บทที่ 15

เถียนเถียนมีรูปร่างหน้าตาน่ารักและอ่อนหวาน แถมยังแต่งตัวเหมาะสมกับวัย ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะอยากกอดและหอมสักฟอด

ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าน่าเกลียดหรือน่าขยะแขยงเลย

มิหนำซ้ำเธอยังเติบโตมาพร้อมกับการได้รับคำชมเชย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเธอ

เถียนเถียนร้องไห้โฮด้วยความเสียใจออกมาทันที และยิ่งกอดหรงฉือแน่นไม่ยอมปล่อย

หรงฉือรีบกอดเธอและปลอบว่า “ไม่ใช่เลย เถียนเถียน หนูไม่ได้น่าขยะแขยงเลยสักนิด กลับกัน หนูทั้งสวยทั้งน่ารัก หรือว่าเถียนเถียนไม่คิดแบบนั้นเหรอจ๊ะ?”

เถียนเถียนฟังแล้ว ในที่สุดก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เมื่อเฟิงจิ่งซินเห็นหรงฉือยังกอดเถียนเถียนไม่ปล่อย แถมชมว่าเธอสวยและน่ารักอีกต่างหาก ตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “คุณ... ฉัน ฉันไม่ชอบคุณแล้ว ฉันไม่ต้องการให้คุณเป็นแม่ฉันอีกต่อไป!”

พูดจบก็จะวิ่งหนีไป

แต่หรงฉือรีบเอื้อมมือไปโอบกอดเธอไว้

หรงฉือไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดทำร้ายจิตใจผู้อื่น

แม้ว่าเธอจะโกรธ แต่ก็ไม่อยากตำหนิเธอในที่สาธารณะ และทําให้เธออับอาย

หรงฉือจึงกอดเธอและหอมเธอ “เอาล่ะ อย่าโกรธเลยนะ...”

เฟิงจิ่งซินโกรธมาก แต่เมื่อเห็นหรงฉือหอมเธอ ความโกรธของเธอก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง แต่กลับรู้สึกเสียใจมากขึ้น ทันใดนั้นจู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมา และขอร้องแม่อย่างได้คืบจะเอาศอกว่า “งั้นคุณ... ต่อไปนี้คุณแม่ห้ามกอดเธออีกนะคะ และห้ามบอกว่าเธอน่ารักด้วย!”

จากนั้นหรงฉือก็เข้าใจว่าทําไมเธอถึงไม่พอใจ

ที่แท้ก็อิจฉานี่เอง

เดิมทีแม้ว่าเธอจะไม่ต้องการแม่คนนี้แล้ว แต่เมื่อเห็นมีคนมาแย่ง เธอก็ไม่พอใจอีก

หรงฉือรู้สึกว่ามันตลกนิดหน่อย

เธอไม่ได้ตอบตกลง แต่ได้หอมลูกเพื่อปลอบใจเธอ ก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองคนให้ห่างออกไปจากกลุ่มคน

เฟิงจิ่งซินจึงฉวยโอกาสเบียดเถียนเถียนออกจากอ้อมกอดของหรงฉือ

เถียนเถียนเป็นเด็กอารมณ์ดี ถึงแม้ว่าเธอจะชอบหรงฉือมาก แต่ก็ไม่ได้มีความต้องการที่จะครอบครองหรงฉือมากขนาดนั้น