บทที่ 856

เฟิงจิ่งซินถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างกับหลินอู๋ “หนูไม่อยากไปค่ะ หนูอยากกลับบ้านไปทานข้าว”

หลินอู๋ยิ้ม “โอเคจ้ะ งั้นน้าไปกับหนู...”

“หนูอยากกลับบ้านเองค่ะ” กลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ เฟิงจิ่งซินมองเธอ แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “หนูจะกลับเองค่ะ”

หลินอู๋แววตามืดมน ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ซินซิน...”

ทว่า ทันทีที่เธอเอ่ยปาก คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็เข้ามาขวางเธอ “คุณหลิน หยุดก่อนครับ”

หลินอู๋มองไปทางเฟิงจิ่งซิน เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ซินซิน...”

เฟิงจิ่งซินไม่ตอบกลับ หันหลังก็เปิดประตูแล้วขึ้นรถไป

เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถ คนขับก็หันหลังขึ้นรถตามไป

มองดูรถของเฟิงจิ่งซินหายลับไปท่ามกลางกระแสรถบนท้องถนน หลินอู๋ก็เม้มริมฝีปากแน่น

แม้ว่านับตั้งแต่งานเลี้ยงของดร.ลู่ เฟิงจิ่งซินจะไม่เคยรับสายหรือส่งข้อความตอบกลับเธอเลย แต่จริง ๆ เธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เธอเชื่อว่าพอเธอมีเวลาแล้ว เจอเฟิงจิ่งซินสักครั้ง ง้อเธอสักหน่อย ก็จะดีขึ้นเอง

แต่ตอนนี้...

อีกด้านหนึ่ง

เฟิงจิ่งซินนิ่งเงียบตลอดทางกลับบ้าน

หลังจากทางครัวทำอาหารเย็นเสร็จ เธอลงไปกินข้าวที่ชั้นล่างอย่างเชื่อฟัง พอกินเสร็จก็ขึ้นไปทำธุระของตัวเองอีกครั้ง

ตอนที่เฟิงถิงเซินมาถึงบ้านก็สามทุ่มแล้ว หลังจากเขาขึ้นไปชั้นบน ก็ตรงไปยังห้องนอนของเฟิงจิ่งซินทันที

ประตูห้องของเฟิงจิ่งซินปิดอยู่ เขาจึงเคาะประตูเบา ๆ ได้ยินเสียงเฟิงจิ่งซินพูดว่า “เข้ามา” จึงจะเปิดประตูออก

เฟิงจิ่งซินได้ยินเสียงเปิดประตู หันไปมองเขา ก่อนจะหันกลับไปทำธุระของตัวเองอย่างเงียบ ๆ “มีเรื่องอะไรคะ?”

เฟิงถิงเซินยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เข้าไป “มาดูหนูหน่อยน่ะ”

“ดูเสร็จแล้ว คุณพ่อไปได้แล้วค่ะ”

ราวกับคาดเดาได้ว่าช่วงวันไหว้พระจันทร์เธอคงจะไม่กลับไปฉลองที่บ้านตระกูลหรงกับหรงฉือ เฟิงถิงเซินจึงพูดทันทีว่า “พรุ่งนี้ตอนเย็นเราจะกลับไปฉลองวันไหว้พระจันทร์ที่บ้านเดิม”