บทที่ 704

แม้จะพูดแบบนั้น เฟิงจิ่งซินเพิ่งพูดจบ ก็เม้มปากเล็กแน่น

ป้าหลิวเห็น กำลังจะพูดอะไร เวลานี้โทรศัพท์ของเฟิงจิ่งซินจู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา

เฟิงจิ่งซินเหลือบดู ตอนที่เห็นว่าเป็นสายจากหรงฉือ เธอก็ชะงักไป แล้วเอื้อมมืออยากจะรับ แต่ก็เบือนใบหน้าเล็กหนีอีก

ป้าหลิวเห็นอยู่ในสายตา ทันใดนั้นก็เข้าใจขึ้นมาแล้วว่าที่เฟิงจิ่งซินไม่มีความสุขในวันนี้เกี่ยวข้องกับหรงฉือ

ระยะนี้เฟิงจิ่งซินติดหรงฉือหนักมาก ป้าหลิวเห็นอยู่ในสายตา

แม้เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เธอรู้สึกว่าเฟิงจิ่งซินคงตัดใจไม่รับสายของหรงฉือไม่ลง เธอยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไร แค่พูดว่า “ป้าลงไปอุ่นนมมาให้หนูนะ”

ป้าหลิวไปแล้ว เฟิงจิ่งซินเห็นว่าโทรศัพท์ยังดังอยู่ รู้ว่าหากไม่รับ ฝั่งปลายสายก็จะตัดสายอัตโนมัติ

เธอหันสายตากลับมา เอื้อมมือออกไปแล้ว

พอดีในตอนนั้นเอง สายเรียกเข้าก็ถูกตัดอัตโนมัติ

หัวใจของเฟิงจิ่งซินพลันตื่นตระหนก เธอมองโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงอดไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เธอรอสักพักหนึ่ง ทางหรงฉือไม่มีการโทรเข้ามาอีก

เฟิงจิ่งซินเม้มปาก สองมือกอดโทรศัพท์ไว้ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นฝ่ายโทรศัพท์ไปหาหรงฉืออีกครั้ง

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว “ซินซิน อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?”

“ค่ะ” ถึงแม้หรงฉือจะรับโทรศัพท์ แต่เฟิงจิ่งซินกลับไม่ค่อยรู้สึกดีใจเท่าไร น้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอยังคงถามว่า “คุณแม่ ทำไมเมื่อกี้คุณแม่ถึงโทรมาแค่สายเดียว แล้วก็ไม่โทรมาอีกล่ะคะ?”

หากเธอไม่โทรกลับหาหรงฉือ วันนี้หรงฉือจะไม่โทรมาหาเธออีกแล้วใช่ไหม?

“แม่คิดว่าหนูยังอาบน้ำอยู่ คิดว่าอีกสักพัก รอหนูอาบน้ำเสร็จค่อยโทรอีกครั้ง” หรงฉือพูดจบ ไม่เข้าใจเหตุผล “เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมถามแบบนี้?”