แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 844

ไท่ซ่างหวังพลันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากลได้ในทันที ก่อนจะส่งเสียงคำรามออกมา

“เจ้าสารเลว! เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่! เราเป็นถึงบิดาแท้ ๆ ของเจ้านะ! เป็นฮ่องเต้ของแคว้นเป่ยเยี่ยน!”

ทว่า บุตรของตนเองนั้น ที่ยามนี้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แล้ว กลับหาได้เห็นแก่หน้าผู้ใดไม่ สนใจแต่เพียงตราคำสั่งทหารเท่านั้น

เหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้น รู้ว่าไท่ซ่างหวังมีวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง จึงจับพระองค์กินผงสลายเส้นเอ็น

ไท่ซ่างหวังที่อายุมากแล้วนั้น สองมือย่อมมิอาจสู้กับสี่มือได้ จึงมิอาจหาทางต่อกรกลับไป

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังจะจากไปนั้น ทั้งยังปล่อยตนเองให้ถูกคนเหล่านี้รังแกอีก จึงรู้สึกถึงหวาดกลัวและความตื่นตระหนกขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต

“ไม่…ไม่เอา!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่จ้องมองดูบิดาของตนอย่างไร้อารมณ์

“ตราคำสั่งทหาร จะมอบให้หรือไม่?”

ไท่ซ่างหวังร้องตวาดออกมา: “สวรรค์ต้องการทำลายเป่ยเยี่ยนของข้าหรืออย่างไร!!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลันฉายนัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายออกมาในทันที

“เสด็จพ่อ เราจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น ตราคำสั่งทหาร!”

ร่างของไท่ซ่างหวังที่อ่อนปวกเปียกลงนั้น

หากเขามิยอมให้ตราคำสั่งทหารละก็ ค่ำคืนนี้เขาคง...

หาได้มีบุรุษคนใดจักสามารถทนความทรมานอัปยศอดสูเช่นนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาที่เป็นถึงราชาแห่งเป่ยเยี่ยน

ดวงตาของไท่ซ่างหวังเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ทั้งรู้สึกอับอายและเคียดแค้นไปในคราวเดียวกัน

“เราเสียใจยิ่งนัก!”

……

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางถือตราคำสั่งทหารออกมาจากเรือนถงหวา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เขาขึ้นไปบนรถม้า ก่อนที่จะลดม่านหน้าต่างลง พลางเหม่อมมองยังประตูหลักของเรือนถงหวา พร้อมหัวเราะออกมาด้วยความเย็นชา

“เสด็จพ่อของเรา ที่แท้ก็เป็นบุรุษธรรมดาคนหนึ่ง”

ภายในเรือนถงหวา

ไท่ซ่างหวังที่พลันยืนพิงกำแพงด้วยร่างกายที่อ่อนแรง ก่อนจะมองไปยังศพของนางสนมมากมายที่กองอยู่บนพื้น แววตาของชายชราพลันหยาดชโลมไปด้วยเลือด

ช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือน เขาดูคล้ายกับแก่ชราลงไปถึงสิบปี

เขาทั้งเจ็บปวดและรู้สึกผิดยิ่งนัก ก่อนจะหยิบดาบขึ้นมาหวังที่จะปลิดชีพตนเอง

ถึงอย่างไร ไท่ซ่างหวงรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเป่ยเยี่ยน หลังจากที่ตนเองมอบตราคำสั่งทหารให้ฮ่องเต้องค์ใหม่ไปแล้ว เขายังอยากปกป้องความบริสุทธิ์ของตนเองเอาไว้...

เพล้ง

จู่ ๆ ดาบพลันตกลงพื้น

สุดท้ายเขาก็ยังไม่อยากตาย

เขาหวังว่าตนเองจะโชคดี—— อาจจะด้วยพรจากพระเจ้าหรือบรรพบุรุษที่คอยปกป้องรักษาอยู่นั้น บางทีการล้อมโจมตีหนานฉีในครานี้อาจจะสำเร็จก็เป็นได้?

ไท่ซ่างหวังจึงพยายามบังคับตนเองให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองดุพระจันเสี้ยวสีเลือดที่อยู่ด้านนอก ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

อีกด้านหนึ่ง

ใบหน้าของจ้าวหรู่หลานดูอิ่มเอิบ ทั้งยังดีใจและถ่อมตนไปพร้อม ๆ กัน

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมิอาจรับตำแหน่งนี้ได้เพคะ”

“เจ้าอย่าได้ปฏิเสธไปเลย” ท่านประมุขจึงกวาดสายตามองดูสีหน้าที่แสดงออกแตกต่างกันไปของข้าราชบริพารคนอื่น ๆ

“ซู่ยวน น้องสาวฝาแฝดของเรา ยามนี้ได้กลับมาอยู่ข้างกายเราอีกครั้งแล้ว ในที่สุดบัลลังก์นี้ก็จะมีผู้มาสืบทอดต่อเสียที นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ซู่ยวนจะขึ้นมาทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองแคว้นแทนเรา”

ในแคว้นซีหนี่ว์นั้น การจักขึ้นมาเป็นผู้ปกครองแคว้นได้เป็นเอกสิทธิ์ที่มีเฉพาะองค์รัชทายาทเท่านั้นที่จะได้รับสิทธิ์นี้

นั่นหมายความว่า ซู่ยวนจักเป็นผู้ปกครองแคว้นคนต่อไป ถือเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว!

เหล่าขุนนางมากมายจึงเข้าใจได้ในทันที

บนบัลลังก์มังกรนั้น เมื่อท่านประมุขประกาศพระราชโองการสำคัญสองเรื่องเสร็จก็กระอักเลือดออกมาในทันที

“ท่านประมุข!” ทุกคนพลางร้องตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ

……

โรงพักแรม

หัวหน้ากองทัพอินทรีเหินจึงเข้ามารายงาน

“คุณชายขอรับ ท่านประมุขของแคว้นซีหนี่ว์ได้ประกาศพระราชโองการอ๋องผู้สำเร็จราชการ ทั้งยังแต่งตั้งซู่ยวนขึ้นมาเป็นผู้ปกครองแคว้นอีก อาการประชวรของพระนางหนักมากยิ่งนักจึงต้องออกจากวังเพื่อไปพักฟื้นที่วัดกวงหวา พระนางจะออกเดินทางในวันนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังไปด้วย พลางลูบใบหน้าของตนที่สะท้อนอยู่ในกระจกไปพร้อม ๆ กัน

เมื่อนางหันกลับมานั้น หัวหน้ากองทัพอินทรีเหินถึงกับตกตะลึงไปในทันที

นี่...นี่มันใบหน้าที่คล้ายกับประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์เลย!