บทที่ 728

เฟิงถิงเซินกลับไม่ได้พูดทำนองว่า งานวิจัยไม่กี่ชิ้นที่คุณตีพิมพ์นั้นผมเคยอ่าน และการที่คุณได้รับรางวัลก็เหมาะสมแล้ว อะไรแบบนั้น

หลังจากที่เฟิงถิงเซินกล่าวแสดงความยินดีกับเธอ ก็เริ่มคุยเรื่องเกี่ยวกับเฟิงจิ่งซิน พวกเขาคุยกับเฟิงจิ่งซินแบบเรื่อย ๆ เป็นพัก ๆ

วันนั้น หลังจากอยู่เป็นเพื่อนเฟิงจิ่งซินเสร็จ หรงฉือก็ขึ้นรถแล้วจากไป

เฟิงจิ่งซินนั่งอยู่ในรถของเฟิงถิงเซิน มองตามทิศทางที่รถของหรงฉือขับออกไป เหมือนอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้

เฟิงถิงเซิน “เป็นอะไรไป ลืมบอกอะไรกับคุณแม่เหรอ?”

เฟิงจิ่งซินส่ายหน้า “ก็ไม่ใช่หรอกค่ะ...ไม่รู้ว่าคุณแม่จะทำงานเสร็จและกลับมาอยู่ที่บ้านได้เมื่อไร”

ตอนนี้ เธออยากไปบ้านตระกูลหรงก็ไป อยากจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเฟิงถิงเซินก็มาแบบนี้ แม้เธอจะรู้สึกว่ามันดีมากก็ตาม แต่เธอยังคงอยากจะให้แม่กลับมาอยู่ที่บ้านอยู่ดี

เพียงแต่ แม่มีงานเยอะและมักจะบอกว่าย้ายกลับมาที่บ้านไม่สะดวก...

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฟิงถิงเซินพูดแค่ว่า “ถ้าอยากรู้ ครั้งหน้าก็ถามแม่ไปตรง ๆ ก็ได้นี่”

เฟิงจิ่งซิน “...หนูรู้ค่ะ”

แต่หากแม่ไม่สามารถให้คำตอบที่เธอต้องการได้ ถามไปก็เท่ากับถามเปล่า

……

วันรุ่งขึ้น

หรงฉือกลับถึงบริษัทและเพิ่งประชุมกับอวี้มั่วซวินเสร็จ ขณะที่เดินออกมาจากห้องประชุม โทรศัพท์ของอวี้มั่วซวินจู่ ๆ ก็มีคนโทรเข้ามา

อวี้มั่วซวินรับอย่างไม่คิดอะไร

ไม่รู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร อวี้มั่วซวินจู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง เลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็มองมาทางหรงฉือ ยิ้มกับปลายสายและพูดว่า “ที่แท้ก็ผู้อำนวยการเหลียนนี่เอง ยินดีที่ได้พบ ๆ ไม่ทราบว่าผู้อำนวยการเหลียนจู่ ๆ โทรมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แววตาของอวี้มั่วซวินกลับมีรอยยิ้มเยาะหยันเพิ่มขึ้นอยู่หลายส่วน “โปรเจกต์ความร่วมมือเหรอ? เรื่องนี้เกรงว่าผู้อำนวยการเหลียนคงพูดเล่นแล้ว ก่อนหน้านี้ได้ยินมาตลอดว่าผู้อำนวยการเหลียนแทบจะมองข้ามฉางโม่ของเรา ทำไมวันนี้ถึงคิดจะร่วมงานกับเราล่ะครับ?”

หรงฉือได้ยิน ก็หยุดฝีเท้าลงเช่นกัน