บทที่ 749

เวลานี้ เพื่อนของหนานจื้อจือมองเขาแล้วยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “คนที่ทำให้นายพูดออกมาตรง ๆ ว่าไม่ชอบได้ อีกฝ่ายต้องเป็นคนที่แย่มากแน่ ๆ เลย”

พวกหนานจื้อจือกับหรงฉือยังเดินไปไม่ไกล คำพูดนี้หลินอู๋กับเย่ชิวอวี่ย่อมได้ยินอยู่แล้ว

หลินอู๋ทักทายอย่างสุภาพ หนานจื้อจือมีท่าทีเย็นชา ตอนที่แสร้งมองไม่เห็นเธอ สีหน้าของเย่ชิวอวี่ก็ดูแย่มากพอแล้ว ยังได้ยินหนานจื้อจือกับเพื่อนของเขาจงใจกดดันหลินอู๋อีก เย่ชิวอวี่ยิ่งโมโหจนแทบทนไม่ไหว

เขารู้ ที่หนานจื้อจือกับคนที่เขาไม่รู้จักอีกคน กดดันเธอต่อหน้าหลินอู๋ น่าจะเป็นเพราะหรงฉือชี้นำทำให้พวกเขาเข้าใจผิด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็ยังคงโมโหมากอยู่ดี โมโหที่คนอย่างหนานจื้อจือถึงกับตัดสินว่าหลินอู๋มีความผิด ทั้งที่ยังไม่รู้ความจริงของเรื่องราวทั้งหมดอย่างชัดเจน

แค่มองแผ่นหลังของพวกเขา เย่ชิวอวี่ก็ทำสีหน้าเย็นชาขึ้นมา

เขาอยากจะรอดู หากหนานจื้อจือรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหรงฉือ เขาจะรู้สึกเสียใจที่ตัวเองเชื่อคำยุยงง่าย ๆ จนทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งไหม!

พอคิดถึงตรงนี้ เขากำลังคิดจะเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของหรงฉือให้หนานจื้อจือรู้ หลินอู๋ก็เอ่ยปากพูดเบา ๆ ว่า “พวกเราเปลี่ยนไปทานข้าวที่อื่นกันเถอะ”

หลังจากที่เธอพูดจบ ก็หันหลังเดินจากไปทันที

เย่ชิวอวี่ชะงักเล็กน้อย หลังจากได้สติ ก็เร่งฝีเท้าตามหลินอู๋ไป พบว่าสีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี คิดว่าเธอเสียใจและน้อยใจกับการที่ถูกหนานจื้อจือเข้าใจผิด กำลังจะพูดปลอบ หลินอู๋ก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อนว่า “รุ่นพี่ ฉันรู้ว่ารุ่นพี่อยากช่วยฉัน ขอบคุณนะ น้ำใจของรุ่นพี่ฉันเข้าใจดี ฉันไม่เป็นไร”

พูดจบ เธอก็ฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ “ไหนบอกว่าอยากทานอาหารตะวันตกไม่ใช่เหรอ? ข้าง ๆ นี้มีร้านหนึ่งใช้ได้เลย ฉันเลี้ยงพี่เอง”

รอยยิ้มของหลินอู๋ใคร ๆ ก็ดูออกว่ากำลังฝืน ในความคิดของเย่ชิวอวี่ เธอแค่ไม่อยากให้เขากังวล ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย่ชิวอวี่เห็นแบบนั้น ก็ยิ่งปวดใจแทนหลินอู๋มากขึ้นอีก อยากจะพูดกับเธอว่าเขามีวิธีที่จะเปิดโปงความจริงของหรงฉือต่อหน้าหนานจื้อจือได้ แต่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฟิงถิงเซินด้วย เขาก็ลังเลขึ้นมา และไม่ได้เอ่ยปากอีก

หลินอู๋เห็นเย่ชิวอวี่ไม่ได้ยืนกรานจะไป ‘พูดให้ชัดเจน’ กับหนานจื้อจืออีก เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเบา ๆ

แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเย่ชิวอวี่เข้าใจผิดแล้ว