ตอนที่ 10
ตอนที่ 10 หึง!!
30 กันยายน 2569
“ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ห่าวหรานหันไปมองใบหน้าที่มีผ้าที่ปิดบังเอาไว้แต่เขาเห็นมาหมดแล้วรวมถึงเรือนร่างที่น่าหลงใหลนั่นด้วย ใจเขานึกอยากจะกระชากผ้าคลุมหน้านั้นออกเสียเหลือเกินจะได้เห็นริมฝีปากสีอ่อนนั้นอีกครั้ง
“เปล่า ข้าไม่ได้มีธุระกับเจ้า”
“เช่นนั้นพระองค์…”
“ค่ายนี้ข้าเป็นแม่ทัพ ข้าจะเดินไปที่ใดต้องแจ้งใครด้วยงั้นหรือ”
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิกล้า”
“ให้มันไม่กล้าอย่างที่ปากเจ้าพูดเถอะ”
“เอ๊ะ กระหม่อม…”
พูดเสร็จก็เดินหันกลับออกไป ท่าทีของเขาไม่ต่างกับโมโหผู้ใดมาเพราะแม้แต่องครักษ์อย่างต้าเป่าก็ยังรีบหนีทันที เหลือแค่หลี่เหยาที่เป็นสนามอารมณ์รองรับเขาอยู่คนเดียว
“อะไรอีกละเนี่ย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยมิใช่หรือโมโหอะไรของเขานักหนาละนี่”
เย็นวันนั้น
“รายงานพ่ะย่ะค่ะ”
“มีอะไรเหตุใดจึงแตกตื่นเช่นนี้เกิดอะไรขึ้น!!”
ท่านอ๋องและเหล่านายกองคนอื่น ๆ หันไปมองหน่วยลาดตระเวนที่ออกไปพร้อมกับฟางอี้หลงแต่ตอนกลับมาพวกเขากลับบาดเจ็บและกลับมาเพียงสองคน
“เกิดอะไรขึ้น ฟางอี้หลงล่ะ”
“ทูลท่านอ๋อง รองแม่ทัพถูกข้าศึกจับไปพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่าอย่างไรนะ!!”
“เพล้ง!!”
หมอหลี่เหยาที่กำลังยกยาเข้ามาให้ท่านอ๋องในกระโจมได้ยินว่าฟางอี้หลงถูกข้าศึกจับก็เผลอทำยาที่ยกมาตกจนแตก สายตาของนางกลัวสุดชีวิตเมื่อเห็นว่าทหารที่กลับมาบาดเจ็บ
“เกิดขึ้นได้อย่างไร”
“พวกมันหลอกล่อให้รองแม่ทัพตามมันไปที่เชิงเขาและล้มจับเขาไปพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกมันต้องการอะไร”
“มันส่งจดหมายนี้ให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
ทหารส่งจดหมายมาให้ท่านอ๋อง เมื่อเขาเปิดอ่านดูจนหมดก็รีบพับและโยนให้นายกองข้าง ๆ อ่านทันที
“ต้องการเสบียงกับยางั้นหรือ ข้าไม่ได้โง่เช่นนั้นสักหน่อย”
“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อม….”
“หุบปาก!! เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่ พาหมอหลี่ออกไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ท่านอ๋องหันไปมองหลี่เหยาที่กำลังจะเสนอตัว เขารู้ทันทีว่านางคิดอะไรอยู่ เพียงแค่ได้ข่าวว่าอี้หลงถูกจับไปนางก็ตื่นกลัวถึงเพียงนี้ เขาเข้าใจไม่ผิดนางคงมีใจให้กับรองแม่ทัพของเขาเป็นแน่จึงได้มีท่าทางเช่นนี้และยังอยากจะไปช่วยเขาอีก
“ท่านหมอหลี่ ท่านออกไปก่อนเถอะขอรับ เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในท่านโปรดเข้าใจ”
“แต่ข้าช่วยรองแม่ทัพได้ ขอเพียงให้ข้า…”
“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วงั้นหรือ!! ที่นั่นเป็นค่ายของข้าศึกเข้าไปก็มีแต่ตายเจ้ากำลังคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่!! ยังไม่รีบพาตัวออกไปอีก”
“ไปเถอะท่านหมอ”
“ท่านอ๋อง แต่ว่ารองแม่ทัพ…”
“ท่านหมอหลี่อย่าพูดอะไรอีกเลย พาตัวออกไปเร็ว ๆ เข้า”
ทหารที่เหลือพาตัวหลี่เหยาออกจากกระโจมกลับไปที่กระโจมของหมอหลวง ท่านอ๋องนึกโมโหเมื่อเห็นว่านางร้อนรน ใช่ว่าเขาเองจะไม่คิดช่วยรองแม่ทัพของตัวเอง แต่เขาไม่มีทางให้นางออกไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นเป็นอันขาด
“ท่านอ๋อง”
“สั่งให้คนจับตาดูหมอหลี่เหยาเอาไว้ อย่าให้เขาเล็ดลอดออกจากค่ายสร้างความวุ่นวายได้”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“พวกเจ้ามานี่ เราต้องวางแผนช่วยอี้หลงออกมา”
""พ่ะย่ะค่ะ""
กระโจมหมอหลวง
“หลี่เหยา เจ้าไม่ต้องห่วงนะเรื่องที่พี่อี้หลงถูกจับไป อย่างไรท่านอ๋องก็ต้องหาวิธีไปช่วยเขาอยู่แล้ว แต่เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้นอีกนะครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีเช่นนี้”