บทที่ 853

ในความคิดของฉีอวี้หมิง เฟิงจิ่งซินมีความสุขในทุก ๆ วัน หากเจอเรื่องอะไรที่ไม่มีความสุข ก็น่าจะบอกเฟิงถิงเซินเป็นคนแรก แล้วเธอยังจะมีเรื่องอะไรให้ไม่มีความสุขได้อีกล่ะ?

เฟิงจิ่งซินสไลด์หน้าจอไอแพดอยู่ ไม่ได้เงยหน้าขึ้น พูดว่า “หนูไม่ได้ไม่มีความสุขค่ะ”

ปกติเจอหน้ากัน ใบหน้าของเฟิงจิ่งซินมักจะมีรอยยิ้มอยู่ตลอด มองแวบเดียวก็ดูออกว่ามีความสุข

หากถูกหยอกล้อ ก็คงโต้กลับอย่างมีชีวิตชีวาทันทีอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ถูกแซวกลับนั่งเงียบ ๆ ไม่คิดจะสนใจคนอื่นแบบนี้ แม้แต่ฉีอวี้หมิงยังดูออกเลยว่าเฟิงจิ่งซินกำลังอารมณ์ไม่ดีจริง ๆ

เขากำลังคิดจะหยอกล้ออีกสักหน่อย ถามเฟิงจิ่งซินว่ามีเรื่องอะไรกวนใจ เฮ่อฉางปั่วก็กระแอมไอเบา ๆ “ถึงตานายแล้ว สั่งอาหารสิ”

“ฉันสั่งไปแล้ว”

“สั่งอีกสองอย่าง”

ฉีอวี้หมิงประหลาดใจ “วันนี้นายเจริญอาหารขนาดนี้เลยเหรอ?”

เฮ่อฉางปั่วไม่พูดอะไร

ครั้งก่อนที่พวกเขาออกไปเที่ยวทะเลด้วยกัน จริง ๆ เฮ่อฉางปั่วก็สังเกตเห็นแล้วว่า เฟิงจิ่งซินมีเรื่องกลุ้มใจอยู่ ตอนนั้นเขาก็คาดเดาไว้แล้วว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงของดร.ลู่วันนั้น

นั่นก็หมายความว่า อาจเป็นเพราะเรื่องระหว่างเฟิงจิ่งซิน หรงฉือ เฟิงถิงเซิน รวมทั้งหลินอู๋

คิดถึงตรงนี้ เขากวาดสายตามองไปมาระหว่างเฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินสองพ่อลูก พอเห็นว่าพวกเขาพูดถึงเรื่องที่เฟิงจิ่งซินไม่มีความสุข เฟิงถิงเซินกลับไม่ได้พูดแทรกอะไร ตอนนี้ระหว่างสองพ่อลูกก็ดูเงียบ ๆ แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าที่เฟิงจิ่งซินไม่มีความสุข น่าจะเป็นเพราะหรงฉือกับหลินอู๋

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ไม่ได้ถามอะไรโดยไม่ไตร่ตรองมากอีก จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อทานอาหารกันเกือบเสร็จแล้ว ขณะที่เฟิงจิ่งซินไปเข้าห้องน้ำ เฮ่อฉางปั่วถึงได้ถามเฟิงถิงเซิน “นายกับซินซินทะเลาะกันเหรอ?”

เรื่องนี้ ตอนที่ทานอาหารเมื่อครู่นี้ ฉีอวี้หมิงก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกัน

เพราะเขาสังเกตเห็นว่า ตอนทานอาหารเมื่อครู่ เฟิงจิ่งซินเอาแต่เงียบ เฟิงถิงเซินยังคงคีบอาหารให้เฟิงจิ่งซินเหมือนเช่นเคย เฟิงจิ่งซินรับมาแล้วก็พูดขอบคุณ แต่น้ำเสียงต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด