ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 ท่านหมอ “หลี่เหยา”
30 กันยายน 2569
“โอ๊ย!!”
“แย่แล้ว ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ คือว่า…"
“ช่างเถอะ ข้าผิดเองที่ไปถามเช่นนั้น ลืมไปเถอะข้าจะไม่กวนเจ้าแล้ว”
นางตกใจจนเผลอกดแผลของเขาแรงเกินไปจนทำให้ท่านอ๋องร้องออกมา ฟางหลีม่านรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากยิ่งนักที่จะมีสมาธิเมื่ออยู่ตรงหน้าบุรุษเช่นท่านอ๋อง แม้แต่เสียงนุ่ม ๆ ทุ้มต่ำและแหบเล็กน้อยก็ทำให้หัวใจนางกระเจิดกระเจิงไปไกลเหลือเกิน กว่าจะทำแผลจนเสร็จก็ใช้เวลานานเพราะร่างที่ใหญ่กว่านางทำให้ต้องใช้เวลาพันแผลอยู่พักใหญ่
“สะ เสร็จแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”
“ขอบใจ แล้วเจ้า…”
“กระหม่อมจะรีบไปแจ้งท่านรองแม่ทัพว่าพระองค์ฟื้นแล้ว จะได้ยกยาที่เหลือมาให้เสวยพ่ะย่ะค่ะ”
นางรีบคำนับให้เขาลวก ๆ และเดินออกไป ห่าวหรานรู้สึกแปลกใจกับท่าทีเช่นนั้น แม้ว่าเขาจะตกใจแต่ก็นึกขำเพราะไม่เคยเห็นผู้ใดที่กลัวเขามากขนาดนั้นมาก่อน แม้ว่าจะพอรู้ว่าคนอื่น ๆ ร่ำลือว่าเขาเป็นอ๋องจอมโหด อ๋องกระหายเลือดก็ตาม
“ข้าไม่ใช่ผีเสียหน่อย”
“ท่านอ๋อง!!”
อี้หลงและต้าเป่ารีบวิ่งเข้ามาเมื่อหลี่เหยาเดินออกไปแจ้งทั้งสองว่าท่านอ๋องฟื้นแล้ว ทั้งคู่จึงรีบวิ่งเข้ามาดูอาการทันที
“พวกเจ้าตื่นเต้นอะไรกันข้าตกใจหมดเลย”
“พระองค์ทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอเก่งมากจริง ๆ พี่อี้หลงท่านดูสิ”
“อี้หลง หมอที่สกุลตงส่งมาคราวนี้…”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทราบจากท่านตาว่ามีหมอฝีมือดีคนหนึ่งเดินทางมาด้วย เขาตัวเล็กเพราะอายุน้อยแต่วิชาแพทย์เก่งกว่าหมอที่ร่ำเรียนในสำนักสกุลตงดังนั้นจึงให้เขามารักษาพระองค์ ดูเหมือนท่านตาจะกล่าวไว้ไม่ผิดเลย”
“อืม เขาเก่งจริง ๆ นั่นแหละ”
“ยอดไปเลยท่านอ๋องปลอดภัย ขอบคุณสวรรค์”
“แล้ว…คนอื่น ๆ ล่ะเป็นอย่างไรบ้าง”
“ตอนนี้ทุกคนเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ครั้งนี้เราประมาทพวกมันไปหน่อย ไม่คิดว่าจะเจอพวกมันลอบกัด”
“กระหม่อมผิดพลาดเองพ่ะย่ะค่ะที่ตรวจสอบไม่ถี่ถ้วน”
“ต้าเป่าเจ้าอย่าโทษตัวเองเลย ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดใครหรอก พวกมันวางแผนมาแต่แรกแล้ว แต่พวกมันแพ้ครั้งนี้คงจะเสียขวัญไปอีกนาน”
“เห็นว่าเป็นกลุ่มกบฏที่คิดจะแบ่งแยกดินแดนจากซีเป่ยจึงได้มารุกรานชายแดนลู่โจวพ่ะย่ะค่ะ”
“เป็นเพียงชนกลุ่มน้อยเท่านั้น ให้คนของเราตามสืบมาให้ละเอียด ครั้งนี้อย่าให้พลาดอีก”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“อี้หลง หลี่เหยาล่ะ ไปที่ใดแล้ว”
“หลี่เหยา? ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“หมอของเจ้าอย่างไร เจ้าไม่รู้จักเขาหรอกหรือเขาชื่อหลี่เหยา”
“กระหม่อมไม่ทราบนามของเขาพ่ะย่ะค่ะเพราะพอมาถึงก็พาเขามาที่นี่เพื่อรักษาพระองค์เลย หลี่เหยางั้นหรือ”
“เขาไปไหนแล้ว”
“เห็นว่าจะไปเอายามาต้มเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นให้กระหม่อมไปตามดีหรือไม่”
“ช่างเถอะรักษาทหารที่เหลือให้ดี ส่วนอาการของข้าก็ให้…. หลี่เหยาดูแลคนเดียวก็พอพวกเจ้าออกไปพักเถอะ”
“ท่านอ๋อง แต่ว่าอาการของพระองค์…”
“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าดูสิ”
“นั่นสิ วิธีการทำแผลนี่ดูชำนาญมากกว่าหมอที่นี่จริง ๆ เช่นนั้นกระหม่อมจะรีบไปดูเสียหน่อยว่าเขาไปเอายาได้ครบหรือไม่”
“อืม รีบไปเถอะ”
อี้หลงและต้าเป่าเดินออกมาแล้ว พวกเขาพบหลี่เหยาที่เดินกลับมาอีกครั้ง