ตอนที่ 1735
บทที่ 1735
17 กันยายน 2569
ข้าคือเซียวจื่อซู
ข้าต่างหากคือลูกที่เชื่อฟังที่สุด
พี่ใหญ่เป็นรัชทายาท ดีไปหมดทุกอย่าง แต่ไม่ยอมอยู่ใต้การควบคุม
พี่รองมีนิสัยรักอิสระ ชอบฝึกวรยุทธ์ แต่ยังควบคุมยากกว่าพี่ใหญ่เสียอีก
มีแต่ข้าเท่านั้น ที่ทำตัวว่านอนสอนง่ายอยู่ข้างกายเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ไม่มีทางสร้างปัญหาให้พวกเขา
ข้าชอบสิ่งสวย ๆ งาม ๆ
นี่คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรกระมัง
เสด็จพ่อไม่เข้าใจข้าแม้แต่น้อย ถึงได้ตั้งชื่อที่น่าเกลียดเช่นนั้นให้ข้า
หากจริงอย่างที่เขาพูดว่า ชื่อเซียวอู๋หมิงนี้ดีมาก แล้วตอนนั้นที่ข้าเสนอจะเปลี่ยนชื่อกับน้องหญิง เหตุใดเสด็จพ่อถึงได้คัดค้านอย่างเต็มที่ด้วยเล่า?
ดูเถอะ ชื่อเซียวจื่อเหิงยังไพเราะกว่าเซียวอู๋หมิงตามที่คิดไว้จริง ๆ!
ภายใต้การหว่านล้อมทุกวิถีทางของข้า ในที่สุดข้าก็มีชื่อที่ไพเราะ
ข้าชอบวาดภาพ อาจารย์ตงฟางซื่อของข้ายอดเยี่ยม เขาสอนข้าหลายอย่าง
ข้าขยันและตั้งใจเรียน เสด็จพ่อและเสด็จแม่ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ชอบข้า
พี่รองก็เพราะอิจฉาข้า จึงมักจะรังแกข้าอยู่เสมอ
วันนั้นเขามาที่ห้องนอนของข้า “นี่! เซียวอู๋หมิง! ข้าวของที่นี่ของเจ้าล้วนน่าเกลียด!”
ระหว่างที่พูด มือของเขาก็ยังสัมผัสไปทั่ว
หึ! ข้ายังไม่ได้พูดว่าเขาสกปรกเลย! เขากล้าดีอย่างไรมาว่าข้าวของของข้าน่าเกลียด?
ก็ไม่มองดูเสื้อผ้าขาด ๆ ที่ดูมอมแมมบนตัวเขาบ้าง ซ้ำตรงแขนเสื้อยังมีน้ำมูกแห้งกรังติดอยู่!
ในฐานะองค์ชาย กลับไม่รู้จักใส่ใจตัวเอง
เขามองไม่ออกหรือว่า เสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างก็รังเกียจเขามาก?
“พี่รอง ท่านห้ามจับอีก!” ข้าเตือนเขา พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดที่แจกันและม่านไข่มุกที่เขาจับ
แต่พี่รองกลับยิ้มให้ข้าอย่างเจ้าเล่ห์
จู่ ๆ เขาก็วิ่งเข้ามา แล้วพาดแขนมาโอบไหล่ข้า
ข้าจึงกรีดร้องเสียงแหลมออกมาทันที!!!
ข้าสกปรกแล้ว——
พี่รองจะทำให้ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนให้ได้ จึงหอมที่ใบหน้าของข้าอีก
“น้องสาม พี่รองชอบเจ้าเหลือเกิน!
“โอ้! บนตัวเจ้ายังมีกลิ่นหอมแปลก ๆ ... หรือไม่พรุ่งนี้ไปสถาบันทางการทหารกับข้าเถอะ บรรดาเพื่อน ๆ ของข้าต่างก็อยากรู้จักเจ้า!”
“แค่ก ๆ... แหวะ—ปล่อยข้า!”
ข้าดิ้นไปพลาง และคลื่นไส้ไปพลาง
สกปรกเหลือเกิน!
บนตัวพี่รองเต็มไปด้วยเหงื่อ!!
สุดท้าย เป็นพี่ใหญ่ที่เข้ามา และช่วยข้าไว้
พี่ใหญ่ทำหน้าเคร่งขรึม
“เซียวจื่อลี่ เจ้ารังแกจื่อซูอีกแล้ว!”
“ฮ่าฮ่า! เสด็จพี่ ท่านก็เรียกเขาว่าจื่อซูด้วยหรือ? ข้าว่า พวกท่านก็ตามใจเจ้าเด็กนี่เกินไป ระวังต่อไปเขาจะกลายเป็นไม่ใช่ชายไม่ใช่หญิง!”
คำพูดของพี่รองหยาบคายยิ่งนัก ข้าไม่ชอบเลย
“ข้าจะไปบอกเสด็จแม่! ให้เสด็จแม่ตีท่านให้ตาย!!!”
ข้ากำลังจะวิ่งออกไป ก็ถูกพี่ใหญ่คว้าคอเสื้อด้านหลังไว้
“จื่อซู ระหว่างพี่น้องความกลมเกลียวมีค่าเหนือสิ่งใด เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องไปโวยวายต่อหน้าเสด็จแม่ อีกอย่าง ถึงแม้อาลี่จะทำผิด แต่ความตั้งใจเดิมก็แค่อยากสนิทสนมกับเจ้ามากขึ้น ตอนเจ้าเป็นเด็กก็สนิทกับเขาที่สุดแล้ว...”
“เสด็จพี่ ท่านลำเอียง!” ข้าโมโหมาก เพียงต้องการจะไปหาเสด็จแม่
พี่รองไม่กลัวแม้แต่น้อย และอยู่ต่อหน้าข้า ยังทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ หอม ๆ ของข้าทันที
“อ๊าอ๊าอ๊า!” เตียงของข้า! สกปรกแล้ว!
พี่รองนอนเหยียดแขนเหยียดขา ซ้ำยังกลิ้งไปมาพร้อมกับหัวเราะลั่น
“พี่ใหญ่ มานอนด้วยกันสิ! ไม่ต้องบอกเลย เตียงของเจ้าเด็กอู๋หมิงนี่ไม่เลวทีเดียว!”
ข้าร้องไห้โฮเสียงดัง
แววตาของพี่ใหญ่ดูเคร่งเครียด
“อาลี่ พอได้แล้ว อย่าทำเกินไปนักเลย”