บทที่ 846

ทว่าผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้ว เฟิงถิงเซินก็ยังคงไม่มีการตอบกลับใด ๆ

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง เจียงเจ๋อเดินเข้ามา “คุณหลิน พวกผมเตรียมจะเลิกงานแล้ว”

นี่คือวิธีสุภาพในการบอกให้เธอกลับไป

หลินอู๋เม้มริมฝีปาก พูดเสียงเรียบว่า “ถ้าฉันอยากจะรออยู่ที่นี่ล่ะ?”

เจียงเจ๋อ “คุณหลิน อย่าทำให้คนทำงานอย่างพวกผมลำบากใจเลยครับ”

หลินอู๋ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะกลับ

เจียงเจ๋อจึงทำได้เพียงไปชงชามาให้เธออีกหนึ่งถ้วย

เฉิงหยวนก็ยังไม่กลับ เขาพูดกับเจียงเจ๋อที่ออกมาจากห้องรับแขกว่า “บอสคง...ยังใส่ใจคุณหลินอยู่ใช่ไหมเนี่ย?”

ถึงแม้จะไม่ยอมพบชั่วคราวและไม่เคยรับสายหลินอู๋เลย แต่เขาก็ไม่ได้บอกเลิกหลินอู๋เช่นกัน

ทั้งที่รู้ว่าหลินอู๋อาจจะมาหาเขาที่บริษัทเมื่อไรก็ได้ แต่เขาก็ยังอนุญาตให้หลินอู๋เข้าออกเฟิงซื่อได้อย่างอิสระเช่นเดิม

อีกอย่าง เมื่อครู่ข้อความที่หลินอู๋ส่งให้เฟิงถิงเซิน เขาเชื่อว่าเฟิงถิงเซินจะต้องเห็นมันอย่างแน่นอน

หลินอู๋ไม่จากไป เขาเองก็ไม่ได้สั่งให้พวกเขาบังคับไล่เธอออกไป

เจียงเจ๋อคลึงหว่างคิ้วเล็กน้อย “อืม”

เพราะมองเรื่องนี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว เขาจึงทำได้เพียงทำงานล่วงเวลาที่บริษัท รอจนกว่าหลินอู๋จะยอมกลับเมื่อไร เขาจึงจะได้เลิกงาน

หลังรออีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินอู๋ก็รู้ว่าทั้งชั้นนี้นอกจากเจียงเจ๋อกับเฉิงหยวนแล้ว คนอื่น ๆ เลิกงานกันไปหมดแล้ว เมื่อเห็นเฟิงถิงเซินยังไม่มีการตอบกลับ เธอจึงเรียกเจียงเจ๋อมา “ถิงเซินว่ายังไงบ้าง?”

เจียงเจ๋อ “เรื่องที่คุณมาที่นี่ ผมไม่ได้บอกประธานเฟิง”

นั่นก็หมายความว่า ตั้งแต่เธอปรากฏตัวที่เฟิงซื่อจนถึงตอนนี้ เขากับเฉิงหยวนไม่มีใครได้รับคำสั่งใด ๆ จากเฟิงถิงเซินเลย

หลินอู๋กำถ้วยชาที่อยู่ในมือแน่น

บางทีเขาอาจรู้ว่า ต่อให้เขาไม่ปรากฏตัว เฉิงหยวนกับเจียงเจ๋อก็จะดูแลเธออย่างดี ถึงแม้เธอจะรออยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อย ๆ เธอก็ยังมีอาหารการกินที่ดี

ต่อให้ต้องค้างคืน เธอก็สามารถนอนที่ห้องพักในห้องทำงานของเขาได้ ดังนั้น...

มีความเป็นไปได้จริง ๆ ที่เฟิงถิงเซินอาจไม่ปรากฏตัว เพียงเพราะเธอยังคงรอเขาอยู่ที่นี่

แต่...