บทที่ 760

คืนนี้เฟิงจิ่งซินมีความสุขสุด ๆ

ปกติเวลาเฟิงถิงเซินอยู่บ้าน เฟิงจิ่งซินมักจะไปทำการบ้าน อ่านหนังสือ วาดรูป หรือไม่ก็เล่นของเล่นที่ห้องหนังสือของเฟิงถิงเซิน

ตอนสี่ทุ่มกว่า หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก่อนเข้านอน เฟิงจิ่งซินพูดกับหรงฉือว่า “คุณแม่ หนูไปหาคุณพ่อที่ห้องหนังสือหน่อยนะคะ ไปดูว่าคุณพ่อนอนหรือยัง จะได้บอกฝันดีกับคุณพ่อด้วยเลย”

หรงฉือ “จ้ะ”

เฟิงจิ่งซินวิ่งออกจากห้องไปแล้ว แต่จู่ ๆ กลับวกกลับมาอีกครั้ง และกอดขอบประตูเอียงศีรษะถามหรงฉือ “คุณแม่ไม่ไปกับหนูเหรอคะ?”

หรงฉือส่ายหน้า “แม่ไม่ไป หนูไปเถอะ”

จริง ๆ แล้วเฟิงจิ่งซินก็ชินกับการที่เฟิงถิงเซินและหรงฉือไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากนัก เธอจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เมื่อได้ยินดังนั้นก็แค่พูดว่า “โอเคค่ะ”

เธอหันหลังเดินจากไป

มาถึงหน้าห้องหนังสือของเฟิงถิงเซินแล้ว เธอผลักประตูออกและโผล่หน้าเข้าไป ก็เห็นเฟิงถิงเซินยังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ และกำลังเคาะแป้นพิมพ์อยู่ จึงพูดว่า “คุณพ่อยังไม่นอนจริง ๆ ด้วย”

ไม่มีเสียงเคาะประตู แต่กลับได้ยินเสียงเปิดประตู เฟิงถิงเซินก็รู้แล้วว่าเป็นเธอ

เขาเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้ว “หนูกับคุณแม่หนูเตรียมจะเข้านอนแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” เฟิงจิ่งซินหาวหนึ่งที “คุณพ่อยังไม่ง่วงเหรอคะ?”

“ไม่ค่อยง่วง อาจจะนอนดึกหน่อย ถ้าหนูง่วงแล้วก็เข้านอนกับคุณแม่เร็วหน่อยเถอะ”

“รู้แล้วค่ะ” เฟิงจิ่งซินโบกมือ​ “คุณพ่อ ราตรีสวัสดิ์นะคะ”

เฟิงถิงเซิน “ราตรีสวัสดิ์”

อาจเป็นเพราะระยะนี้วิ่งวุ่นมาหลายวัน เช้าวันรุ่งขึ้น หรงฉือจึงตื่นสาย

ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา เฟิงจิ่งซินก็ตื่นแล้วเช่นกัน

และตอนที่เธอลงไปข้างล่าง เฟิงจิ่งซินก็ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว และเตรียมตัวจะไปโรงเรียนแล้ว

เฟิงจิ่งซินโบกมือให้เธอ “คุณแม่ตื่นแล้วเหรอคะ? รีบมาทานอาหารเช้าเถอะค่ะ หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะ~”

หรงฉือ “ซินซิน แม่ไปส่งหนู...”