บทที่ 47

"มีสิ่งนี้ พันธมิตรกระบี่คงไม่กล้ามาหาเรื่องสกุลของข้าแล้วกระมัง" ฉู่เฟิงไม่ได้เป็นห่วงตัวเอง แต่เป็นห่วง ฉู่เยว่และคนอื่น ๆ

"มันก็ไม่แน่หรอก เพราะพวกพันธมิตรกระบี่ไม่เหมือน กับพวกสกุลหลิวที่สักแต่อาศัยอำนาจบารมีของครอบครัว พวกมันมีฝีมือมากทีเดียว"

"แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก หากพวกมันมาหาเรื่องจริง พันธมิตรแห่งปีกจะออกโรงเอง แล้วจักได้ประจักษ์แจ้งว่าใครใหญ่กว่ากัน" พูดจบซูเหม่ยก็จากไปอย่างอารมณ์ดี เด็กสาวคนนี้เคยกังวลอะไรกับเขาบ้างไหมหนอ?

"พันธมิตรแห่งปีก แท้จริงแล้วมีศักยภาพขนาดไหนกัน?" ฉู่เฟิงมองดูเข็มกลัดในมือ ทว่าในใจยังอดสงสัยไม่ได้ อย่างน้อยจากคำพูดของซูเหม่ย พอจะรู้ว่าพันธมิตรแห่งปีกไม่ได้เกรงกลัวพันธมิตรกระบี่เลยแม้แต่น้อย และอาจจะไม่ได้มองพวกมันอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

ไม่ลองไม่รู้ ฉู่เฟิงประดับเข็มกลัดไว้บนหน้าอกเสื้อ แสร้งเดินวนอยู่ในสำนักอยู่ครู่ใหญ่ เพื่อสำรวจปฏิกิริยาของผู้

พบเห็น

"ดูนั่นซิ ฉู่เฟิงนี่นา"

"คนที่ถล่มพันธมิตรสกุลหลิว และทำให้หลิวหมางหมดสิทธิ์สืบสกุลนะหรือ?"

"ใช่แล้ว มันนั่นแหล่ะ วันนั้นข้าอยู่ในเหตุการณ์จำมิผิด หรอก"

"แต่ได้ข่าวว่ามันถูกจับตัวไปลงโทษไม่ใช่รึ ทำไมยังเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างนอกได้?"

"ดูที่หน้าอกมันสิ มันเป็นคนของพันธมิตรแห่งปีกหรือนี่?"

"ไม่น่าเชื่อ มันเคยปฏิเสธพันธมิตรแห่งปีกมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่วันนี้ยังเข้าไปเป็นสมาชิกได้อีก แถมยังรอดพ้นจาก การลงโทษของฝ่ายในอีกด้วย ฉู่เฟิงคนนี้มันใหญ่มาจากไหน กัน?"

"ภูมิหลังต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน คนที่กล้าทำหลิวหมางขนาดนี้ยังลอยหน้าลอยตาได้ พวกเจ้าก็ระวังตัวไว้ อย่าได้ล่วงเกินมันเชียว"

ผู้คนที่พบเห็นต่างพากันฮือฮา นอกจากทึ่งในระดับฝีมือของฉู่เฟิงแล้ว เริ่มคาดเดาต่าง ๆ นานาเกี่ยวกับฐานะ

ตระกูลของฉู่เฟิงด้วย

เมื่อกลับมาถึงเรือนพักของตน ฉู่เฟิงพบว่ายังมีแสงไฟสว่างอยู่ มีเงาคนเดินวนไปมาอยู่หน้าห้อง ที่แท้เป็นฉู่เวย และอื่น ๆ

"พี่ฉู่เวย พวกท่านมาที่นี้ทำไมหรือ?"

"น้องฉู่เฟิงในที่สุดก็กลับมา เห็นเจ้าไม่เป็นไร ทุกคนก็สบายใจ" ฉู่เวยราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบชักชวนฉู่เฟิง เข้าเรือนพัก