บทที่ 746

เวลานี้ ลิฟต์มาถึงชั้นที่เขาต้องไปแล้ว

ก่อนออกจากลิฟต์ เขาพูดว่า “เที่ยงนี้ว่างไหม? พี่อยากทานข้าวกับเธอและประธานเฟิง”

ตอนที่พูดถึงเฟิงถิงเซิน สายตาของเขาเหลือบมองหรงฉือที่เดินออกจากลิฟต์ไปพร้อมกับคนอื่น และทำเหมือนพวกเขาไม่มีตัวตน

หลินอู๋หยุดเล็กน้อย พูดว่า “ฉันว่าง แต่ช่วงนี้ถิงเซินมีงานต้องคุยค่อนข้างเยอะ เที่ยงนี้ดูเหมือนเขาจะมีนัดแล้ว แต่ฉันจะถามดูก่อน อีกเดี๋ยวพวกเราค่อยติดต่อกันดีไหม?”

“ได้”

หรงฉือกับเย่ชิวอวี่ทำงานที่เฟิงซื่อชั้นเดียวกัน เจอกันบ้างบางครั้ง แต่ต่างฝ่ายก็ไม่สนใจกัน

ช่วงเกือบเที่ยง หรงฉือกับวิศวกรของฉางโม่ทานอาหารที่โรงอาหารของเฟิงซื่อด้วยกัน ส่วนเย่ชิวอวี่หลังรับสายของหลินอู๋ บอกว่าแผนเดินทางก่อนหน้านี้ของเฟิงถิงเซินได้เลื่อนออกไป และให้คนจองห้องส่วนตัวไว้แล้ว บอกว่าเที่ยงนี้จะเลี้ยงอาหารเขา

ตอนเช้าหลินอู๋บอกแล้วว่าเฟิงถิงเซินมีงานเยอะมาก เขายังคิดว่าอย่างน้อยต้องรออีกหลายวันกว่าจะได้ทานอาหารกับเฟิงถิงเซิน

ยิ่งไปกว่านั้น ความยุ่งของเฟิงถิงเซิน เขาได้เห็นมาแล้วกับตาในงานประชุมเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์เมื่อไม่กี่วันก่อน

พูดตามตรง เย่ชิวอวี่รู้สึกปลื้มใจและคาดไม่ถึงอยู่บ้าง

หลินอู๋กับเฟิงถิงเซินดูเหมือนจะไม่อยู่ที่เฟิงซื่อ เฟิงถิงเซินยังอุตส่าห์ส่งคนมารับเย่ชิวอวี่ไปที่ร้านอาหาร

ตอนที่เขามาถึงร้านอาหาร หลินอู๋กับเฟิงถิงเซินก็มาถึงแล้ว

เย่ชิวอวี่รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที “ขอโทษครับ ผมมาช้า”

“ไม่เป็นไร พวกเราก็เพิ่งถึง” เฟิงถิงเซินยิ้มและพูดต่อว่า “ตอนที่เจอกันในงานประชุมเทคโนโลยีเมื่อสองวันก่อน เดิมทีก็อยากจะเลี้ยงอาหารคุณ เพียงแต่ตอนนั้นยุ่งเกินไป ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้เลย”