บทที่ 703

มองรถไกลออกไป เหยาซินปั๋วพูดอย่างตกตะลึง “แม่เจ้า พวกเขายังไม่ตัดขาดกันอีกเหรอ? งั้นที่คุณหลินเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขา เฟิงถิงเซินกลับทำแบบนี้กับเธอ พูดตามตรง ฉันยังรู้สึกแทนคุณหลินเลยว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย”

พูดจบ ก็พูดอีกว่า “อีกอย่าง คุณหรงคนนั้นก็ไร้ยางอายเกินไปแล้วจริง ๆ”

เหรินจี่เฟิงไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้ากลับมืดมนจนน่ากลัว

สถานการณ์ทางฝั่งเหยาซินปั๋วกับเหรินจี่เฟิง หรงฉือย่อมไม่รู้

หลังจากที่เธอกับเฟิงถิงเซินอยู่เป็นเพื่อนเฟิงจิ่งซินครึ่งวัน เย็นวันนั้น เฟิงจิ่งซินยังตามหรงฉือกลับไปที่บ้านตระกูลหรงอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น หรงฉือส่งเฟิงจิ่งซินไปโรงเรียนด้วยตัวเอง

เฟิงจิ่งซินอารมณ์ดีมาก หลังจากที่ลงจากรถ ก็กระโดดโลดเต้นเข้าโรงเรียนไปด้วย พร้อมกับโบกมือและบอกลาหรงฉือไปด้วย

พอกลับมาถึงห้องเรียน เสียวไห่ขุยเพื่อนนักเรียนในชั้นของเธอโบกมือมาทางเธอ “ซินซินมาแล้วเหรอ นี่เป็นขนมดอกท้อที่คุณแม่ฉันตั้งใจให้ฉันเอามาให้ทุกคน เธอรีบชิมดู”

เฟิงจิ่งซินวางกระเป๋า ขณะเดียวกันก็รับมา พร้อมกับพูดว่า “โอเค ขอบคุณนะ”

เถียนเถียนก็ทานขนมที่เสียวไห่ขุยให้เช่นกัน แล้วถามว่า “ไห่ขุย คุณแม่เธอไปทำงานที่เมืองอื่นแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังมีเวลาว่างทำขนมให้เธอเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”

เสียวไห่ขุยได้ยิน ทั้งได้ใจและดีใจ “คุณแม่ฉันบอกว่าทนห่างจากฉันไม่ได้ ไม่อยากพลาดช่วงเวลาที่ฉันเติบโต อยากจะอยู่กับฉันทุกวัน ดังนั้นจึงขอย้ายกลับมาทำงานใกล้บ้านแล้ว ต่อไปนี้ฉันก็จะเห็นหน้าคุณแม่ทุกวันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

“ว้าว ไห่ขุย คุณแม่เธอดีจังเลย”

“นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว คุณแม่รักฉันมากที่สุด ดังนั้น เธอถึงไปทำงานที่อื่นแค่เดือนเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว ตั้งใจย้ายมาทำงานใกล้บ้าน ก็เพื่อจะได้อยู่กับฉันให้มากขึ้น”

พอเห็นขนมที่เถียนเถียนกับเฟิงจิ่งซินทานได้พอสมควรแล้ว เสียวไห่ขุยก็พูดอย่างใจกว้างว่า “พวกเธอจะเอาอีกไหม? ฉันยังมีอีกนะ”

ขนมที่แม่เสียวไห่ขุยทำหอมมากจริง ๆ เถียนเถียนชอบทานมาก เลยจะเอาอีกหนึ่งชิ้น แต่เฟิงจิ่งซินกลับก้มหน้าลง “ฉันทานอาหารเช้าเยอะมาก ไม่เอาแล้ว”

เสียวไห่ขุยก็ไม่บังคับ เถียนเถียนกลับสังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของเฟิงจิ่งซิน “ซินซินเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมจู่ ๆ ถึงดูไม่มีความสุขขึ้นมาล่ะ?”