บทที่ 44

"เจ้า… เจ้าเป็นใคร?" หลิวหมางหวาดกลัวถึงขีดสุด มันพยายามถอยหลัง ทว่าร่างกลับประชิดกำแพง มันจึงไม่มีทางหนีอีกต่อไป

"ซวบ"

ฉู่เฟิงไม่พูดพล่ามทำเพลงและเปิดฉากโจมตี มือของ มันราวกับกรงเล็บอินทรี พุ่งเข้าใส่ช่วงล่างของหลิวหมางและคว้าหมับเข้าไปบริเวณต้นขาของมัน

"พูดมา แกใช้ไอ้นี่ย่ำยีสตรีไปมากแค่ไหนแล้ว?" ฉู่เฟิงฉีกยิ้ม ทว่ายิ้มของมันดูพิลึกนัก

หลิวหมางเห็นรอยยิ้มของฉู่เฟิงก่อนที่มันจะตอบอะไร ออกไป มันจึงคิดว่าพอจะมีโอกาสอยู่บ้าง มันเปลี่ยนท่าทีใน ฉับพลันแล้วตะโกนออกไปด้วยเสียงดังว่า “ทำไมแกถามแบบ นี้? ไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร?! ถ้าแกกล้าแตะต้องข้าล่ะก็ ข้าจะทำ ให้แกไม่ตายดี!"

"ข้าไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่ว่านับจากวันนี้ไป แกอาจจะ นึกถึงสตรีที่แกเคยย่ำยีก่อนหน้านี้ก็ได้" พูดจบฉู่เฟิงก็กำหมัดแน่น

"ฉู่เฟิงรอเดี๋ยว" ซูเหม่ยมาถึงในไม่ช้า เมื่อนางเห็นปฏิกิริยาของฉู่เฟิงจึงตะโกนเพื่อห้ามมัน

ทว่าสายไปเสียแล้ว เสียงแหวกอากาศดังขึ้นสองครั้งและเลือดสาดกระเซ็นเต็มมือฉู่เฟิง

"อ๊าก"

หลิวหมางร้องครวญครางราวกับหมูถูกเชือด มันกลิ้งไปมาบนพื้น มือกุมจุดยุทธศาสตร์เอาไว้ ทว่าบาดแผลนั้นสาหัสเกินจะทนไหว มันจึงเป็นลมไปในที่สุด

"ฉู่เฟิง! เจ้าก่อหายนะแล้ว!" เมื่อเห็นภาพนั้น กระทั่งซูเหม่ยยังมิอาจครองสติได้

"หายนะอะไร? มันกล้าทำร้ายครอบครัวข้า มันต่างหากล่ะที่ก่อหายนะ! มันโชคดีแค่ไหนที่ยังไม่ได้แตะต้องฉู่เยว่ ไม่เช่นนั้นข้าไม่แค่ทำลายเครื่องเพศมันหรอก ข้าจะเอาชีวิต มันเลยด้วยซ้ำ" ฉู่เฟิงตะคอกอย่างเย็นชาและเดินไปหาฉู่เยว่ และฉู่เสว่อย่างรวดเร็ว

“สวบ…”

เมื่อฉู่เฟิงแก้มัดฉู่เยว่และฉู่เสว่ ทั้งคู่โผเข้าหาอ้อมกอด ของมันและกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

หากฉู่เฟิงมาถึงช้ากว่านี้ หลิวหมางคงย่ำยีพรหมจรรย์ ของพวกนางเป็นแน่

หลังเหตุการณ์ทุกอย่างจบลง ฉู่เฟิงและคนสกุลฉู่ออกจากคฤหาสน์หลังนั้น วีรกรรมของมันเล่าลือไปทั่วสำนักฝ่าย ใน ฝูงชนที่มามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ของพันธ มิตรสกุลหลิวเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทุกคนต่างรู้จักเด็กหนุ่มที่ต่อสู้กับคนของพันธมิตรสกุลหลิวและเหยียบย่ำพวกมันอย่างเหี้ยมโหด นามของมันผู้นั้นคือ... ฉู่เฟิง และพวกมันต่างก็รู้อีกว่านามฉู่เฟิงนั้นเลื่องระบือไปทั่วทั้งสำนักฝ่ายใน แต่สิ่งที่พวกมันอาจคาดเดาได้ ก็คือ ฉู่เฟิงผู้นี้ยังจะมีชีวิตรอดพ้นวันพรุ่งนี้ไปได้หรือไม่

เพราะไม่เพียงแต่ฉู่เฟิงจะถล่มพันธมิตรสกุลหลิวเสียราบคาบเท่านั้น แต่มันยังทำร้ายหลิวหมางและทำให้ตระกูลหลิวไม่อาจสืบทอดทายาทได้

เมื่อดูจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ปู่ของหลิวหมางจะปิดหูปิดตาและนิ่งดูดายได้อย่างไร? หายนะที่จะมาเยือนฉู่เฟิงนั้นถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

อันที่จริง หลังจากที่หลิวหมางถูกจัดการไปไม่นาน เรือนพักของฉู่เฟิงถูกล้อมเอาไว้ และคนเหล่านั้นไม่ใช่ศิษย์ธรรมดา พวกมันคือผู้อาวุโสของสำนักฝ่ายใน ทุกคนต่างมี พลังทิพย์ยุทธ์อันเหนือชั้นและเป็นคนจากกองลงทัณฑ์ทั้งสิ้น

เมื่อเผชิญหน้ากับอาวุโสเหล่านั้น ฉู่เฟิงไม่มีอำนาจอันใดที่จะต้านทานพวกมันได้ ทำได้เพียงยอมให้พวกมันพาตัวไปเท่านั้น

"จบแล้ว ฉู่เฟิงบรรลัยแล้ว หลิงเฉิงเอินต้องเอาชีวิตมัน เป็นแน่"

"โอ ช่างน่าละอายเสียจริง อัจฉริยะอย่างมันควรมี อนาคตที่รุ่งโรจน์เมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักฝ่ายใน ทว่ามันกลับไปมีเรื่องกับคนที่ไม่สมควรจะมี"

คนที่ตามฉู่เฟิงมาและออกันอยู่ด้านนอกเรือนพักของ มันนั้น เมื่อพวกมันเห็นว่าเด็กหนุ่มถูกกองลงทัณฑ์พาตัวไป ต่างรู้สึกสงสารจับใจ

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นซูเหม่ยที่วนเวียนอยู่ไม่ไกล ใน ตอนที่ผู้อาวุโสเหล่านั้นปรากฏตัวขึ้น นางก็หันหลังเดินจากไป

มีสถานที่มากมายที่ผู้อาวุโสเหล่านั้นดูแลอยู่ นอกเหนือจากหอฝึกยุทธ์ หอเลือกภารกิจ อีกทั้งยังมีสถานที่ที่สำคัญมากอีกแห่งหนึ่ง นั่นก็คือหออาวุโสนั้นเอง

ในหออาวุโสนั้นเต็มไปด้วยผู้อาวุโสหลายพันคน และเป็นสถานที่ที่ผู้อาวุโสมาชุมนุมกันมากที่สุด ซูโหรวเป็นผู้คุมสถานที่แห่งนี้

"อะไรนะ? เจ้าบอกว่าฉู่เฟิงตัดเครื่องเพศของหลิวหมางงั้นรึ?"

ณ ห้องโถงหนึ่งในหอผู้อาวุโส ใบหน้าอันงดงามของซูโหรวเต็มไปด้วยความตกตะลึง เมื่อซูเหม่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้นางฟัง