บทที่ 757

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาเธอก็เปล่งประกาย อดพูดไม่ได้ว่า “คุณพ่อ คุณแม่ อีกไม่นานหนูก็จะปิดเทอมแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราออกไปเที่ยวด้วยกันเถอะค่ะ! พวกเราจะไปต่างประเทศ หรือไปล่องแก่งที่ภาคใต้ก็ได้ หนูจะต้องออกไปเที่ยวอย่างน้อยครึ่งเดือนถึงจะยอม!”

พวกเขาจะออกไปเที่ยวที่ไกล ๆ ได้อย่างไร? แถมยังเที่ยวนานขนาดนั้นอีก?

แต่หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเฟิงถิงเซินพูดว่า “ผ่านช่วงนี้ไปพ่อต้องไปจัดการธุระที่ต่างประเทศพอดี ถึงตอนนั้นหนูไปกับพ่อ พ่อจะพาหนูไปเที่ยวเอง”

เฟิงจิ่งซินขมวดคิ้ว “แล้วคุณแม่ล่ะคะ? คุณแม่ไม่ไปเหรอ?”

หรงฉือ “แม่งานยุ่งมาก คงไม่มีเวลา”

เฟิงจิ่งซินไม่พอใจ “แค่เวลาไม่กี่วันก็ไม่มีเหรอคะ?”

หรงฉือก็ไม่รู้จะพูดกับเธออย่างไร จึงทำได้แค่พูดว่า “ต้องดูสถานการณ์จริงก่อน ถ้าแม่มีเวลาแล้ว แม่จะบอกหนูดีไหม?”

“...ก็ได้ค่ะ”

ถึงแม้หรงฉือจะพูดแบบนี้ แต่เฟิงจิ่งซินกลับเข้าใจแล้วว่า หรงฉือคงไม่มีทางออกไปเที่ยวข้างนอกกับพวกเขาสองพ่อลูกอย่างแน่นอน

เธอมักรู้สึกว่าแม่ใส่ใจเธอมาก แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าแม่ไม่ใส่ใจเธอเลย เพราะแม่ดูเหมือนจะทำแบบขอไปทีกับเธอเสมอ

แม้จะรู้ว่าแม่ยังคงใส่ใจเธอมาก แต่ทุกครั้งตอนที่รับรู้ได้ว่าแม่กำลังทำแบบขอไปทีกับเธอ เธอก็ยังรู้สึกห่อเหี่ยวลงอย่างอดไม่ได้ เพราะเธอรู้สึกว่า ในเมื่อแม่ทำแบบขอไปทีกับเธอได้ แล้วยังจัดลำดับให้งานมาก่อนเธอ นั่นก็หมายความว่าจริง ๆ แล้วแม่ไม่ได้ใส่ใจเธอขนาดนั้น...

อาจเป็นเพราะดูออกถึงความในใจของเฟิงจิ่งซิน เฟิงถิงเซินจึงมองไปทางหรงฉือ

หรงฉือย่อมดูออกเช่นกันว่าเฟิงจิ่งซินรู้แล้วว่าเธอน่าจะกำลังพูดแบบขอไปทีอยู่

เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบขอไปทีกับเฟิงจิ่งซิน แต่...เธอกับเฟิงถิงเซินไม่สามารถไปเที่ยวข้างนอกกับเธอนานขนาดนั้นได้จริง ๆ