บทที่ 13

นั่นเป็นเสียงของเฟิงถิงหลิน

หรงฉือมองไปทางต้นเสียง

เมื่อมองเห็นเฟิงถิงหลินและเฟิงถิงเซิน

เธอก็หยุดชะงัก

เฟิงถิงเซินกำลังสูบบุหรี่ และไม่ได้ตอบเฟิงถิงหลิน

เนื่องจากอยู่ไกล และเฟิงถิงเซินก็หันหลังให้แสง หรงฉือจึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขาชัดเจน

เฟิงถิงหลินพูดว่า “จริงๆ ฉันก็เข้าใจแกได้นะ ฉันเคยเจอกับหลินอู๋ไม่กี่ครั้ง ได้ยินมาว่าตอนนี้เธอเพิ่งอายุ 25 แต่ก็ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยระดับท็อปของโลกแล้ว และดูเหมือนเธอจะจัดการธุรกิจของครอบครัวได้ดีอีกด้วย แถมเธอยังเป็นคนสวย มีนิสัยดุดันและดื้อรั้น——ความเก่งกาจและความโดดเด่นของเธอเหนือกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่จริงๆ และมันก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจแกได้จริงๆ แต่ภูมิหลังของเธอไม่สวยงามนักนะ ถิงเซิน แกคิดดีแล้วใช่ไหม? แก——”

เฟิงถิงเซินพูดว่า “ผมรู้ดีว่าผมต้องการผู้หญิงแบบไหน”

“แต่ว่า ——” เฟิงถิงหลินขมวดคิ้ว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบหรงฉือ แต่เธอก็ไม่ชอบหลินอู๋เหมือนกัน เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นสายตาไม่พอใจของเฟิงถิงเซิน เธอก็เลยไม่อยากจะพูดแล้ว “หวงกันซะขนาดนี้ พูดอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้เลยนะ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ไหม?”

หรงฉือฟังแล้วก็กำมือแน่น สายลมยามค่ำคืนพัดโดนแก้มจนเจ็บปวดไปหมด

เธอยิ้มอย่างขมขื่น และไม่สนใจที่จะฟังต่อ จึงหันหลังกลับแล้วจากไป

ทันทีที่เธอเดินจากไป เฟิงถิงหลินก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “เออใช่สิ ได้ยินหรงฉือบอกว่าเธอได้ยื่นใบลาออกแล้ว และเตรียมตัวจะออกจากบริษัทเหรอ?”

เฟิงถิงเซินพูดว่า “บ่ายวันก่อนเฉิงหยวนบอกว่าเธอทำผิดบางอย่าง เฉิงหยวนโกรธมาก ผมจึงให้เขาไล่เธอออกตามขั้นตอนของบริษัท”

เฟิงถิงหลินหัวเราะเยาะก่อนจะพูดว่า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนที่เธอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเธอเหมือนกับว่าเธอลาออกเองยังไงยังงั้น ฉันก็ว่าแล้วเชียว… ด้วยนิสัยติดหนึบเหมือนกาวของเธอ เธอจะยอมลาออกเองได้ยังไง ที่แท้ก็ถูกไล่ออกนี่เอง ฮ่าๆ～”

เฟิงถิงเซินไม่ตอบอะไร ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด

หรงฉือขึ้นไปชั้นสอง ขณะที่เธอกำลังจะกลับห้องก็เกือบจะชนกับเฟิงถิงอีที่กำลังจะลงไปชั้นล่าง

ทั้งคู่ต่างก็ตกใจ

พอได้สติ เฟิงถิงอีก็กล่าวรีบขอโทษก่อน แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “พี่สะใภ้ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

นอกเหนือจากคุณหญิงย่าแล้ว เฟิงถิงอีเป็นคนเดียวในตระกูลเฟิงที่มีท่าทีที่ดีต่อเธอ

หรงฉือส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่เป็นไร”

