บทที่ 46

"นี่ ดื่มชาสักถ้วย มันจักช่วยให้เจ้าหายผวา" ซูโหรวรินชาสมุนไพรให้ฉู่เฟิง

"ขอบคุณผู้อาวุโสซูโหรว ข้ารู้สึกกระหายน้ำจริง ๆ" ฉู่เฟิงกระดกรวดเดียวจนหมดถ้วย

"ยังมีอีกหรือไม่?"

"มีสิ" ซูโหรวรินชาสมุนไพรให้ฉู่เฟิงอีกหลายถ้วย ฉู่เฟิง กระดกหมดถ้วยตามเคย ดื่มจนน้ำชาหมดกาแล้วจึงเช็ดมุมปาก แถมยังเรอเสียงดังอีกด้วย

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูโหรวถึงกับประหลาดใจยิ่งนัก "เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้ขวัญผวาเลยแม้แต่นิด แค่กระหายน้ำจริง ๆ" เผชิญกับภัยอันตรายที่น่าหวาดหวั่นด้วยอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับไม่แสดงความกลัวเกรงใด ๆ ออกมาเลย นับว่าใจกล้าเหลือเกิน ซูโหรวรู้สึกชื่นชมอยู่ลึก ๆ เห็นทีครั้งนี้นางจะช่วยถูกคนจริง ๆ

"ท่านซูโหรว วันนี้ต้องขอบคุณที่ช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว" ฉู่เฟิงยืนขึ้นพร้อมกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง แม้รู้ดีว่าเจตนาที่แท้จริงของซูโหรวคือหว่านล้อมให้

ตนเข้าร่วมพันธมิตรแห่งปีก แต่อย่างไรเสียก็เป็นการช่วย ชีวิตตน ฉู่เฟิงมิอาจไม่รู้สึกขอบคุณ

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เจ้าหลิวหมางนั่นเป็นฝ่ายกระ ทำผิด ข้าในฐานะฝ่ายอาวุโสแห่งสำนักมังกรครามต้องปก ป้องเจ้าอยู่แล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นศิษย์สำนักที่หาใครมา ทดแทนได้ยาก" ซูโหรวยิ้มและแบมือ

"เคล็ดวิชาอัสนีบาตสามกระบวนท่าเจ้าคงฝึกสำเร็จแล้ว คืนมาซะ เพราะเคล็ดวิชานี้มิสามารถปล่อยให้รั่วไหลออกไปข้างนอกได้"

"เอ่อ... ท่านซูโหรว บอกตามตรงว่าข้าฝึกสำเร็จเพียงสองกระบวนท่า กระบวนท่าที่สามยังฝึกไม่สำเร็จ" ฉู่เฟิงหยิบคัมภีร์อัสนีบาตสามกระบวนท่าออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก

ซูโหรวรับคัมภีร์จากฉู่เฟิงทันที และยิ้มตอบ

"ข้าก็จะบอกตามตรงว่า นอกจากปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักแล้ว ยังมิเคยมีผู้ใดฝึกกระบวนท่าที่สามสำเร็จเลย การสำเร็จสองกระบวนท่าแรกก็ถือว่าประสบความสำเร็จใหญ่หลวงแล้ว"

"อ๋อ" ได้ยินเช่นนั้นฉู่เฟิงถึงกับแอบดีใจ เพราะความจริงแล้ว มันรู้สึกได้ว่าตัวเองใกล้บรรลุเต็มที ขาดเพียงราย ละเอียดบางอย่างในคัมภีร์ที่ยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ หากวันหน้ามันสามารถเข้าใจเคล็ดวิชาทั้งหมดและฝึกจนสำเร็จ

มันก็จะกลายเป็นคนนอกเพียงคนเดียวที่บรรลุเคล็ดวิชาอัสนีบาตสามกระบวนท่า

ต่อจากนั้น ซูโหรวยังชวนคุยเรื่องสัพเพเหระอื่น ๆ อีก มากมาย แต่ล้วนเป็นการแสดงความเอาใจใส่ในฐานะผู้อาวุโส มิได้แสดงเจตนาชักชวนเข้าร่วมพันธมิตรแต่อย่างใด

เมื่อออกจากหอผู้อาวุโส ฉู่เฟิงสรุปในใจ แม้ซูโหรวดู อ่อนโยนกว่าซูเหม่ยมากมายนัก แต่จิตใจของนางก็ลึกซึ้งกว่าซูเหม่ยมากมายเช่นกัน

"นี่เจ้า ออกมาแล้วรึ"

ขณะที่ฉู่เฟิงกำลังจะก้าวออกจากประตูใหญ่ ก็ได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวาน เมื่อหันไปมองก็พบว่าเงาร่างอรชรกำลังเดินมาหาตน เป็นซูเหม่ย น้องสาวของซูโหรวนั่นเอง

"ครั้งนี้ ต้องขอบคุณเจ้าด้วย" ฉู่เฟิงยิ้มให้ มันรู้ดีว่าการที่ซูโหรวยอมออกโรง ส่วนหนึ่งเพราะการแจ้งข่าวของแม่นางคนนี้

"แล้วกัน เป็นหนี้บุญคุณกันทั้งที จะตอบแทนด้วยปากเปล่าแค่นี้เองหรือ?"

"ต้องให้ข้าหอมแก้มเจ้าด้วยหรือเปล่า?"