แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 928

คำที่ผู้คุมโทษบอก ถานไถเหยี่ยนทำเป็นไม่สนใจ

ดวงตาของเขามีเพียงใยแมงมุม สายตาว่างเปล่าทอดมองยาวไกล

“สงครามข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง”

ผู้คุมโทษถูกจ้างมาจัดการให้ ท่าทีจึงเคารพนอบน้อม

“ฝ่าบาทเสด็จไปรบด้วยตัวเอง ปราบปรามกองทัพศัตรูในเมืองเซวียนได้แล้ว กองกำลังเสริมของแต่ละแคว้นก็ถูกจับไปเป็นเชลยหมด

“ราชสำนักเกณฑ์ทหารทุกพื้นที่ เตรียมบุกโจมตีเป่ยเยี่ยนและแคว้นต้าเซี่ย คาดว่า แคว้นหนานฉีปลอดภัยแล้ว”

สีหน้าของถานไถเหยี่ยนเฉยชา

“เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับ ‘ใยแมงมุม’ หรือไม่”?

ผู้คุมโทษนิ่งงันไปเล็กน้อย จากนั้นก็เรียกสติกลับมา

“ท่านหมายถึงสนามกลไกของตระกูลตงฟางหรือ! ของสิ่งนั้นวิเศษมาก เผยแพร่ไปทั่วแคว้นหนานฉี ไม่ว่ากองทัพศัตรูจะปรากฏที่ไหน ก็จะถูกพวกเราขัดขวาง!”

พูดถึงเรื่องนี้ ผู้คุมโทษก็รู้สึกมีเกียรติ

เขาหมกมุ่นอยู่กับการเล่าเรื่องราว จนไม่สังเกตเห็น ความเปลี่ยนแปลงของถานไถเหยี่ยน ภายในห้องขัง

ถานไถเหยี่ยนหันมา เผชิญหน้ากับเขา ถามเสียงเข้มว่า

“สนามกลไกของตระกูลตงฟาง?”

ผู้คุมโทษพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ใช่แล้ว! ตระกูลตงฟางนั่นแหละ! คุณชายตงฟางนำกองทัพใหญ่สร้างสนามกลไกขึ้นมา เพียงเส้นทางลับเหล่านั้น ก็สามารถเชื่อมต่อได้ทุกเมือง ทำให้กองทัพศัตรูต้านทานไม่ได้

“ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีกลไกอีกหลายอย่าง…”

ถานไถเหยี่ยนหลุบตาลงทันที

ตระกูลตงฟาง?

ทำไมเป็นตระกูลตงฟางได้ล่ะ?

ทั้ง ๆ ที่นั่นคือสนาม “ใยแมงมุม” ของตระกูลถานไถชัด ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนทำอะไรไว้กันแน่…

สายตาของถานไถเหยี่ยนลุ่มลึก เหมือนนผิวน้ำนิ่งในทะเลสาบ ไม่อาจคาดเดาได้

เมืองเซวียนในตอนนี้

นอกจากภูเขาจิ่วเหลียนจะถูกทหารรักษาการณ์เฝ้าไว้แล้ว อย่างอื่นก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิมปกติ

วันที่ฮ่องเต้กับฮองเฮาจะเดินทางกลับ จู้กั๋วกงพาองค์หญิงน้อยมาบอกลา

องค์หญิงน้อยอาลัยอาวรณ์ จับชายเสื้อของเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้

นางอยากให้เสด็จพี่สะใภ้อยู่ในเมืองเซวียนอีกหลาย ๆ วัน แต่ก็รู้ดี ว่าฝ่าบาทกับฮองเฮาต้องรีบกลับไปที่เมืองหลวง เพื่อจัดการเรื่องทุกอย่างหลังจากจบสงคราม

“เสด็จพี่สะใภ้ ข้าจะไปหาท่านที่เมืองหลวง! ข้าอยากเรียนวิชาต่อสู้กับท่าน!”

ระหว่างที่พูด นางก็ยัดถุงลูกพลัมเชื่อมใส่มือของเฟิ่งจิ่วเหยียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนลูบหัวของนาง สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ไม่ขาดความอบอุ่น

“ไม่ต้องไปส่งไกลหรอก”

ฮ่องเต้กับฮองเฮาขี่ม้าเคียงคู่กันไป ด้านหลังมีกองทัพใหญ่จำนวนสองหมื่นคนเดินตาม อย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร

เชลยศึกถูกขังไว้ในเมืองเซวียนชั่วคราว เฝ้าโดยทหารรักษาการณ์ของเมืองเซวียน

สวีเฟิงนำกองทัพตงจิ้ง กลับไปยังชายแดนตะวันออก เฝ้าด่านเฉาอวี้ต่อไป

บนภูเขาจิ่วเหลียน

ฮ่องเต้เยี่ยนและเหล่าทหารหิวโหยจนตาลาย

ต่อให้อยากโจมตีกลับเพียงใด ก็ไร้เรี่ยวแรง

บนภูเขาไม่มีสัตว์ให้ล่า จึงไม่ได้กินเนื้อ ได้กินแค่หญ้า แทะเล็มเปลือกต้นไม้

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็คงประคองชีวิตไว้ไม่ไหว

อากาศร้อนอบอ้าว ต้องอยู่แต่ในถ้ำตลอดทั้งวัน