บทที่ 755

เวลานี้ การถ่ายทอดพิธีมอบรางวัลมาถึงช่วงที่หนานจื้อจือมอบรางวัลให้หรงฉือพอดี

เมื่อเห็นหนานจื้อจือยอมรับจากปากตัวเองว่าตั้งใจมาเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลเพราะหรงฉือโดยเฉพาะ และเห็นหรงฉือขอบตาแดงเพราะเรื่องนี้ ซุนลี่เหยาก็แสดงสีหน้าดูแคลน “ตอนนี้เธอคงตื่นเต้นและรู้สึกเป็นเกียรติมากสินะ? ยังไงเสีย หนานจื้อจือกับเธอไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย!”

“หนานจื้อจือเห็นแก่หน้าอวี้มั่วซวินลูกศิษย์ของเขา ถึงอุตส่าห์เดินทางมาที่นี่เพราะนึกว่าเธอมีพรสวรรค์ที่พอจะปั้นได้จริง ๆ!”

“แต่เธอล่ะ? สายตาที่เธอมองหนานจื้อจือนั้น คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าหนานจื้อจือเป็นอาจารย์ของเธอจริง ๆ และสั่งสอนเธอมานานเป็นสิบปีแล้ว แถมเธอยังเคยทำให้คำสอนของหนานจื้อจือต้องสูญเปล่า ตอนนี้เพิ่งจะกลับตัวกลับใจใหม่อีกครั้ง จิ๊ เธอเล่นใหญ่จริง ๆ แสดงเก่งชะมัด!”

หลินอู๋ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าดื่มชา ก้มหน้าลงไม่มองหน้าจอมาสักพักใหญ่แล้ว

ราวกับกำลังหลีกหนี

แต่พิธีมอบรางวัลยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อเห็นท่าทางขอบคุณอย่างจริงใจของหรงฉือที่มีต่ออวี้มั่วซวิน โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินหรงฉือพูดขอบคุณอวี้มั่วซวินว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ อวี้มั่วซวินก็พร้อมมองข้ามผลประโยชน์และข้อกังขาใด ๆ และให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับแรกเสมอ หัวใจของซุนลี่เหยาก็ยิ่งเจ็บแปลบขึ้นมา

เพราะเรื่องแบบนี้ อวี้มั่วซวินทำไว้ไม่น้อยเลยจริง ๆ

เหลียนหนิงฉี่ก็ยิ้มแล้ว แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ประชดประชัน

เธอพูดว่า “เธอพูดจาน่าฟังจริง ๆ คนที่ไม่รู้อาจรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่เธอกล้าพูดขยายความไหมล่ะ ว่าทำไมถึงมองข้ามผลประโยชน์ของบริษัทและคำครหาจากภายนอกเพื่อยืนหยัดอยู่ข้างเธอ? เธอพูดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกรังแกอย่างนั้นแหละ แต่ในความเป็นจริงล่ะ?”

“นั่นสิคะ!” ซุนลี่เหยาพูดคล้อยตาม “อีกอย่าง เธอพูดด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและจริงใจแบบนี้ ฉันยังคิดว่าเธอจะขออวี้มั่วซวินแต่งงานเสียตรงนั้นเลย...”

พูดยังไม่ทันจบ นึกได้ว่าหรงฉือกับเฟิงถิงเซินยังไม่ได้หย่ากันอย่างเป็นทางการ เธอก็หุบปากลงทันที

เมื่อเห็นหรงฉือแสดงความขอบคุณและความรักที่มีต่ออวี้มั่วซวินอย่างซาบซึ้งใจ สายตาของเย่ชิวอวี่ก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ทั้งที่หรงฉือทำเรื่องที่ผิดต่ออวี้มั่วซวินกับเฟิงถิงเซินแบบนั้น แต่กลับ ‘แสดง’ ความรู้สึกที่มีต่ออวี้มั่วซวินอย่างจริงใจในพิธีมอบรางวัลแบบนี้ เธอช่างเป็นคนเสแสร้งและไร้ยางอายยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

แต่อวี้มั่วซวินดันมีความสุขกับมัน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของเย่ชิวอวี่ก็จ้องไปที่เฟิงถิงเซินที่อยู่ในกลุ่มผู้ชมของพิธีมอบรางวัลอีกครั้ง