บทที่ 810

เฟิงถิงเซินไม่มองอวี้มั่วซวินกับหรงฉือ หลังจากส่งแก้วไวน์ที่อยู่ในมือให้พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้าง ๆ แล้ว ก็ตามเฟิงจิ่งซินไป

หรงฉือเห็นเฟิงจิ่งซินอารมณ์ไม่ค่อยปกติ เดิมทีคิดจะตามไป แต่เห็นเฟิงถิงเซินตามไปแล้ว เธอจึงหยุดเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ตามไป

จริง ๆ อวี้มั่วซวินก็เป็นห่วงเฟิงจิ่งซิน เห็นเฟิงถิงเซินตามไป เขาก็วางใจลง และพูดกับ ดร.ลู่ ว่า “ดร.ลู่ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ”

ดร.ลู่พยักหน้า “ได้ ไว้ว่าง ๆ ค่อยนัดเจอกันใหม่”

หรงฉือได้สติกลับมา พยักหน้าเล็กน้อย และหันหลังเดินจากไปพร้อมกับอวี้มั่วซวิน

ฝูงชนในงานต่างคิดว่าระหว่างหรงฉือและเฟิงถิงเซินอาจจะยังมีการทะเลาะกัน แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาไม่พูดอะไรกันสักคำ ก็แยกย้ายกันไปง่าย ๆ แบบนี้แล้ว...

ไม่ใช่แค่คนอื่น แม้แต่จี้ชิงเยว่ กู้เหยียน เฮ่อฉางปั่วและฉีอวี้หมิง ต่างก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างเช่นกัน

หลังจากกู้เหยียนหายจากอาการตกใจ ก็วางแก้วไวน์ลงแล้วเดินตามไป “จะกลับบริษัทใช่ไหม? ผมกลับด้วยสิ”

อวี้มั่วซวินและหรงฉือพยักหน้าพร้อมกัน

กู้เหยียนอยู่ด้านหลังพวกเขา นึกถึงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ สุดท้ายเขาไม่ได้พูดอะไร หลังจากขึ้นรถของอวี้มั่วซวินก็คุยเรื่องงานกับพวกเขาขึ้นมา

หรงฉือและเฟิงถิงเซินกลับไปแล้ว แต่ฝูงชนในงานกลับรู้สึกติดใจไม่หายกับข่าวเด็ดที่เกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นชุดในคืนนี้ จนบางคนยังไม่อยากจากไป

ยิ่งไปกว่านั้น คนตระกูลหลินและตระกูลซุนก็ยังไม่กลับเลย

ดังนั้น หลังจากหรงฉือและคนอื่น ๆ จากไป สายตาของหลาย ๆ คนในงานต่างจ้องมองไปที่พวกของหลินอู๋และซุนเยว่ชิง

หลินอู๋ย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาที่ฝูงชนมองมา เธอฝืนยิ้มเล็กน้อย ดูแล้วยังคงสงบนิ่งอยู่หลายส่วน ก่อนจะเอ่ยปากพูดกับ ดร.ลู่ ว่า “ดร.ลู่ พวกเราก็ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

ดร.ลู่ “...”

เขามองเธอ แม้เธอจะพยายามกลบเกลื่อนสถานการณ์และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาที่อายุมากกว่ายังคงมองเห็นความกระอักกระอ่วนและการฝืนทำเป็นเข้มแข็งของเธอในตอนนี้ได้อย่างง่ายดาย

เขาพยักหน้าเบา ๆ อย่างเรียบเฉย

เมื่อเห็นการตอบรับของ ดร.ลู่ หลินอู๋ไม่แม้แต่จะมองเหลียนหนิงฉี่และเย่ชิวอวี่ ก็หันหลังเดินจากไปทันที