่านผู้เฒ่าก็แจ้งข้ามาเลยสิ ว่าต้องการเงินเท่าไร?” ฉู่เฟิงถามกลับอย่างสุภาพ แต่ภายในใจกลับสาปแช่งว่า