ตอนที่หรงฉือและเฟิงถิงเซินแต่งงานกัน เฟิงถิงอียังเด็ก จึงมีหลายเรื่องที่เขาจำไม่ได้แล้ว

รู้จักกันมาตั้งหลายปี เขารู้สึกมาตลอดว่าหรงฉือสวยและอ่อนโยน หลังจากแต่งงานก็ไม่เคยเริ่มทะเลาะกับพี่ชายของเขาก่อนเลย และให้อภัยพี่ชายของเขาเสมอมา

ถ้าภรรยาในอนาคตของเขาเป็นแบบนี้ เขาจะต้องดูแลเธอเป็นอย่างดีแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเขาจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดภายหลังจากที่โตขึ้น แต่เขาก็ยังชอบหรงฉืออยู่ดี

เมื่อเขาเห็นหรงฉือเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับพี่ชายของเขา เขาจึงเกาศีรษะแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “พี่สะใภ้ดีขนาดนี้ ต่อไปในอนาคตพี่ชายของผมต้องเห็นมันแน่นอน พี่อย่าเสียใจมากเกินไปเลยนะครับ”

หรงฉืออึ้งไปชั่วขณะ แต่ไม่สะดวกที่จะอธิบายเรื่องที่พวกเขากำลังจะหย่ากันกับเขา จึงยิ้มแล้วพูดว่า “อืม ขอบใจนะถิงอี”

“ผมลงไปหาอะไรกินข้างล่างก่อนะ ดึกมากแล้ว พี่สะใภ้รีบพักผ่อนเถอะ”

หรงฉือเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “โอเค ราตรีสวัสดิ์นะ”

หรงฉือปิดไฟดวงใหญ่ของห้องหลังกลับเข้าห้อง จากนั้นเปิดไฟสลัวบนหัวเตียงแล้วล้มลงนอน

เธอเพิ่งจะนอนลงได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเฟิงถิงเซินเดินเข้ามาในห้องนอน

หรงฉือจึงลืมตาขึ้น

เฟิงถิงเซินก็มองมาที่เธอเช่นกัน แล้วทั้งสองก็สบตากัน

หรงฉือมองเขา

หากเป็นเมื่อก่อน เธอจะต้องรีบลุกขึ้นมาช่วยเขาแขวนเสื้อสูทที่เขาถอดออก จากนั้นเตรียมชุดนอนให้เขาอย่างมีความสุข แล้วเข้าไปในห้องอาบน้ำเพื่อเปิดน้ำให้เขาอาบ…

ทว่าตอนนี้ เธอไม่คิดจะลุกจากเตียงเลยด้วยซ้ำ แต่กลับค่อยๆ หลับตาลง

แม้ว่าเฟิงถิงเซินจะไม่สนใจหรงฉือ แถมยังเมินเฉยต่อความเอาใจใส่ดูแลที่เธอมีให้เขาเป็นประจำ

แต่ท่าทีของเธอที่มีต่อเขาตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างมาก เขาย่อมสังเกตเห็นถึงความเย็นชาของเธอ

เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เขาก็คิดว่าเธอกำลังงอนอยู่ จึงไม่ได้ใส่ใจกับพฤติกรรมที่แปลกไปของเธอ

และเขาก็ไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงงอน เพียงพูดอย่างเย็นชาว่า “ทำเรื่องเข้าเรียนของซินซินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าคุณไปส่งเธอที่โรงเรียนด้วย”

หรงฉือพูดว่า “เข้าใจแล้ว”

เฟิงถิงเซินไม่ได้พูดอะไรต่ออีก แต่หันหลังเดินไปทางห้องแต่งตัวเพื่อหาเสื้อผ้าและเตรียมไปอาบน้ำ

นี่คือท่าทีของเขาที่มีต่อเธอ

หรงฉือมองดูแผ่นหลังของเขาพลางนึกถึงเรื่องหย่าของพวกเขา และมีความคิดอยากจะถามเขาว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะไปเซ็นใบหย่า