แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 927

เมืองเซวียน

กองทัพศัตรูภายในเมือง นอกจากกองทัพเยี่ยนที่ถอยกองกำลังไปอยู่ภูเขาจิ่วเหลียน กองทัพอื่นล้วนถูกจับเป็นเชลย

เชลยศึกถูกบังคับให้ถอดเสื้อเกราะ วางอาวุธลง ถึงจะถูกปล่อยออกไปจากเมืองเซวียน

ธนูแต่ละแบบของแคว้นต้าเซี่ย ล้วนถูกทิ้งไว้ในเมืองเซวียน เสียไปให้กองทัพแคว้นหนานฉีอย่างสูญเปล่า

เดิมทีซ่านชุนอยากทำลายธนูเหล่านั้นทิ้งก่อน

ทว่า ยามที่พวกเขาวางอาวุธนั้น ต่างมีกองทัพแคว้นหนานฉียืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ต่อให้เขาอยากเล่นตุกติก ก็ไม่มีโอกาส

ในสภาพอากาศหนาวเหน็บ เหล่าทหารกองทัพพันธมิตรออกไปจากเมืองเซวียนด้วยอาภรณ์ชิ้นบาง

เมื่อเห็นท่าทางหมดสภาพของกันและกัน ต่างคนต่างไม่ส่งเสียงออกมา

ซ่านชุนหันกลับไปมองเมืองเซวียน ปฏิญาณกับตัวเองว่า——เขาต้องได้นำกองทัพใหญ่โจมตีกลับอีก!

หากไม่ใช่เพราะพวกเขาถูกลอบโจมตีโดยที่ไม่ได้เตรียมตัว กินนอนก็ลำบาก กำลังทหารเบาบางลง คงไม่แพ้จนมีสภาพน่าเวทนาขนาดนี้

เหล่าเชลยศึกถูกส่งมายังค่ายทหาร ถูกควบคุมโดยแคว้นหนานฉีเข้าด้วยกัน

ข้อดีของการถูกจับเป็นเชลยคือ มีอาหารให้กินในที่สุด

ถึงแม้ทุกคนจะได้กินแค่โจ๊กหนึ่งถ้วย หมั่นโถวหนึ่งลูก ก็ยังดีกว่าถูกขังอยู่ในเมืองเซวียนร้อยเท่า

มีบางคนหยิ่งในศักดิ์ศรี อย่างเช่นซ่านชุน เมื่อได้รับการให้ทานจากแคว้นหนานฉี กลับไม่ยินดียินร้ายเลยสักนิด แถมยังถีบหม้อที่ใส่โจ๊กคว่ำ

กองทัพแคว้นหนานฉีจับเขาทันที แล้วนำไปขังไว้ในกรงไม้

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็น เหล่าทหารของแคว้นต้าเซี่ยคุกเข่าบนพื้น กำลังเลียกินน้ำโจ๊กบนนั้น

เมื่อเห็นภาพนี้ ขอบตาของซ่านชุนก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา

เขารู้สึกไม่ได้ดั่งใจ จึงด่าออกไปยกใหญ่

“พวกเจ้ามันสวะหัวอ่อน! ห้ามกินนะ! ได้ยินไหม! ห้ามกินของที่มาจากศัตรู!!”

ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้าสิ่งใดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

กองทัพพันธมิตรส่วนใหญ่ยอมจำนน

มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ที่เป็นเหมือนซ่านชุน ยอมหิวตาย ดีกว่ารับอาหารจากแคว้นหนานฉี

แต่พวกเขาไม่ได้บ้าดีเดือดเหมือนซ่านชุน——ที่คว่ำหม้อข้าว เพียงนั่งเงียบ ๆ อดอาหารเป็นการต่อต้าน

ภายในเมืองเซวียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนประจำการเฝ้าภูเขาจิ่วเหลียน กลางคืนฮ่องเต้มาลาดตระเวนด้วยตนเอง และถามไถ่เหล่าทหาร

ภายในกระโจมหลัก

ฮ่องเต้และฮองเฮานั่งตรงข้ามกัน เฉินจี๋นำอาหารในกล่องค่อย ๆออกมาจัดวาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนถอดเสื้อเกราะตัวหนักออกชั่วคราว สวมใส่อาภรณ์ลำลอง พลันดูผอมเพรียวลง

เซียวอวี้เห็นขอบตาของนางดำคล้ำ

“เมื่อคืนนอนไม่เพียงพออีกหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหิวจริง ๆ ในดวงตามีเพียงอาหารเหล่านั้น คีบอาหารไปพลาง ตอบกลับไป

“กองทัพเยี่ยนพยายามโจมตีกลับ…” จากนั้นก็กินเนื้อเข้าไปหนึ่งคำ หัวคิ้วของนางขยายออก “รสชาติไม่เลว”