บทที่ 14

เมื่อคิดถึงการแข่งขันในคืนนี้และคิดว่าจะได้เห็นน้าอู๋อู๋ในชุดเท่ๆ เธอก็กลับมามีความสุขอีกครั้ง

เฟิงจิ่งซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

แต่แล้วเธอก็ขมวดคิ้วน้อยๆ ในทันที

ปกติเวลาที่เธอส่งข้อความหาน้าอู๋อู๋ น้าอู๋อู๋ก็จะตอบกลับเธอเร็วมาก

แต่วันนี้เธอล้างหน้าเสร็จแล้ว แต่น้าอู๋อู๋ก็ยังไม่ตอบข้อความเธอเลย

หรือว่าน้าอู๋อู๋จะโกรธ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็รีบส่งข้อความหาหลินอู๋ทันที

[น้าอู๋อู๋คะ เป็นอะไรเหรอคะ? โกรธหรือเปล่าคะ?]

[น้าอู๋อู๋ น้าก็รู้ว่าหนูไม่อยากให้แม่ไปส่งที่โรงเรียน น้าก็รู้ว่าหนูชอบน้ามากกว่า น้าอู๋อู๋อย่าโกรธได้ไหมคะ?]

ผ่านไปสักพักแล้ว แต่หลินอู๋ก็ยังไม่ตอบกลับเธอ

เมื่อหรงฉือเก็บของเสร็จแล้วก็เดินมาหาเธอ “ซินซิน เก็บของเสร็จหรือยังจ๊ะ? ควรลงไปทานอาหารเช้าได้แล้วนะ”

เฟิงจิ่งซินรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมากที่ไม่ได้รับความตอบกลับจากหลินอู๋ อีกทั้งยังต้องเผชิญกับการเร่งเร้าของหรงฉือ เธอจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า “รู้แล้วค่ะ แม่อย่าเอาแต่พูดมากได้ไหม มันน่ารำคาญมากรู้ไหม?”

พูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าหนังสือแล้วเดินลงไปชั้นล่างอย่างกระฟัดกระเฟียด

หรงฉือมองดู แล้วเดินตามหลังเธอ โดยไม่พูดอะไร

แต่เธอกับสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าที่เฟิงจิ่งซินใส่อยู่ดูแปลกตามาก

เพราะเมื่อก่อนหรงฉือจะเป็นคนช่วยเตรียมเสื้อผ้าทั้งหมดให้เธอ—— และแน่นอนว่าได้สอบถามความเห็นของเธอด้วย ซึ่งก็ตรงกับความชอบของเธอ

แต่นับตั้งแต่ที่เฟิงจิ่งซินตามเฟิงถิงเซินไปประเทศเอนาวา รสนิยมของเฟิงจิ่งซินก็เปลี่ยนไป

ได้ยินมาว่าเป็นเพราะเธอไปเรียนปีนผาและสเก็ตบอร์ดกับหลินอู๋

และยังได้ยินมาว่าหลินอู๋ไม่เพียงแต่เรียนเก่งมาก แต่เธอยังมีความสนใจที่หลากหลาย เป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่โดดเด่นและมีเสน่ห์อย่างมากอีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นสเก็ตบอร์ด ปีนผา ร่มร่อน ฯลฯ เธอก็เล่นเก่งมาก

เฟิงจิ่งซินคลั่งไคล้เธอมาก ถึงขนาดที่ความชอบของเธอเองยังเปลี่ยนไป

สำหรับเรื่องนี้ แม้ว่าเมื่อก่อนหรงฉือจะรู้สึกเสียใจที่เฟิงจิ่งซินสนิทกับหลินอู๋ แต่เนื่องจากนี่เป็นความชอบของลูก เธอจึงไม่เคยพูดอะไรเลย

กระทั่งสองปีมานี้ เวลาซื้อเสื้อผ้าให้ลูก เธอก็ซื้อตามความชอบปัจจุบันของลูกแล้ว

แต่เสื้อผ้าใหม่ที่เธอซื้อให้เฟิงจิ่งซิน เฟิงจิ่งซินเพียงเหลือบมองไม่กี่ครั้ง แต่ไม่เคยสวมใส่มันเลย

ตอนนี้เธอสวมใส่เสื้อผ้าที่หลินอู๋เลือกให้เธอเท่านั้น

เมื่อเห็นชุดที่เฟิงจิ่งซินใส่ตอนนี้ หรงฉือก็แทบจะเดาได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เธอไม่ได้ถาม

และทำราวกับว่าไม่ได้สังเกตเห็น แล้วเดินลงไปชั้นล่างด้วยสีหน้าที่เป็นธรรมชาติ

ตอนที่พวกเขาลงไปชั้นล่าง เฟิงถิงหลิน และคนอื่นๆ ยังไม่ตื่น

แต่คุญหญิงย่าตื่นแล้ว

“เสี่ยวฉือกับซินซินตื่นแต่เช้าขนาดนี้เลยหรอ?”

หรงฉือพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ค่ะ สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณย่า”

เฟิงจิ่งซินอารมณ์ไม่ดี จึงพูดอย่างหงุดหงิดว่า “สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณทวด”

คุณหญิงย่าพูดว่า “นี่ซินซินอารมณ์ไม่ดีเหรอ? เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ?”

เฟิงจิ่งซินไม่ตอบ

เพราะเธอไม่อยากพูดอะไร

เนื่องด้วยพ่อบ้านได้ยินเสียงหรงฉือเคาะประตูห้องของเฟิงจิ่งซินจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คงจะโดนปลุกตอนยังไม่ตื่นดี ก็เลยอารมณ์ไม่ดีมั้งครับ”

คุณหญิงย่าฟังแล้วก็หัวเราะ จากนั้นถามอีกว่า “แล้วถิงเซินล่ะ? เขายังไม่ตื่นเหรอ?”

หรงฉือพูดด้วยสีหน้าเป็นปกติว่า “ถิงเซินมีธุระ และออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ”

คุณหญิงย่าหน้าบึ้งขึ้นมาในทันใด

เธอเดาได้ในทันทีว่าเกิดขึ้นอะไรขึ้น

แต่เธอเห็นว่ามีเด็กอยู่ด้วย ไม่สะดวกที่จะตำหนิถิงเซินต่อหน้าเด็ก จึงไม่ได้พูดอะไร

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้าน เฟิงจิ่งซินก็พบลืมของบางงอย่าง จึงวิ่งไปเอาที่ชั้นบน