บทที่ 756

พอได้ยินเสียงของเธอ เฟิงจิ่งซินก็พูดอย่างดีใจว่า “ว้าว คุณแม่กับคุณพ่ออยู่ด้วยกันจริง ๆ เหรอคะเนี่ย?”

หรงฉือชะงักไป ไม่ได้ตอบคำถาม แต่ถามว่า “ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีก?”

“เตรียมตัวจะนอนแล้วค่ะ คุณแม่อย่าลืมที่พวกเรานัดกันไว้นะคะ เรื่องที่จะไปทานข้าวด้วยกันหลังจากที่คุณแม่กับคุณพ่อกลับมาแล้วน่ะ”

หรงฉือ “แม่ไม่ลืม นี่ก็ดึกแล้ว รีบเข้านอนเถอะ”

“โอเคค่ะ ฝันดีนะคะคุณแม่” เฟิงจิ่งซินพูดจบ ก็พูดกับหรงฉืออีกว่า “คุณแม่ก็ช่วยบอกฝันดีกับคุณพ่อแทนหนูด้วยแล้วกัน หนูไม่บอกฝันดีกับคุณพ่อแล้ว”

เฟิงจิ่งซินพูดจบ ก็วางสายไปทันที

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เขา แต่กลับไม่ได้บอกฝันดีกับเฟิงถิงเซินตามที่เฟิงจิ่งซินบอกไว้

อาจเป็นเพราะได้ยินที่เฟิงจิ่งซินพูดกับเธอในโทรศัพท์ เฟิงถิงเซินรับโทรศัพท์มา พูดว่า “ซินซินเห็นผมกับคุณอยู่ในการถ่ายทอดสด นึกว่าพวกเราอยู่ด้วยกัน เลยรบเร้าจะคุยกับคุณให้ได้”

“รู้แล้ว”

ต่อให้เขาไม่พูด เธอก็เดาได้ว่าเรื่องที่พวกเขามาทำงานต่างเมืองและเข้าร่วมงานเดียวกันในครั้งนี้ ไม่มีทางที่เขาจะบอกเฟิงจิ่งซิน

เขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก

เฟิงถิงเซินพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากบอกฝันดีกับเธอ ก็หันหลังเดินจากไปแล้ว

หรงฉือก็หันหลังกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแล้ว

เที่ยงวันนั้น พวกหรงฉือ อวี้มั่วซวิน เฟิงถิงเซิน และกู้เหยียน ต่างก็ขึ้นเครื่องเที่ยวบินเดียวกันเพื่อกลับเมืองตูเฉิง

แถมที่นั่งของพวกเขาทั้งสี่คนยังใกล้กันอีกด้วย

ในระหว่างการเดินทางนี้ หรงฉือ อวี้มั่วซวินและกู้เหยียนย่อมมีพูดคุยกันบ้างเป็นธรรมดา ส่วนเฟิงถิงเซิน แน่นอนว่าไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับพวกเขาทั้งสามเลย

ตอนที่กลับถึงเมืองตูเฉิงและลงจากเครื่อง ก็เป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นแล้ว

หรงฉือรับปากกับเฟิงจิ่งซินไว้ว่าจะทานอาหารด้วยกัน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้กลับไปพร้อมกับอวี้มั่วซวินและกู้เหยียน แต่กลับขึ้นรถอีกคันตามลำพัง