ตอนที่ 1734
บทที่ 1734
17 กันยายน 2569
ข้าคือเซียวจื่อลี่ บุตรคนรองของเสด็จพ่อและเสด็จแม่
แต่ข้ารู้สึกมาตลอดว่า ข้ากับพี่ชายหน้าตาเหมือนกัน ตอนที่เกิดมา หมอตำแยต้องผิดพลาดเป็นแน่ ข้าต่างหากคือคนที่เกิดก่อน
ก็ใครใช้ให้ข้าใจกว้างกันเล่า
น้องชายก็น้องชาย
หลังจากเสด็จแม่ทรงคลอดน้องสาม ข้าก็มิใช่ว่าได้เป็นพี่ชายแล้วหรอกหรือ
จะเห็นได้ว่า การเป็นพี่ชายหรือน้องชาย ก็เป็นเพียงการเทียบเคียงเท่านั้น
ตั้งแต่เล็กข้าก็รู้ว่าจะเอาใจเสด็จพ่ออย่างไร อย่ามองว่าเสด็จพ่อทรงดุร้ายน่ากลัว แท้จริงแล้วกลับพระทัยอ่อน
เสด็จแม่ต่างหากที่ทรงเข้มงวดแท้จริง
ไม่ว่าจะกับข้า หรือกับพี่ชาย
กระทั่งแม้แต่เสด็จพ่อก็ยังถูกเสด็จแม่บังคับให้ตื่นเช้ามาฝึกวรยุทธ์ทุกวัน
ต่อมาข้าถูกส่งไปที่สถาบันทางการทหาร
อยู่ที่นั่น ข้าได้รู้จักสหายดี ๆ มากมาย
ลูกหลานของขุนนางในราชสำนักจำนวนไม่น้อย ก็ถูกส่งไปที่สถาบันทางการทหารเช่นกัน
มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น อย่างเช่นบุตรคนโตของภรรยาเอกที่ถูกคาดหวังไว้สูง เหมือนกับพี่ชายข้า ก็จะถูกส่งไปที่ห้องเรียน เพื่อเป็นสหายร่วมเรียนของรัชทายาท
หากเทียบกันแล้ว ข้าชอบสถาบันทางการทหารมากกว่า
พวกเราสามารถเกลือกกลิ้งไปมา ทำให้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนได้อย่างเต็มที่
ตอนที่เสด็จแม่ออกจากวังมาตรวจการณ์ ก็จะถือโอกาสมารับข้าที่สถาบันทางการทหารด้วย
แต่เสด็จแม่จะทรงหาปัญหายุ่งยากมาให้ข้าทุกครั้ง
นางจะแปลงโฉมเป็นคนอื่น ๆ เพื่อดูว่าข้าจะถูกคนอื่นหลอกพาตัวไปหรือไม่
วิชาแปลงโฉมของเสด็จแม่ล้ำเลิศยิ่งนัก
แต่ข้าก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง การถูกคนอื่นหลอกพาตัวไปก็เป็นเรื่องปกติอย่างมากมิใช่หรือ
เสด็จแม่ทรงมักจะพูดอยู่เสมอว่าข้าเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจสิ่งใด
หึหึ!
นั่นก็ไม่เห็นเป็นไร ความสุขใจสำคัญที่สุด
ถึงอย่างไรหากฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีเสด็จพ่อและพี่ชายคอยแบกรับอยู่
หากจะถามว่ามีอุปสรรคใดที่ข้ามผ่านไม่ได้ ข้าไม่มีโดยสิ้นเชิง
ส่วนทุกครั้งที่พี่ชายลากข้าไป และบอกว่าเราสองคนต่างก็ไม่พอใจกับชื่อของตัวเอง
อันที่จริง ข้าก็แค่ทำไปเพื่อคล้อยตามพี่ชาย และเอาใจเขาเท่านั้น
ชื่อเป็นเพียงสิ่งนอกกาย ข้าไม่เคยใส่ใจเลย
ทว่าน้องสามกลับใส่ใจ
ในที่สุดน้องสามก็มีชื่อแล้ว ชื่อว่า “เซียวอู๋หมิง”
ตอนนั้นเขาอายุสี่ขวบกว่า เกือบจะห้าขวบแล้ว เสด็จพ่อทรงบอกว่าเขาเริ่มมีสติปัญญาแล้ว
เดิมทีข้าไม่เข้าใจว่า อะไรคือเริ่มมีสติปัญญา
หลังจากนั้นเห็นเขากอดเสด็จแม่พร้อมกับร้องไห้ยกใหญ่ เพื่อจะขอเปลี่ยนชื่อกับน้องหญิง ข้าถึงได้เข้าใจ
ที่แท้ การเริ่มมีสติปัญญาก็คือแยกแยะได้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีนั่นเอง
ก็ไม่แปลกใจที่น้องสามจะงอแง เพราะน้องหญิงพอเกิดมาก็มีชื่อทันที ซ้ำยังเป็นชื่อที่ไพเราะอย่างยิ่งด้วย
น้องสามทั้งน้ำมูกไหล พร้อมกับร้องโอดครวญ
“เสด็จแม่ ลูกไม่สน ลูกจะชื่อเซียวจื่อเหิง!”
เนื่องจากน้องสามเอาแต่โวยวาย เสด็จพ่อทรงจำใจต้องมอบชื่อของบุตรสาวให้เขา เพื่อรับมือกับเขาเป็นการชั่วคราว
ด้วยเหตุนี้ น้องสามนอกจากจะชื่อ “เซียวอู๋หมิง” นี้แล้ว ยังมีชื่อเรียกเล่น ๆ ที่เป็นชื่อขององค์หญิงว่า——เซียวจื่อซู
ข้าในตอนนั้นสามารถแยกแยะได้แล้วว่า อะไรเป็นชื่อของเด็กหญิง อะไรเป็นชื่อของเด็กชาย
ทุกครั้งที่ได้ยินเหล่าข้าหลวงเรียกน้องสามว่า “องค์ชายจื่อซู” ข้าจะรู้สึกว่าน่าขบขัน
เสด็จแม่ทรงรู้สึกเช่นเดียวกัน
ดังนั้น เสด็จแม่ยังคงยืนกรานที่จะเรียกเขาว่า “อู๋หมิง” เรื่อยมา