บทที่ 747

ทว่า...

เฟิงถิงเซินยังมีงานอื่นต้องทำ

เมื่อทานอาหารเสร็จ หลังจากที่เขาให้คนขับรถไปส่งหลินอู๋กับเย่ชิวอวี่ ก็ออกไปก่อนเป็นคนแรกแล้ว

บนรถ เย่ชิวอวี่มองหลินอู๋ ถามว่า “ตอนนี้หรงฉือยังรังแกเธออีกไหม?”

งานประชุมเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์เมื่อไม่กี่วันก่อน แม้พวกเขาจะพูดคุยกัน แต่รอบตัวมีคนอยู่เยอะ พวกเขาไม่มีโอกาสพูดคุยตามลำพังเลย

ตอนนี้เป็นโอกาสดี

หลินอู๋ได้ยิน ดวงตาก็มืดหม่นลง พูดว่า “นอกจากคนและเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉางโม่ เธอยังไม่มีความสามารถพอจะมารังแกฉันได้"

เย่ชิวอวี่ได้ยินหลินอู๋พูดแบบนี้ คิดว่าเธอดูถูกการเสแสร้งของหรงฉือ และคิดว่าต่อให้ตอนนี้หรงฉือจะใช้วิธีสกปรกบางอย่างจนประสบความสำเร็จไปบ้าง แต่หากไม่มีฉางโม่ ไม่มีอวี้มั่วซวิน หรงฉือก็ยังคงไม่มีค่าอะไร

เธอไม่ให้ความสำคัญกับหรงฉือเลยจริง ๆ

เย่ชิวอวี่กลับหัวใจหนักอึ้ง

เธอไม่ให้ความสำคัญต่อหรงฉือขนาดนี้ ก็แสดงว่า...บางทีเธออาจจะยังไม่รู้เรื่องระหว่างหรงฉือกับเฟิงถิงเซินเลยก็ได้...

เธอประเมินความไร้ยางอายของหรงฉือต่ำไป และคงคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเฟิงถิงเซิน

หลินอู๋เห็นเขาทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด เลยไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาอยากจะพูดอะไรกันแน่ จึงถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

เย่ชิวอวี่ชะงักไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงจะหาเสียงของตัวเองเจอ “ไม่มีอะไร แค่คิดว่าเจอเธอไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกว่าตอนนี้เธอดูได้ใจไม่น้อยเลย แล้วยังรู้สึกอีกว่าบางทีคนอย่างเธออาจจะต่ำช้าและไร้ยางอายยิ่งกว่าที่พวกเราคิดไว้ เลยกังวลว่าเธอจะใช้วิธีอื่นมาทำร้ายเธอ”

กลับมาถึงเฟิงซื่อ

ช่วงน้ำชายามบ่าย วิศวกรของเฟิงซื่อที่ร่วมงานกับจ้งสิง รวมทั้งพนักงานของจ้งสิงที่มาจัดการงานที่เฟิงซื่อ ต่างวิ่งไปหา

หรงฉือ และฟังหรงฉืออธิบายปัญหาต่าง ๆ ให้คนอื่นฟัง