ตอนที่ 1731
บทที่ 1731
17 กันยายน 2569
ข้าคืองูตัวโปรดของหร่วนฝูอวี้
ตั้งแต่ข้าเริ่มจำความได้ ข้าก็ติดตามเจ้านายแล้ว
เจ้านายจะป้อนอาหารอร่อย ๆ มากมายให้ข้าทุกวัน อย่างเช่น แมงป่อง ตะขาบ...
แต่ข้าช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน
กินของมีพิษมาแล้วมากมายเพียงนั้น ข้าก็ยังไม่สามารถกลายเป็นสัตว์ที่มีพิษได้
ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เจ้านายก็ยังไม่เคยทอดทิ้งข้า
นางฝึกฝนความสามารถอื่น ๆ ให้ข้า
นานเข้า ข้าก็สามารถตามหาคนจากกลิ่นได้... ใช่แล้ว ใกล้เคียงกับงานที่สุนัขทำ
สรุปคือ เวลาส่วนใหญ่ ข้าจะซ่อนอยู่บนตัวเจ้านาย และบางครั้งก็ขู่ให้คนอื่นตกใจ
ครั้งแรกที่พบซูฮ่วน ข้าก็รู้ทันทีว่านางเป็นสตรี
แต่ข้าไม่สามารถบอกเจ้านายได้
อีกอย่าง ในโลกของงูอย่างพวกเรา ก็ไม่มีการบอกว่าสตรีไม่อาจอยู่ร่วมกับสตรีได้
เมื่อเห็นเจ้านายจะเป็นจะตายเพราะซูฮ่วน ข้าโมโหอย่างมาก
แต่ภายหลัง เจ้านายก็ได้พบกับคนที่ดีต่อนางด้วยใจจริง
คนผู้นั้นก็คือรุ่ยอ๋อง
ครั้งแรกที่พบรุ่ยอ๋อง ข้าก็ชอบ... องครักษ์ที่อยู่ข้างกายของเขา
องครักษ์ที่ชื่อ “หลิวหวา” ผู้นั้น เขากลัวข้าอย่างมาก
เขายิ่งกลัว ข้าก็ยิ่งอยากจะขู่ให้เขาตกใจ
เกือบจะพูดนอกเรื่องไปไกลแล้ว
กลับมาพูดถึงเรื่องของเจ้านายข้ากับรุ่ยอ๋องดีกว่า
รุ่ยอ๋องหน้าตาไม่ได้แย่ ทว่าคนที่เจ้านายชอบมาตลอดนั้นเป็นสตรี
เป็นเวลานานมาก ที่รุ่ยอ๋องไม่ได้อยู่ในสายตาของเจ้านาย
และไม่ได้อยู่ในสายตาของข้าด้วยเช่นกัน
ในสายตาของข้ามีเพียงคนที่กลัวข้า และสามารถตอบสนองอย่างรุนแรง อย่างเช่น หลิวหวา
ไม่รู้เพราะเหตุใด เจ้านายกลับค่อย ๆ ชอบรุ่ยอ๋องขึ้นมา
ข้าสรุปว่า “สตรีที่ห้าวหาญก็ยังกลัวบุรุษที่ตามตอแย”
ทว่าเหล่าบุรุษอย่าลอกเลียนแบบกันง่าย ๆ เป็นอันขาด
วิธีนี้ใช้ได้กับเฉพาะบางคนเท่านั้นถึงจะเห็นผล
อย่างเช่นเหมือนรุ่ยอ๋องกับเจ้านายข้า ที่เดิมทีก็มีความรู้สึกดี ๆ ต่อกันอยู่แล้ว
หลังจากที่เจ้านายกับรุ่ยอ๋องอยู่ด้วยกัน สถานะของข้าในจวนอ๋องก็สูงขึ้นตามไปด้วย
รุ่ยอ๋องให้คนดูแลข้า และหาอาหารให้ข้าทุกวัน
ข้ารู้ว่า เขาต้องการไล่ข้าไป เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเจ้านาย