บทที่ 750

เห็นความอิจฉาของฝูงชนที่มีต่อหรงฉือ และเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหรงฉือ เขาก็รู้สึกขัดตาสุด ๆ

เขาไม่พูดอะไร ก็หันหลังเดินขึ้นตึกไปเงียบ ๆ คนเดียว

บ่ายวันนั้น หรงฉือและคนอื่น ๆ ในที่สุดก็จัดการงานที่อยู่มือเสร็จ ครึ่งเดือนต่อจากนี้ พวกเขาคงไม่จำเป็นต้องมาที่เฟิงซื่ออีกแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ ประธานเจียงของเฟิงซื่อเสนออย่างสุภาพว่าจะไปส่งพวกหรงฉือถึงข้างล่างด้วยตัวเอง

เย่ชิวอวี่และคนอื่น ๆ ก็กำลังจะกลับบริษัทไปจัดการธุระนิดหน่อยพอดี จึงรออยู่หน้าประตูลิฟต์พร้อมกัน

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงแล้ว ตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออก จึงพบว่าพวกเขาทั้งหมดต่างก็เงียบลง ประธานเจียงตั้งสติได้เป็นคนแรก ยิ้มและเดินเข้าไปต้อนรับ “ประธานเฟิง ประธานถาน”

เฟิงถิงเซินพยักหน้า สายตาเขามองไปยังทุกคน เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “นี่จะไปไหนกันเหรอครับ?”

“สถาปัตยกรรมครั้งนี้สำเร็จแล้ว พวกประธานหรงเตรียมจะกลับฉางโม่ ผมเลยจะไปส่งพวกเขาที่ล่างตึกครับ”

เฟิงถิงเซินพยักหน้า ได้ยินแบบนั้น ก็พยักหน้าไปทางหรงฉือเล็กน้อย “ลำบากแล้ว”

บนใบหน้าของหรงฉือไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “ยินดีค่ะ”

เฟิงถิงเซินเห็นเย่ชิวอวี่แล้ว เขาก็พยักหน้าไปทางเย่ชิวอวี่เล็กน้อย “จะกลับจ้งสิงแล้วเหรอ?”

เย่ชิวอวี่ “ใช่ครับ จะกลับไปจัดการธุระนิดหน่อย”

ประธานถานได้ยินแบบนั้น ก็หันมามองทางเย่ชิวอวี่ จากนั้นก็ถามเฟิงถิงเซิน “ท่านนี้คือ?”

เฟิงถิงเซิน “เพื่อนน่ะ”

ประธานถานเห็นเฟิงถิงเซินไม่คิดจะแนะนำให้รู้จัก ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เขาก็รู้จักหรงฉือเช่นกัน เพียงแต่ปกติไม่ค่อยติดต่อกันเท่านั้น

ตอนนี้เห็นหรงฉือ เขากลับหาเรื่องพูดคุยกับหรงฉือด้วยความเป็นมิตรขึ้นมา

หรงฉือก็ตอบกลับแทบจะทุกประโยค ส่วนประธานเจียงก็จะพูดแทรกเข้ามาบ้าง