บทที่ 759

หรงฉือส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ พวกเราทานจากข้างนอกก่อนจะกลับมาแล้ว”

เฟิงจิ่งซินกลับนึกอะไรขึ้นมา รู้สึกเสียดายเล็กน้อย พูดกับหรงฉือว่า “จริงด้วยค่ะ ถ้ารู้ว่าคืนนี้คุณแม่จะกลับมา พวกเราทานอาหารอยู่ที่บ้านจะดีแค่ไหนนะ คุณแม่ไม่ได้ทานอาหารเย็นที่บ้านมานานมาก ๆ ๆ แล้ว”

เธอแทบจะลืมไปแล้วว่า การที่แม่ทานอาหารเย็นกับเธอและพ่อพร้อมหน้ากันนั้นเป็นอย่างไร

ตลอดเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ต่อให้หรงฉือกลับมาที่นี่เพราะเฟิงจิ่งซิน แต่ก็แทบไม่ได้อยู่ทานอาหารเย็นที่นี่เลย แต่จำนวนครั้งที่ตื่นมาแล้วทานอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้นกลับมีอยู่ไม่น้อย

แต่หรงฉือไม่ได้พูด เธอยิ้มเล็กน้อย ลูบศีรษะของเฟิงจิ่งซินเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย “ไหนบอกว่ามีของที่สะสมไว้ช่วงนี้อยากให้แม่ดู ของอยู่ที่ไหน? พาแม่ไปดูหน่อยสิ”

เฟิงจิ่งซินถูกเบี่ยงเบนความสนใจตามคาด รีบดึงมือหรงฉือเดินขึ้นไปชั้นบน “อยู่ในห้องหนูค่ะ คุณแม่รีบมาเร็ว!”

ถึงแม้เธอกับเฟิงจิ่งซินจะเจอกันสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง แต่เวลาส่วนใหญ่จะเป็นเฟิงจิ่งซินที่ไปหาหรงฉือที่บ้านมากกว่า ตอนที่พวกเธอเจอกัน เฟิงจิ่งซินก็จะเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในโรงเรียนให้เธอฟังด้วย

ในลิ้นชักของเฟิงจิ่งซินมีเกียรติบัตรเยอะมาก บนชั้นหนังสือติดผนังมีถ้วยรางวัลอยู่หลายใบ รวมถึงสิ่งของมากมายที่ตัวเธอสะสมเอง หรือที่เฟิงถิงเซินซื้อให้

สิ่งของเหล่านี้ ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการเติบโตของเฟิงจิ่งซิน

เมื่อเห็นสิ่งของเหล่านี้ หรงฉือพบว่าเวลาและแรงกายแรงใจที่เธอมีส่วนร่วมในชีวิตของเฟิงจิ่งซิน ความจริงแล้วน้อยกว่าที่เธอคิดไว้มาก

หรงฉืออยู่ในห้องกับเฟิงจิ่งซิน ฟังเธอแบ่งปันเรื่องน่าสนใจและงานอดิเรกของเธอมากมาย

ช่วงนี้เธอกำลังหัดเรียนหมากล้อม พอรู้ว่าเธอสนใจมาก เฟิงถิงเซินจึงตั้งใจสั่งทำหมากล้อมที่ทำจากหยกขาวให้เธอชุดหนึ่งโดยเฉพาะ

หมากล้อมหยกขาวชุดนี้ ประกอบด้วยหมากตัวสีดำและสีขาว ที่สั่งทำขึ้นมาจากหยกดำหายากและหยกขาวมันแพะคุณภาพสูงสุดจากเหอเถียน ให้สัมผัสอบอุ่นและเนียนละเอียด ประเมินราคาอย่างต่ำก็เกือบห้าสิบล้านบาท

หมากล้อมเพิ่งมาถึงเมื่อวาน เธอคงไม่รู้มูลค่าของหมากล้อมชุดนี้ ตอนที่เฟิงจิ่งซินหยิบออกมาให้เธอดู ท่าทางดูไม่ค่อยระมัดระวังนัก ตอนที่เบื่อ ๆ ยังเอาตัวหมากมาเล่นเหมือนเป็นลูกแก้วอีกด้วย