บทที่ 809

“เพราะเรื่องนี้ ผมยังให้คนติดต่อประธานอวี้ไปโดยเฉพาะ และคาดหวังว่าเสี่ยวฉือจะมาเข้าร่วมงานในคืนนี้ได้”

ฟังถึงตรงนี้ เขามองหลินอู๋และเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ส่วนคุณหลิน คืนนี้ผมเพิ่งได้คุยกับเธอ ถึงรู้ว่าเธอมีความตั้งใจจะเรียนรู้อยู่ข้างกายผม แต่หลังจากผมได้คุยกับเสี่ยวฉืออย่างลึกซึ้งมากขึ้น ผมก็ยิ่งแน่ใจว่าคนที่ผมอยากรับเป็นลูกศิษย์คือใคร”

“และก่อนหน้านี้ ผมยังไม่เคยให้คำตอบที่ชัดเจนใด ๆ แก่คุณหลิน หลังจากตัดสินใจเลือกนักเรียนที่จะรับเป็นลูกศิษย์แล้ว ผมก็ปฏิเสธคุณหลินในทันที”

“ดังนั้น เรื่องนี้จึงไม่มีทางพูดได้ว่าเสี่ยวฉือจงใจแย่งโอกาสของคุณหลินที่จะได้เป็นลูกศิษย์ของผมไป”

หลังจากดร.ลู่พูดจบ ภายในโถงงานเลี้ยงก็มีเสียงทอดถอนใจดังขึ้นอีกระลอกหนึ่ง

“ก่อนหน้านี้ดร.ลู่ไม่ถูกใจเธอ เธอคิดว่าหรงฉือคอยเล่นงานอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้ระหว่างเธอกับหรงฉือ ดร.ลู่เลือกหรงฉือ เธอก็ยังคิดว่าหรงฉือแอบเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังอีก เธอนี่หน้าหนาจริง ๆ !”

“สงสัยเธอจะทำเรื่องไม่ดีไว้เยอะ เลยชอบเอาตัวเองไปตัดสินคนอื่นแบบนี้”

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน ดร.ลู่มองไปทางหรงฉือ ราวกับมีอะไรอยากจะพูดกับเธอ หรงฉือสังเกตเห็น กำลังจะพูด โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

เธอกดรับ ไม่รู้ปลายสายพูดอะไร เธอพูดขึ้นว่า “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ตอนที่เธอรับโทรศัพท์ อวี้มั่วซวินก็มีสายเข้ามาเช่นกัน

เวลานี้ ดร.ลู่ลงมาจากเวที และเดินมาหาพวกเขา

อวี้มั่วซวินเอ่ยปากขึ้นก่อน “ดร.ลู่ ขอโทษนะครับ พวกเรามีเรื่องด่วนต้องกลับไปที่บริษัท ต้องขอตัวกลับก่อนแล้ว วันนี้...ขอโทษด้วยครับ”

“...ไม่เป็นไร”

ดร.ลู่พูดจบ ก็มองไปทางหรงฉือ

ในเมื่อหรงฉือเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ เช่นนั้นระหว่างเขากับหรงฉือ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีวาสนาต่อกัน

แต่เขายังคงรู้สึกเสียดายอย่างมาก อดพูดไม่ได้ว่า “ถ้าคุณเป็นลูกศิษย์ของผมจะดีแค่ไหนกันนะ”