บทที่ 48

"ข้าขอแนะนำหน่อย นี่คือฉู่เฟิง สมาชิกใหม่ของพันธมิตรเรา แม้มันอายุยังน้อยแต่อย่าได้ดูแคลนเป็นอันขาด" ซูเหม่ยกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"ซูเหม่ย มีใครอายุน้อยกว่าเจ้าอีกหรือ?" ชายชุดขาวเดินมาหาฉู่เฟิงทันทีพร้อมกับยกมือคาราวะ

"ข้าชื่อไป๋ถง ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของน้องฉู่มานาน วันนี้ได้พบตัวจริงเสียที"

"ท่านกล่าวเกินไปแล้ว"

ฉู่เฟิงก็ตอบกลับอย่างมี มารยาท ส่วนชายหนุ่มในชุดสีชมพูลายดอกไม้ โอบหญิงสาวมาดเข้มเดินเข้ามาหาเช่นกัน

"ข้าชื่อเย่เถาจื่อ (ลูกท้อ) ส่วนนางคือคู่หมั้นของข้า จางถิงจื่อ"

ฉู่เฟิงยิ้มให้ทั้งสองและคาราวะตามมารยาท แต่ในใจอดสบถไม่ได้

"สวรรค์ช่างมีอารมณ์ขัน ให้สองคนนี้เกิดมาเพื่อคู่กันจริงจริ๊ง ขนาดชื่อยังมีสัมผัสอักษรคล้องจองกัน"

"ฉู่เฟิง ยินดีต้อนรับเจ้ามาเป็นสมาชิก เรื่องเมื่อครั้งก่อนก็อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองนะ ความจริงเราสองพี่น้องก็โดน..." พูดยังไม่จบประโยคก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบ หยุดทันทีและแอบชำเลืองมองซูเหม่ย

"อ่ะแฮ่ม..." ซูเหม่ยทำเป็นไม่สนใจแต่แอบจ้องทั้งสองพี่น้องด้วยสายตาดุร้ายหลายหน สองพี่น้องเสืยมังกรได้แต่ก้มหน้า แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของฉู่เฟิง เขามั่นใจได้ทันทีว่าที่แท้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นล้วนเป็นเพราะซูเหม่ยบังคับ

"แหม ๆ ฉู่เฟิงเจ้าช่างใจกล้านัก พันธมิตรแห่งปีกอุต

ส่าห์ชักชวนหลายหนเจ้ากลับหยิ่งยโสปฏิเสธ เจ้ายิ่งใหญ่มาจากไหนรึ?"

ทันใดนั้นชายหนุ่มชุดสีน้ำเงินก็กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"เจี่ยหยุนเฟิง เจ้าเงียบไปเลย" ซูเหม่ยหัวร้อนขึ้นมาทันที

"ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันพูดเถอะ" ฉู่เฟิงรีบห้ามปรามซูเหม่ย แถมยังดึงแขนนางให้ถอยออกมาแล้วจ้องหน้าเจี่ยหยุน เฟิง

"เจ้าต้องการพูดอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ"

"ข้าจะบอกว่า เจ้าไม่คู่ควรกับพันธมิตรแห่งปีกหรอก!" เจี่ยหยุนเฟิงคำรามใส่ทันที

"ฟุบ"

ทันใดนั้นฉู่เฟิงก็ซัดฝ่ามือออกไป เป็นกระบวนท่าของฝ่ามือมายา ทุกคนคาดไม่ถึงว่าฉู่เฟิงที่ท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกจะพลิกอารมณ์กลับตาลปัดถึงเพียงนี้

"ฝ่ามือมายารึ?"

แม้เจี่ยหยุนเฟยจะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ก็ใช่ว่าจะมอง กระบวนท่านี้ไม่ออก พลิกฝ่ามือโต้กลับด้วยพลังทิพย์ยุทธ์ขั้นที่เจ็ดทันที แถมยังเป็นระดับเคล็ดวิชาขั้นที่สี่อีกด้วย ฉู่เฟิง คาดไม่ถึงว่าคน ๆ นี้จะลึกล้ำเพียงนี้ แต่ก็มิได้เกรงกลัว แปร ฝ่ามือเบา ๆ กลายเป็นฝ่ามืออัสนีบาตกระบวนท่าที่หนึ่งต้านฝ่ามือของเจี่ยหยุนเฟิงกลับไป พลิกกายมาอยู่ด้านหลังของเจี่ยหยุนเฟิย ซัดฝ่ามือมายาที่สองออกไป

"ผัวะ" เจี่ยหยุนเฟิงถูกฝ่ามือเข้าอย่างจังที่กลางหลัง ถลาไปข้างหน้าไกลหลายเมตร ล้มหัวคะมำลงกับพื้น

"หนอย ร้ายกาจไม่เบา" นอกจากซูเหม่ยแล้ว คนอื่น ๆ ต่างพากันตะลึงในสิ่งทีเห็น โดยเฉพาะพี่น้องเสือมังกรถึงกับอ้าปากค้างเลยทีเดียว

ในความทรงจำของมันทั้งสอง ฉู่เฟิงเคยเป็นศิษย์ฝ่ายนอกระดับปลายแถวที่ทั้งสองไม่เคยมองอยู่ในสายตา แต่วันนี้กลับพบว่าแม้แต่เจี่ยหยุนเฟิงยังสู้ฉู่เฟิงไม่ได้ มันทั้งสองกลายเป็นพวกปลายแถวสำหรับฉู่เฟิงทันที เห็นได้ชัดว่าที่ผ่านมาฉู่เฟิงอำพรางฝีมือที่แท้จริงไว้ตลอด และไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วฉู่เฟิงมีฝีมือสูงส่งถึงขั้นไหน มิน่าทั้งซูโหรวและผู้เฒ่าโอวหยางต่างผลักดันให้ฉู่เฟิงเข้าร่วมพันธมิตรมาตลอด

"ตอนนี้ ข้าคู่ควรหรือยัง?" ฉู่เฟิงจ้องไปที่เจี่ยหยุนเฟิงที่เพิ่งจะลุกจากพื้น

"ไอ้ระยำ" เจี่ยหยุนเฟิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จะพุ่งเข้าหาฉู่เฟิงอีกครั้ง แต่กลับถูกเงาร่างสีขาวพุ่งตัดหน้า ไป๋ถงนั่นเองที่ห้ามเจี่ยหยุนเฟยไว้