บทที่ 705

“ก็ได้ค่ะ”

หรงฉือกับเฟิงจิ่งซินไม่นานก็ขึ้นรถไป

เฟิงจิ่งซินอยู่บนรถ โบกมือให้เฟิงถิงเซิน ขณะรถออกจากลานวิลล่า หลังจากมองไม่เห็นเงาร่างของเฟิงถิงเซิน เฟิงจิ่งซินจึงจะนั่งดี ๆ อย่างเชื่อฟัง

สายตาของเธอจ้องไปที่หรงฉืออีกครั้ง

วันนี้ฉางโม่มีเรื่องให้จัดการเยอะ หรงฉือก็ยุ่งมาก บวกกับมีอาการท้องอืดระหว่างมีประจำเดือนด้วย ทำให้สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร

เฟิงจิ่งซินย่อมมองเห็นแล้วเช่นกัน

เห็นหรงฉือเหนื่อยแบบนี้ กลับยังคงมารับเธอด้วยตัวเอง อารมณ์ของเธอก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นแล้ว และอดออดอ้อนหรงฉือ ไม่ได้ “คุณแม่...”

หรงฉือยังขับรถอยู่ “หืม?”

น้ำเสียง “หืม” นี้ฟังดูอ่อนโยน

เฟิงจิ่งซินยิ้มอย่างดีใจ “ไม่มีอะไรค่ะ คุณแม่ขับรถดี ๆ”

หรงฉือ “จ้ะ”

เย็นวันนั้น คนในตระกูลหรงร่วมกันทำของกินพื้นเมืองของเมืองเหยียนเฉิงมากมาย บรรยากาศคึกคักเหมือนช่วงฉลองตรุษจีน เสียงหัวเราะของเฟิงจิ่งซินก็แทบไม่หยุดเลย

วันรุ่งขึ้น

หลังจากส่งเฟิงจิ่งซินไปโรงเรียน หรงฉือก็กลับไปที่ฉางโม่

วันนี้มีคนมาหารือความร่วมมือที่ฉางโม่ แถมยังระบุไว้ชัดเจนด้วยว่าอยากจะคุยกับหรงฉือ

ระยะเวลาหนึ่งปีนี้ ความสามารถของหรงฉือเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง มีคนอยากหารือความร่วมมือกับหรงฉือ อวี้มั่ว

ซวินก็ไม่คิดอะไรมาก และไปจัดการงานอื่นแล้ว

แขกมาถึงแล้ว หรงฉือผลักประตูเข้าไป เห็นผู้ที่มาล้วนเป็นสาวสวย หรงฉือจึงยื่นมือไปทางหนึ่งในนั้นอย่างสุภาพ “ผู้อำนวยการเหลียนใช่ไหมคะ? ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

เหลียนหนิงฉี่เอนกายพิงโซฟา สายตาพินิจมองหรงฉือ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ใบหน้าสวยสะดุดตาก็ยกยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงวางถ้วยกาแฟลง เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน นั่งอยู่บนโซฟาแล้วจับมือกับหรงฉือแบบหลวม ๆ พร้อมพูดว่า “คุณก็คือหรงฉือ?”

หรงฉือนั่งลง “ค่ะ คุณเหลียนรู้จักฉันเหรอ?”