บทที่ 847

วันศุกร์ตอนบ่าย ในที่สุดหรงฉือก็จัดการงานที่อยู่ในมือเสร็จเสียที

เธอนวดไหล่ที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอชะงักเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วกดโทรหาเฟิงจิ่งซิน

ทางด้านเฟิงจิ่งซินไม่นานก็กดรับสายแล้ว “คุณแม่”

“อื้ม” หรงฉือถามเสียงนุ่มนวลว่า “เลิกเรียนแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ”

นับตั้งแต่วันที่เฟิงจิ่งซินเปิดเทอม พวกเธอก็ติดต่อกันเพียงครั้งเดียว แถมเธอยังเป็นฝ่ายติดต่อหาเฟิงจิ่งซินก่อนด้วย

ช่วงหลายวันมานี้เธอไม่ได้ติดต่อหาเฟิงจิ่งซิน เฟิงจิ่งซินก็ไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อหาเธอก่อนเลย

สำหรับเรื่องนี้ หรงฉือไม่รู้สึกประหลาดใจ และก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ

เพียงแค่รู้สึกว่า ไม่ว่าจะอย่างไรเฟิงจิ่งซินก็คือลูกสาวของเธอ สำหรับเฟิงจิ่งซินแล้ว เธอยังจำเป็นต้องใส่ใจและดูแลอยู่บ้างตามสมควร

เธอเป็นฝ่ายชวนคุย “อีกสองวัน วางแผนไว้ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนหรือยัง?”

“ยังเลยค่ะ” เฟิงจิ่งซินพูดเสียงเรียบว่า “คุณพ่อไปทำงานที่ต่างประเทศแล้ว ไม่อยู่บ้านค่ะ”

หรงฉือไม่มีทางเป็นฝ่ายไปถามกำหนดการของเฟิงถิงเซิน ย่อมไม่รู้อยู่แล้วว่าเขาไปทำงานต่างประเทศแล้ว

“อย่างนั้นเหรอ...” หลังจากที่เธอนิ่งเงียบไปได้ไม่นาน ก็เอ่ยขึ้นต่อว่า “วันเสาร์อาทิตย์นี้บริษัทแม่มีจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์พนักงาน อีกเดี๋ยวก็ออกเดินทางกันแล้ว หนูอยากไปกับแม่ไหม? แต่คนที่ไปกับแม่ล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานของแม่ ไม่มีเด็ก ๆ เลย แล้ววันเสาร์อาทิตย์นี้แม่ก็คงต้องยุ่งกับงานนิดหน่อย ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนหนูได้...”

เมื่อครู่ตอนที่รับสายจากหรงฉือ เฟิงจิ่งซินไม่ได้รู้สึกดีใจมากนัก จนกระทั่งตอนนี้ ในที่สุดเธอก็เริ่มรู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้างแล้ว “ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากไป”

“โอเคจ้ะ งั้นหนูให้คนเก็บของให้หนูหน่อยนะ แล้วเดี๋ยวแม่จะไปรับหนู”

“ค่ะ!”

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง หรงฉือก็มาถึงที่พักของเฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินแล้ว

เฟิงจิ่งซินรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว พอเห็นว่าเธอมาถึง ก็สะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งมาทางหรงฉือ “คุณแม่!”

“จ้ะ” หรงฉือย่อตัวไปอุ้มเธอขึ้นมา

พ่อบ้านอยู่ข้าง ๆ พูดว่า “จัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว คุณนาย จะทานอาหารก่อนค่อยไปดีไหมครับ?”

หรงฉือไม่อยากเข้าไป “ไม่ล่ะค่ะ คืนนี้ที่บริษัทมีนัดกินข้าวกัน ฉันไปกินที่โรงแรมก็ได้”

“ได้ครับ...”