บทที่ 702

คนอื่น ๆ พากันเห็นด้วย หลินอู๋กลับไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ดีกว่าใครว่าตอนนี้ที่หรงฉือใช้เงินได้อย่างไม่ยั้งคิดแบบนี้ สิ่งที่เธอพึ่งพาไม่ใช่อวี้มั่วซวิน แล้วก็ไม่ใช่เฟิงถิงเซิน แต่เป็นตัวเธอเอง

เธอแค่อาศัยตัวเธอเอง ก็มีทรัพย์สินมหาศาลที่คนจำนวนมากใฝ่ฝันอยากได้แล้ว...

พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของหลินอู๋ก็จมดิ่งลง แววตาหม่นหมอง มือที่วางบนราวจับเก้าอี้กำแน่นขึ้นทันที และอารมณ์ดีเมื่อครู่ก็หายไปหมด

หรงฉือไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร หลังจากที่เธอแข่งประมูลกับคนอื่นอยู่หลายรอบ ก็สามารถคว้าภาพวาดจีนโบราณภาพนั้นมาได้สำเร็จ ด้วยมูลค่าที่สูงกว่าสามร้อยห้าสิบล้านบาท

หลังจากงานประมูลสิ้นสุดลง เจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังบริษัทประมูลก็เป็นฝ่ายปรากฏตัวเพื่อทำความรู้จักกับหรงฉือด้วยท่าทีที่สุภาพมาก

ได้ยินว่าเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังบริษัทประมูลฐานะไม่ธรรมดา ปกติแล้วหนึ่งถึงสองปีแทบจะปรากฏตัวเพียงครั้งเดียว แต่ครั้งนี้เขากลับตั้งใจมาทำความรู้จักกับหรงฉือ เรียกได้ว่าให้เกียรติหรงฉืออย่างมาก

เมื่อเห็นเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังปฏิบัติกับหรงฉือราวกับแขกผู้มีเกียรติ คนตระกูลหลินกับตระกูลซุนก็รู้สึกหมั่นไส้อยู่บ้างจริง ๆ แต่ก็แค่นิดเดียว ไม่ถือว่ามากนัก เพราะพวกเขาเชื่อว่าในอนาคตพวกเขาจะมีชีวิตที่ดีกว่าหรงฉือมากแน่ ๆ

ตอนนี้ปล่อยให้หรงฉือได้อวดดีสักพักหนึ่งจะเป็นอะไรไป

ซุนเยว่ชิงสีหน้าเรียบเฉย ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “พวกเรากลับกันเถอะ”

“ค่ะ” ซุนลี่เหยายิ้มพลางพูด จากนั้นก็หันไปจ้องหรงฉือแวบหนึ่ง ก่อนจะออกไปกับคนตระกูลหลิน ตระกูลซุนและคนอื่น ๆ

หรงฉือออกจากบริษัทประมูล ระหว่างทางขับรถกลับบ้านก็ได้รับสายจากเฟิงจิ่งซิน บอกว่าพรุ่งนี้เฟิงถิงเซินว่าง แล้วเขาก็ตอบตกลงจะออกไปทานอาหารข้างนอกกับพวกเธอด้วย

หรงฉือฟังจบ ก็ตอบรับเสียงหนึ่งว่าเข้าใจแล้ว

วันรุ่งขึ้น เธอได้รับข้อความจากเฟิงจิ่งซิน ก็ออกจากบ้านตรงเวลา

ตอนที่เธอมาถึงร้านอาหาร เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินมาถึงแล้ว

เฟิงจิ่งซินเห็นเธอ ยังคงโผเข้ามาหาเธออย่างกระตือรือร้น เฟิงถิงเซินก็มองมายังเธอ “มาแล้วเหรอ?”

พูดจบ เขาก็ชงชาให้เธอหนึ่งถ้วย แล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