ตอนที่ 1733
บทที่ 1733
17 กันยายน 2569
ข้าคือเซียวจื่อหลิ่น บุตรคนแรกของเสด็จพ่อและเสด็จแม่
แน่นอนว่า ข้ากับน้องชายคนที่สองเซียวจื่อลี่ แค่เกิดห่างกันไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา
เสด็จพ่อและเสด็จแม่ทรงพูดเสมอว่า นิสัยของพวกเราฝาแฝดนั้นแตกต่างกันอย่างมาก
ข้าทำสิ่งต่าง ๆ อย่างจริงจัง ชอบไปห้องเรียน ชอบอ่านหนังสือ เสด็จพ่อยังทรงชอบพาข้าไปห้องทรงพระอักษรด้วย
ส่วนน้องชายคนที่สองชอบเล่นสนุก บางครั้งก็ขาดความสำรวม
ไปห้องเรียน? นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
ทุกครั้งที่ให้เขานั่งฟังบรรยายที่นั่น ก็ราวกับว่ากำลังลงโทษเขา
เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนข้า เสด็จพ่อจึงปรึกษากับเสด็จแม่ว่า จะส่งน้องรองไปฝึกวรยุทธ์
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาสองคนยังพาน้องรองไปหาอาจารย์ปู่ที่ภูเขาหวูหยาโดยเฉพาะ
ภูเขาหวูหยาอยู่ไกลเกินไป เสด็จแม่จึงคิดหาวิธีเจอกันครึ่งทาง โดยให้เหล่าอาจารย์ลุงและอาจารย์อาของภูเขาหวูหยาลงจากเขา มายังเมืองหลวง เพื่อรับหน้าที่สอนในสถาบันทางการทหาร
ดังนั้น น้องรองจึงใช้ชีวิตโดยที่ทุกวันจะออกจากวังไปฝึกวรยุทธ์ในตอนเช้า และถูกส่งกลับเข้าวังในตอนเย็น
หากเทียบกับไปห้องเรียน สถาบันทางการทหารมีคนเยอะกว่า และครึกครื้นกว่า
เสด็จพ่อทรงกังวลว่าข้าจะมุ่งแต่ศึกษาทางด้านวิชาการ จนร่างกายไม่ได้ฝึกฝนให้แข็งแรง
เขาจึงคิดจะส่งข้าไปที่สถาบันทางการทหารเช่นกัน เพื่อฝึกวรยุทธ์บ้างเป็นครั้งคราว จะได้เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง
เสด็จแม่ถามข้าว่าคิดอย่างไร ยินดีหรือไม่
ข้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า
ไม่รู้เพราะเหตุใด ข้าเริ่มจำความได้ ก็ไม่ชอบการต่อสู้ฆ่าฟัน
การฝึกวรยุทธ์นั้น หยาบกระด้างเกินไป
ข้าเป็นรัชทายาท ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ข้าอยากศึกษามีมากมาย อย่างเช่น ยุทธศาสตร์การปกครอง วิชากลไก วิชาแปลงโฉม... สิ่งเหล่านี้ล้วนน่าสนใจกว่าการฝึกวรยุทธ์เสียอีก
เสด็จพ่อและเสด็จแม่ทรงไม่ได้บังคับให้ข้าไปสถาบันทางการทหาร แต่พวกเขารู้สึกว่า ข้าควรต้องเรียนรู้วิชาการป้องกันตัวขั้นพื้นฐานบ้าง
ด้วยเหตุนี้ เสด็จพ่อจึงยกตัวเขาเองเป็นตัวอย่าง
“พ่อเก่งทั้งวิชาการและการต่อสู้ ถึงสามารถรวมแผ่นดินได้
“ควรรู้ไว้ว่า ในฐานะฮ่องเต้ มักจะถูกลอบสังหารอยู่บ่อยครั้ง จะอาศัยแต่องครักษ์คอยปกป้องเจ้าอย่างเดียวไม่ได้”
เสด็จแม่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบเสริมทันที
“ใช่แล้ว! แม้แต่เสด็จพ่อเจ้าที่เก่งทั้งวิชาการและการต่อสู้เพียงนี้ ก็ยังเคยถูกแคว้นเป่ยเยี่ยนจับตัวไปเลย”
ทันทีที่เสด็จพ่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้ากลับหมองลงทันที
เกรงว่าเสด็จแม่ทรงพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดอีกแล้วกระมัง
แต่ข้ากลับถูกพวกเขาโน้มน้าว จนยินดีที่จะยอมรับการฝึกวรยุทธ์
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงเชิญอาจารย์มาสอนให้ข้าเป็นการส่วนตัว
อาจารย์ผู้นั้น ข้ารู้จัก ก็คือเซียวจั๋ว เป็นพี่น้องของเสด็จพ่อ ถ้าตามลำดับญาติ ข้าควรจะเรียกเขาว่าท่านลุง
เดิมทีอาจารย์เซียวจั๋วได้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว แต่เป็นเสด็จพ่อที่ส่งคนไปเชิญเขากลับมาโดยเฉพาะ
แต่ก็มีคนพูดว่า ถูกจับตัวกลับมา
สรุปแล้ว เขาก็กลายมาเป็นอาจารย์ของข้า ทุกวันจะสอนวิชาการป้องกันตัวให้ข้า
น้องรองพอได้ยิน ก็รู้สึกไม่ยินยอม
เขาก็อยากได้รับการปฏิบัติแบบนี้เช่นกัน
เพราะการไปสถาบันทางการทหารทุกวัน ต้องตื่นแต่เช้า หากมีอาจารย์มาสอนเขาอยู่ในวัง เขาก็จะสามารถนอนต่อได้อีกครึ่งชั่วยาม
เสด็จแม่ทรงแสดงสีหน้าบึ้งตึงทันที
“เสด็จพี่ของเจ้าต้องศึกษาเรื่องต่าง ๆ แต่เจ้าแค่ต้องมุ่งมั่นเพียงเรื่องเดียว ยังมีข้อเรียกร้องมากมายเช่นนี้? ไม่อยากตื่นเช้าใช่หรือไม่ ก็ได้ ต่อไปนี้เจ้าก็ไปพักอยู่ที่สถาบันทางการทหารเลย!”
น้องรองร้องไห้พร้อมกับวิ่งไปหาเสด็จพ่อทันที
ที่จริงแล้ว เสด็จแม่แค่ขู่เขาเท่านั้น
อย่ามองว่าเสด็จแม่ปกติจะทรงดุ และน้อยครั้งจะชมพวกเรา แต่อู๋ไป๋มักจะบอกเสมอว่า ในอดีตเสด็จแม่ทรงยอมเสี่ยงชีวิต ถึงได้คลอดข้ากับน้องรองออกมา นางรักพวกเราอย่างมากจริง ๆ
ท่านยายก็มักจะพูดเสมอว่า เสด็จแม่เพียงแต่ไม่ถนัดในการแสดงออกเท่านั้น