ตอนที่ 1732
บทที่ 1732
17 กันยายน 2569
นี่แตกต่างจากสิ่งที่ข้าเคยได้รับมาก่อนหน้านี้อย่างมาก!
ข้าตัดสินใจแล้ว กลางดึกจะเลื้อยขึ้นเตียงของเขา ข้าจะทำให้เขาตกใจ!
พอถึงกลางคืน
ข้าเลื้อยอย่างคืบคลานออกมาจากห้องเล็ก ๆ นั่น
เดิมทีตั้งใจจะไปหาหลิวหวา ทว่า เลื้อยไปเลื้อยมา ข้าก็กลับมาถึงจวนอ๋องแล้ว
ข้าตามกลิ่นของเจ้านายน้อยจี๋เอ๋อร์ จนมาถึงนอกประตูห้อง
ข้าอยากเข้าไปดูเขาสักหน่อย กลับได้ยินภายในมีเสียงคุยกัน
“อาอวี้ เจ้านำงูตัวโปรดไปทิ้งให้หลิวหวาจริงหรือ? เขาเป็นคนไม่ละเอียดรอบคอบ กลัวว่าจะดูแลไม่ดี...”
“นั่นก็ไม่มีทางเลือก จี๋เอ๋อร์ขี้กลัว อีกอย่าง นี่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น”
“ไม่สู้ลองนำมันมาแต่งตัวดู? หากมันหน้าตาไม่น่าเกลียดนัก ก็คงไม่ทำให้จี๋เอ๋อร์ตกใจ”
ข้าอยู่ด้านนอกได้ยินอย่างชัดเจน
หากเทียบกับบอกว่าข้าน่ากลัวจนทำให้คนตกใจ ข้ายิ่งรับไม่ได้มากกว่าที่บอกว่าข้าน่าเกลียด!!!
รุ่ยอ๋องที่อยู่ด้านในยังคงเสนอแนะ
“อย่างเช่น ให้มันสวมเสื้อผ้า หรือทำเขามังกรให้มัน ถอนเขี้ยวมันออก... อืม ลิ้นก็ต้องดึงออกด้วย”
ข้าถึงกับสั่นไปทั้งตัว
อย่าพูดว่า “อย่างเช่น” อีกเลย! รุ่ยอ๋องช่างไม่ใช่คนจริง ๆ!
นี่จะต่างอะไรกับการทรมาน?!
ยังโชคดี ที่เจ้านายพูดแทนข้า
“รุ่ยหลิน จิตใจท่านคงดำมืดกระมัง! ข้าว่าลิ้นของท่านต่างหากที่ควรจะถูกดึงออก!”
ข้าพยักหน้าอย่างแรง
ใช่ ๆ ๆ! ต้องดำมืดเป็นแน่ ซ้ำยังอาบพิษด้วย!
“อาอวี้ หากข้าไม่มีลิ้น จะปรนนิบัติเจ้าอย่างไร?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ข้าก็รีบเลื้อยหนี!
เลื้อยออกไปด้านนอก!
ทว่า ไม่ทันแล้ว คำพูดไร้สาระมากมายก็พรั่งพรูออกมา ทำให้หนังงูของข้าขนลุกไปทั้งตัว
ข้ากลับไปหาหลิวหวาทางนั้นจะดีกว่า!
หากเทียบกันแล้ว อย่างน้อยหลิวหวาก็เป็นคนปกติ
ข้าเลื้อยไปได้ครึ่งทาง ก็เจอหลิวหวาแล้ว
วินาทีนั้นข้าตกใจอย่างมาก
“ฟู่ฟู่——”
หลิวหวาเห็นข้าแล้ว จากนั้นจู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามา อุ้มข้าขึ้นมา และแนบไว้ในอ้อมอก
“เฮ้อ! ในที่สุดก็หาเจ้าพบแล้ว! เจ้าเลื้อยไปไหนมา!!!”