บทที่ 45

ชุดสีขาว ที่นางสวมอยู่ รวมถึงใบหน้าเรียวยาวราวจิ้งจอก ทำให้วันนี้ท่าทางของนางแตกต่างจากคนอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด และไม่เหมือนท่าทางที่พบเห็นได้ในการชุม นุมปกติ

ทว่าเมื่อซูโหรวปรากฏกายขึ้น สีหน้าของบรรดาผู้อาวุโสในห้องนั้นเคร่งเครียดขึ้นในทันใด

คุกเหล็กนั้นมีการรักษาการณ์อย่างแน่นหนา นอกเหนือจากคนของกองลงทัณฑ์แล้ว ไม่มีผู้ใดสามารถผ่านเข้ามาได้ การกระทำของซูโหรวเมื่อครู่ คือการบุกรุกชัด ๆ

"อาวุโสซูโหรว แขกพิเศษของที่นี่ ข้าสงสัยว่าเจ้ามีธุระกงการอะไรกับกองลงทัณฑ์ของข้า?"

แม้ว่าซูโหรวจะมาที่นี่ด้วยความมุ่งร้าย แต่นึกถึงสถานะของนาง กระทั่งหลิวเฉิงเอินก็ยังต้องยิ้มแย้มเมื่อพบหน้า

"แค่เรื่องเล็ก ๆ ที่ข้าหวังว่าท่านจะช่วยได้" รอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ของซูโหรวมีความงดงามที่แตกต่างกันนับพันแบบ แม้กระทั่งผู้เฒ่าเหล่านี้ก็ยังยากที่จะหักห้ามใจ

"เจ้ามีอะไรก็ว่ามาเถอะ ข้าจะพยายามช่วยอย่างเต็มที่" หลิวเฉิงเอินพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง

"ข้าอยากพาตัวฉู่เฟิงกลับไป" ซูโหรวอมยิ้มในขณะที่บอกจุดประสงค์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงคนที่อยู่ในห้องนั้น แม้แต่หลิวเฉิงเอินซึ่งมีรอยยิ้มฉาบไว้เมื่อครู่ พลันใบหน้ายังแปร เปลี่ยนสี

"ซูโหรว เจ้าพูดเรื่องน่าขันอะไรกัน? เจ้ารู้ไหมว่าฉู่เฟิง มันกระทำเรื่องใด?" หลิวเฉิงเอินเคร่งเครียดขึ้น

"ข้าไม่สนว่ามันทำเรื่องใด แต่ข้าจะพาตัวมันกลับไป" ซูโหรวหุบยิ้ม

"ไม่มีทาง ข้าบอกไว้ตอนนี้เลย แม้เทพหรือเซียนจะลง มา ก็ไม่อาจพาตัวฉู่เฟิงไปได้ พานางออกไปบัดเดี๋ยวนี้" หลิวเฉิงเอินโบกมือ แขนเสื้อใหญ่สะบัดตามแรง เขาหันหลังกลับและไม่สนใจซูโหรวอีกต่อไป

"อาวุโสซูโหรว ได้โปรดเถอะ" เมื่อเห็นดังนั้น ผู้อาวุโสหลายคนแค่นยิ้ม แล้วเดินเข้าหาซูโหรวเพื่อนำตัวนางออกไป

"โอ๊ย!"

แต่ก่อนที่จะเข้าใกล้นางไปมากกว่านั้น ลมปราณอันไร้รูปแบบก็พุ่งออกจากร่างซูโหรว มันนั้นแข็งแกร่งและหมุนราว กับน้ำวน แล้วแผ่กระจายไปทั่วคุกเหล็กในทันใด

แทบจะเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ลมปราณนั้นถูกปล่อยออกมา ผู้อาวุโสนับสิบร่วงลงบนพื้น เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปากพวกเขา มีเพียงหลิวเฉิงเอินเท่านั้นที่ยังยืนปักหลักอยู่ได้

ชั่วขณะนั้น กระแสความกดอากาศที่เหมือนกับน้ำวน หมุนรอบตัวซูโหรว ผมยาวดำขลับปลิวไปตามกระแสลม ชุด สีขาวโบกสะบัดไปมาราวกับเทพธิดากำลังลอยลงสู่พื้นดิน ทว่าสายตาของนางนั้นกลับเย็นชาอย่างผิดปกติ

"ข้าจะพูดอีกครั้ง ท่านจงปล่อยฉู่เฟิงเสีย ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม!"

"ซูโหรว เจ้ารนหาที่แล้ว!"

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเฉิงเอินยิ่งบันดาลโทสะ พลังกดอากาศที่แข็งแกร่งระเบิดออกและปกคลุมไปทั่วคุกเหล็ก

"ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว"

ในตอนนั้นเอง ฉู่เฟิงได้ยินเสียงแสบแก้วหูดังสนั่นจากทุกทิศทาง มันเห็นคุกเหล็กอันแข็งแกร่งสั่นสะเทือนอย่างแรง ราวกับว่าไม่อาจต้านลมปราณที่ออกมาจากตัวของคนทั้งคู่

ลมปราณที่พวยพุ่งออกมานั้น กระทั่งผู้อาวุโสที่มีพลังธาตุยุทธ์ซึ่งนอนอยู่บนพื้น ยังต้องเอามือกุมศีรษะและร้องครวญครางราวกับว่าไม่อาจทนกับความเจ็บปวดได้อีกต่อไป

ทว่าสิ่งเหล่านั้นกลับไม่ส่งผลต่อฉู่เฟิงแม้แต่น้อยเพราะ มันมีลมปราณอันอบอุ่นหุ้มห่อร่างไว้ ซึ่งช่วยปกป้องพลังจู่โจมในห้องนั้น เห็นได้ชัดว่าซูโหรวใช้ลมปรารณอีกชนิดหนึ่งปกป้องมัน

"หลิวเฉิงเอิน ดูท่าว่าข้าจะไม่ได้ออมมือให้ท่านนะ แต่เป็นท่านต่างหากที่ไม่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ข้า!"

ทันใดนั้น ซูโหรวก็ก้าวไปข้างหน้า ขณะที่เท้าของนางแตะพื้น พลันเกิดรอยลึกที่แผ่ขยายออกไปราวกับอสรพิษที่เลื้อยไปมา มันพุ่งไปตามพื้น ตรงไปยังหลิวเฉิงเอิน