ตอนที่  9  จับผิดท่านหมอ

ท่านอ๋องตกตะลึงกับใบหน้าที่เรียบเนียนดุจสตรีตรงหน้า หลี่เหยานั้นยังไม่รู้ตัวว่าผ้าผูกหน้าของนางหลุดไปแล้วเพราะนางสนใจแต่บาดแผลและรีบซับเลือดให้กับเขาทันที

“ขอประทานอภัยกระหม่อมเลินเล่อจนทำให้…”

ท่านอ๋องหันมาคว้ามือนางและจับให้หันมา เขาสบตานางอีกครั้งจนแน่ใจในตอนนี้นี่เอง แม้ว่าจะใช้เสียงทุ้มต่ำที่พยายามดัด แต่รูปร่างและผิวพรรณนี้เขามั่นใจว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ผู้ชายแน่นอน

“เจ้า…หน้าของเจ้า…”

หลี่เหยาพึ่งจะรู้ตัวเอาตอนนี้ว่าผ้าผูกหน้าของนางหลุดออกไปเสียแล้วเมื่อเริ่มควานหาแต่ท่านอ๋องจับมันโยนทิ้ง

“ไม่ต้องใช้แล้ว เจ้ารีบทำแผลก่อนที่มันจะปริออกอีกรอบหนึ่งเถอะ”

“แต่ว่า…”

“หน้าเจ้าหรือแผลของข้าที่สำคัญกว่า”

“ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

เสียงอ่อยที่ลืมดัดนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจและฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย นางเป็นสตรีอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริง ๆ แต่ว่า..นางคือผู้ใดแล้วเหตุใดท่านหมอตงจึงได้ส่งนางมายังค่ายทหารแห่งนี้ หรือว่าหมอตงผู้เฒ่าเขาเองก็ไม่ทราบว่านางเป็นสตรีเช่นกัน ดังนั้นความลับนี้ก็มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้สินะ เช่นนั้นเขาก็จะช่วยนางปิดเป็นความลับ

“กระหม่อมจะเริ่ม…ตัดไหมอีกครั้ง คราวนี้หากว่าพระองค์เจ็บก็บอกนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ได้ ครั้งนี้ข้าจะไม่ทำเจ้าตกใจอีกแล้ว”

หลี่เหยารู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกคนตรงหน้าจ้องมองไม่ละสายตา อีกใจก็เกรงว่าเขาจะจับได้ว่านางเป็นผู้หญิงแต่เห็นว่าเขาไม่ว่าอะไรจึงได้รีบทำแผลต่อโดยพยายามจะไม่สนใจสายตาของท่านอ๋องที่ยังจ้องมองนางอยู่

“ตัดไหมเสร็จแล้ว กระหม่อมจะค่อย ๆ ดึงออกมาอาจจะ…อาจจะเจ็บเล็กน้อย”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบ”

หลี่เหยาไม่พูดอะไรหลังจากนั้น ทำเพียงก้มหน้าก้มตาทำแผลให้เขาต่อไปจนท่านอ๋องเป็นผู้ทำลายความเงียบ

“หลี่เหยา เจ้ารู้จักบ่อน้ำพุอุ่นในถ้ำบนเนินเขาหรือไม่”

“บะ บ่อน้ำพุหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่ มันอยู่ในถ้ำบนเชิงเขา ข้ามักจะชอบไปที่นั่นแต่ตอนนี้ข้าบาดเจ็บและไม่ได้ขึ้นไปอาบน้ำที่นั่นแล้ว ที่นั่นค่อนข้างจะเงียบและไม่มีใครขึ้นไปเพราะเป็นเหมือนสถานที่ต้องห้ามสำหรับเหล่าทหาร”

“ไม่เคยทราบเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เอาไว้เจ้าลองไปดูสิ ที่นั่นน่าจะมีสมุนไพรหายากเผื่อว่าเจ้าอยากจะทำยา”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

หลี่เหยาที่ฟังและกำลังคิดถึงบ่อน้ำพุในถ้ำที่ว่านั้นก็เผลอยิ้มออกมา นานแค่ไหนแล้วนะที่นางไม่ได้แช่น้ำเช่นนั้นหลังจากที่เดินทางมายังเมืองลู่โจวแห่งนี้

ส่วนอีกฝ่ายที่ลอบสังเกตท่าทีก็พยายามทำเป็นไม่สนใจเพราะที่เขาบอกไปก็เพื่ออยากจะพิสูจน์ หากว่านางไปจริง ๆ เขาก็จะมั่นใจได้ว่าสิ่งที่เขาคิดและเห็นไม่ผิดจากที่คิด

“เสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ จากนี้เพียงแค่ใส่ยาตามเวลาก็เพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องพันแผลพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ขอบใจเจ้ามากหลี่เหยา เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

หลี่เหยารีบเก็บของและออกไปด้วยอารมณ์ที่ดีกว่าทุกครั้ง เขาที่ลอบมองถึงกับแอบยิ้มออกมาอย่างเผลอตัวแต่ก็รีบหุบยิ้มทันทีเมื่อนึกถึงฟางอี้หลงและราชโองการหมั้นหมายที่เขาได้รับเมื่อครั้งก่อน

หากว่าผิดสัญญากับสกุลฟาง เรื่องระหว่างเขากับฟางอี้หลงจะยังเหมือนเดิมอยู่หรือไม่ แต่ว่าในยามนี้สายตาที่หลี่เหยามองอี้หลงก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเช่นกัน ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรคงจะต้องพิสูจน์ความจริงในเรื่องนี้ให้ได้เสียก่อน

“ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้เลย หลี่เหยา”

คืนนั้น