บทที่ 49

ราชสำนัก เชื้อสายกษัตริย์สกุลเจียงตั้งอยู่ที่กึ่ง กลางของดินแดนเก้าแคว้น ไม่เคยก้าวก่ายการขยายอิทธิพล ของฝ่ายใด ๆ แต่กลับเป็นจ้าวยุทธภพที่ทุกฝ่ายยอมรับทุกๆ ปี มหาอำนาจทุกฝ่ายในดินแดนเก้าแคว้นต้องดำเนินพิธีกรรม เข้าเฝ้าสกุลเจียงตามวันเวลาที่กำหนด มิฉะนั้นอาจมีภัยถึงขั้นสิ้นสกุล

สกุลเจียงยกตนเองเสมอกษัตริย์แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าคัดค้าน และการเข้าเฝ้านั้นหาใช้กิจกรรมที่ใครนึกจะปฏิบัติก็ปฏิบัติได้ เพราะใช่ว่าทุกคนจะได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าได้

ในแคว้นชิงโจว มีเพียงสำนักอันดับหนึ่งอย่างสำนักเมฆาเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์นั้น ด้วยเหตุนี้ของบรรณาการของ ทุกสำนักในแคว้นชิงโจวจะต้องนำส่งที่สำนักเมฆาก่อน แล้วสำนักเมฆาจึงเป็นตัวแทนนำเครื่องบรรณาการเหล่านั้ไปถวายแก่สกุลเจียง

สำหรับฉู่เฟิง เรื่องราวของราชสำนักสกุลเจียงเปรียบเสมือนเทพนิยายที่ไม่มีวันเอื้อมถึง ความจริงแม้แต่ยอดยุทธ์ระดับกาฬยุทธ์ฉู่เฟิงก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอสักคนเดียว ส่วนโอสถทิพย์ต่าง ๆ อย่าง โอสถธาตุยุทธ์ โอสถกาฬยุทธ์

โดยลักษณะทั่วไปก็คล้ายคลึงกับโอสถที่ใช้สำหรับทิพย์ยุทธ์ ผู้ฝึกพลังยุทธ์สภาวะใดก็จงใช้โอสถสำหรับสภาวะนั้น

เมื่อเทียบกับโอสถทิพย์ยุทธ์แล้ว โอสถธาตุยุทธ์ กาฬยุทธ์มีค่ายิ่งกว่าและหายากยิ่งกว่ามาก หากใครครอบครองโอสถกาฬยุทธ์ต้นเดียวก็เรียกได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีแล้ว

แต่ในอีกแง่หนึ่ง ฉู่เฟิงก็รู้สึกอดสงสัยไม่ได้ สุสานของ ยอดฝีมือระดับกาฬยุทธ์จะถูกปล้นได้ง่าย ๆ หรือ?

"ซูเหม่ย สุสานของยอดฝีมือระดับนั้น เรามีปัญญาเปิดออกได้จริงหรือ?" ฉู่เฟิงถามด้วยความกังวล

"คิดอะไรมาก เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข่าวสำคัญแบบนี้ ไม่ได้มีแต่พวกเราที่ล่วงรู้ สุสานของบุคคลระดับนี้เป็นที่สนใจ ของชาวยุทธ์ทั่วหล้าอย่างแน่นอน ฉะนั้น ต้องมียอดฝีมือสักคนที่สามารถเปิดสุสานได้"

"ส่วนพวกเราไม่ต้องไปคาดหวังขุนทรัพย์ระดับธาตุยุทธ์หรือกาฬยุทธ์หรอก แค่ได้แบ่งส่วนบุญเป็นไข่มุกทิพย์สักโหล แค่นี้ก็รวยเละแล้ว" ซูเหม่ยอธิบายอย่างออกรส

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง แล้วสุสานที่ว่านี้อยู่ไหนหรือ?" ฉู่เฟิงถามต่อ

"ได้ข่าวว่าอยู่กลางทะเลทรายเวิ้งว้าง แต่ตำแหน่งที่แน่ นอนยังไม่มีใครรู้ แต่แหล่งข่าวที่เชื่อถือได้บอกว่า จะมีการ

ประกาศแผนที่ตำแหน่งสุสานซึ่งตั้งอยู่ที่ทะเลทรายเวิ้งว้างในนครโบราณ

"อ้อ แผนที่ตำแหน่งสุสานนั้น ผู้เข้าร่วมงานประกาศต้องแลกด้วยหญ้าเซียนทิพย์แปดสิบต้น ซึ่งก็พอดีเลย เรา ออกกันคนละสิบต้น รวมกันได้แปดสิบต้นพอดี" ซูเหม่ยอธิบายเสร็จสรรพ

"แพงขนาดนี้ ข้าไม่มีหรอก"

"คราวที่แล้วข้าแบ่งให้เจ้าไปตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือ?"

"ข้า...ใช้หมดแล้ว"

"เจ้าบ้า ใช้เปลืองขนาดนี้ แล้วร่างกายเจ้าซึมซับพลังยุทธ์ไหวหรือ?"

"มันก็..." ฉู่เฟิงถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะมันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะอธิบายเกี่ยวกับพลังสายฟ้าประหลาดที่อยู่ในร่างกายได้อย่างไร แม้มันไม่เคยฝึกศาสตร์เวทอาคมใด ๆ แต่กลับสามารถหลอมพลังงานจากโอสถทิพย์อย่างไม่สิ้นสุด และไม่เคยสิ้นเปลืองเพราะอาการซึมซับไม่ไหวเลย

"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าข้าจะออกให้เจ้าก่อน แต่วันหลังเจ้าต้องคืนข้า" เห็นสภาพยาจกของฉู่เฟิงแล้ว ซูเหม่ยได้แต่ถอนใจ

"แฮะ ๆ งั้นก็... ขอบใจนะ" ฉู่เฟิงเอาแต่หัวเราะแก้เก้อ

สุสานแห่งยอดยุทธ์ระดับกาฬยุทธ์มันจะเป็นอย่างไรนะ? เป็นสิ่งที่ฉู่เฟิงรอคอยที่สุดในตอนนี้ คนทั้งแปดเดินทางไกลมาอีกพักใหญ่ ในที่สุดก็เข้าสู่เขตแดนทะเลทรายและมา ถึงนครร้างโบราณในเวลาเที่ยง

ว่ากันว่านครโบราณแห่งนี้มีประวัติความเป็นมานานเป็นพันปี ก้อนอิฐแต่ละก้อน กระเบื้องแต่ละชิ้น ล้วนเก่าแก่และใกล้ผุพังเต็มที เพียงผลักเบา ๆ ก็อาจจะถล่มลงมาได้

"ที่นี่นะหรือ ดูซากโบราณพวกนี้สิ ถ้าเกิดพายุสักรอบมีหวังถล่มลงมาแน่ ๆ ที่แบบนี้จะมีคนอาศัยอยู่หรือ?"