ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 เจ้าชอบพี่อี้หลงหรือ
30 กันยายน 2569
“มิได้พ่ะย่ะค่ะพระวรกายของพระองค์มีค่าดุจทองคำ กระหม่อมเป็นเพียงผู้น้อย...”
“ช่างเถอะ ๆ เจ้าออกไปได้แล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ท่านอ๋องหันไปมองตามหลี่เหยาที่เดินออกจากห้องไปและหันกลับมาคิด แม้ว่าหลี่เหยาจะสวมผ้าคลุมที่ปิดช่วงปากเอาไว้แต่สายตากลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นสายตาคู่นี้มาก่อนเพียงแต่นึกไม่ออก
แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้กลิ่นกายเหมือนกับวันแรกที่พบหลี่เหยาแต่กลิ่นนั้นก็ยังติดจมูกของเขาราวกับฝังเป็นความทรงจำ
“เห็นทีข้าคงบาดเจ็บจนเลอะเลือน”
ห้องยา
“เหยา…. หลี่เหยา!!”
“อ้อ ว่าอย่างไรนะ”
“ข้าถามว่าเจ้าจะฝากยาให้ข้าเอาไปให้พี่อี้หลงหรือไม่”
“อ้อ มะ ไม่ต้องหรอก”
“เช่นนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าไปก่อนละขอบใจเจ้ามากเลยสำหรับยานี้เอาไว้ข้าพบท่านรองแม่ทัพ…ถวายบังคมท่านอ๋อง”
ท่านอ๋องและฟางอี้หลงเดินเข้ามาพอดี เมื่อหลี่เหยาเงยหน้าไปเห็นท่านอ๋องที่แต่งกายชุดลำลองเดินเข้ามากับพี่ใหญ่ของนางก็ทำเอาหัวใจนางเต้นแรงดุจกลองศึกอีกครั้ง นางยังไม่เคยเห็นเขาสวมชุดอื่นมาก่อนและยังเกล้าผมเผยใบหน้าที่หล่อเหลาราวเซียนปั้นนั้นด้วย
“ถะ ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุกขึ้นเถอะ”
“พี่อี้หลงท่านมาพอดีเลยหลี่เหยาเอาแต่ถามหาท่านกับข้าทุกวัน”
“อะไรนะ ข้างั้นหรือ”
ท่านอ๋องที่ยืนอยู่หันไปมองหน้าอี้หลงที่หันมามองเขาเช่นกันและหันไปมองหลี่เหยาทันที
“เจ้ามีอะไรกับข้าหรือหลี่เหยา”
“เอ่อ นี่เป็นยาแก้พิษและยาสมานแผลที่ข้าทำขึ้นมา”
“โอ้โหหลี่เหยา นี่เจ้าลำเอียงนี่นาเห็นชัด ๆ เลยว่ายาที่ให้รองแม่ทัพดีกว่าข้า มียาถอนพิษด้วย”
ท่านอ๋องหันไปมองหน้าของหลี่เหยาที่ลอบยิ้มและหน้าแดงนิด ๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่เพียงแต่เห็นหน้าหมอหลี่เหยาคนนี้ในตอนนี้กลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย และยิ่งคำพูดขององครักษ์ข้างกายที่พูดออกมานั่นด้วย
“ขอบใจมากนะหลี่เหยา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตัวข้ามีพิษอยู่”
“คือว่าท่านหมอจวงแจ้งข้ามาเมื่อวันก่อนขอรับว่าท่านรองแม่ทัพได้รับพิษจากข้าศึกดังนั้น…”
“แหมหลี่เหยา นี่ถ้าหากว่าเจ้าเป็นสตรีข้าคงคิดว่าเจ้าแอบชอบพี่อี้หลงแล้วล่ะนะ”
“ต้าเป่า เจ้าพูดบ้าอะไรกัน!!”
ท่านอ๋องถลึงตามองไปยังหลี่เหยาที่ยืนยิ้ม เมื่อเห็นแบบนี้เขากลับรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น แต่คนตรงหน้าเป็นผู้ชายเหมือนกับเขา จะเป็นไปได้เช่นไรที่เขาจะรู้สึกเช่นนี้ เมื่อหันไปมองรองแม่ทัพของเขาก็รู้สึกว่าทั้งคู่เพียงแค่พูดกันเล่น ๆ เช่นกัน แต่หมอหลี่เหยาที่ยืนตรงหน้าเขากลับยืนยิ้ม
“พอได้แล้ว!!”
“ท่านอ๋อง พระองค์มาที่นี่ก็เพื่อจะให้หลี่เหยาทำแผลให้มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นกระหม่อมจะเร่งเตรียมของ”
“ไม่ต้องต้าเป่าวันนี้เจ้าทำ รีบเอาของแล้วตามข้ามา”
หลี่เหยาหันไปมองทั้งต้าเป่าและอี้หลงด้วยความแปลกใจ ซึ่งทั้งสองก็รู้สึกไม่ต่างกันเมื่อท่านอ๋องเดินออกจากกระโจมของหมอหลี่เหยาออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด
“เพราะเจ้านั่นแหละต้าเป่าพูดจาไม่เข้าท่า ท่านอ๋องเลยโกรธเลย”
“ข้าพูดอะไรเสียที่ไหนก็แค่หยอกหลี่เหยาเล่น ๆ เอง ก็จริงนี่นาที่เขาถามหาท่านน่ะ”
“พูดมาก รีบเอายาไปให้ท่านอ๋องเร็ว ๆ เข้า”
“ก็ได้ ๆ ส่งมาให้ข้าเถอะหลี่เหยาข้าจัดการเองแทนเจ้าเองวันนี้”
“ขอบคุณพี่ต้าเป่า”
ต้าเป่าเดินออกไปจากกระโจมแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงนางและฟางอี้หลงที่อยู่ตรงนี้
“ขอบใจเจ้ามากนะหลี่เหยาสำหรับยา ส่วนท่านอ๋องเจ้าไม่ต้องกลัวพระองค์มากหรอกพระองค์มิใช่ปีศาจอย่างที่ร่ำลือกัน เจ้าเองก็รักษาให้ท่านอ๋องมาตั้งสิบกว่าวันไม่สังเกตหรอกหรือ”
“เรื่องนั้นข้าทราบขอรับ เพียงแต่ว่ายัง…”
“ข้าเข้าใจ เอาล่ะหากไม่มีอะไรแล้วเจ้าก็พักผ่อนเถอะวันนี้ไม่ต้องไปทำแผลให้ท่านอ๋องแล้วนี่”
“ขอรับ”
กระโจมท่านอ๋อง
“ท่านอ๋อง กระหม่อมมาทำแผลพ่ะย่ะค่ะ”
ท่านอ๋องถอดชุดออกแล้วและหันมามองต้าเป่าที่เดินเข้ามาเพียงคนเดียว
“อี้หลงล่ะ ไปที่ใด”