แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 843

เป่ยเยี่ยน

ด้านนอกพระราชวัง เรือนถงหวา ตำหนักเล็กของพระราชวงศ์คือสถานที่ที่ไท่ซ่างหวังผู้ถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์นั้นอาศัยอยู่ ผู้คนในใต้หล้าอาจจะคิดว่าไท่ซ่างหวังใช้ชีวิตยามบั้นปลายอยู่ที่นี่ แท้จริงแล้วเขากลับถูกกักขังเอาไว้ ทั้งในและนอกเรือนนั้นต่างก็มีทหารคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ภายในตำหนักใน ไท่ซ่างหวังยังคงนั่งอยู่ด้านบนตำแหน่งสูงสุดด้วยท่วงท่าน่าเกรงขาม ด้านหน้าของเขาพลันมีบุตรเนรคุณยืนอยู่ ในยามนี้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แล้ว

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางมองมาที่เขาด้วยท่าทีก้าวร้าว

ไท่ซ่างหวังจึงมีท่าทีพิโรธขึ้นมา

“เจ้าต้องการจะล้อมโจมตีหนานฉีงั้นหรือ? เราว่า เจ้าต้องการจะทำลายเป่ยเยี่ยนของเราต่างหากเล่า!”

ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ ไท่ซ่างหวังนึกเกลียดยิ่งนัก เกลียดที่ตนเองมิสังหารบุตรเนรคุณผู้นี้ในคราแรก!

เหตุผลที่ฮ่องเต้องค์ใหม่เสด็จมายังเรือนถงหวานั้น ก็เพื่อต้องการมาเอาตราคำสั่งทหาร

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ราวกับว่าใต้หล้าได้ตกมาอยู่ในกำมือของเขาแล้ว เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น

“เสด็จพ่อ มันใกล้แล้ว... พระองค์จักได้เห็นเองว่าใต้หล้าได้กลับมาตกอยู่ในกำมือของเป่ยเยี่ยน แม้ว่าเป่ยเยี่ยนมิอาจทำได้ แต่หนานฉีก็จักต้องตาย! ฮ่าฮ่า... ตอนนี้ ท่านมอบตราคำสั่งทหารมาให้เราเสียที!”

ไท่ซ่างหวังหาได้ยินยอมมอบให้ ทั้งด่าว่าเขาออกมาด้วยความโกรธจัด

“เจ้ามันโง่เขลาเบาปัญญา!

“เจ้าจักทำลายหนานฉีลงภายในคืนเดียวได้อย่างไร?

“เรามิมีทางเห็นด้วย!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลันโกรธจัด พลางหมดความอดทนลงในทันที ก่อนจะจับไท่ซ่างหวังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยกขึ้นมาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ

“เสด็จพ่อ! เหตุใดท่านถึงไม่เข้าใจลูกบ้าง!

“เราทำเพื่อการณ์ใหญ่ในภายภาคหน้า!

“ท่านแก่ชราแล้ว เป่ยเยี่ยนหาได้ต้องการท่านอีกต่อไปไม่!

“เป่ยเยี่ยนหาได้เคยพ่ายแพ้ให้ผู้ใดมาก่อนไม่ แต่เมื่อตกมาอยู่ในมือของท่าน เป่ยเยี่ยนกลับต้องพ่ายแพ้ให้กับหนานฉีครั้งแล้วครั้งเล่า...”

หากว่าฮ่องเต้องค์ใหม่มิเอ่ยออกมานั้น เรื่องคงจะดีกว่านี้มาก เมื่อเอ่ยถึงเรื่องพ่ายแพ้ในการรบออกมานั้น ไท่ซ่างหวังจึงโกรธเกรี้ยวออกมาถึงขีดสุด

ไท่ซ่างหวังพลันตบไปที่หัวของฮ่องเต้องค์ใหม่อย่างเต็มแรง จนหัวเอียงไปด้านหนึ่งในทันที

“เจ้ามีหน้ามากล่าวเช่นนี้อีก! เจ้าลูกเนรคุณ! ถ้ามิใช่เพราะเจ้า เป่ยเยี่ยนจักต้องสูญเสียทหารในกองทัพไปมากกว่าสามแสนนายได้อย่างไร! หากมิใช่เพราะเจ้า หนานฉีจักมีโอกาสได้รู้จักกับ ‘ปืนมังกรไฟ’ ได้อย่างไร แล้วตอนนี้ยังสามารถสร้าง ‘ปืนมังกรไฟ’ขึ้นมาได้อีก?

“ที่เป่ยเยี่ยนต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เจ้าคือผู้ที่กระทำผิดมากที่สุด!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่ที่โดนตบหัวนั้น ยิ่งทวีคูณความบ้าคลั่งขึ้นไปอีก

“เช่นนี้ เรามิใช่กำลังชดเชยความผิดพลาดของตนเองอยู่หรือ?”

พูดจบ ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางคว้าคอไท่ซ่างหวังเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ใบหน้าที่คล้ายกับแย้มยิ้มเจือไปด้วยความโกรธโมโหนั้น พลางอ้าปากกว้างออกมา ก่อนจะพ่นน้ำลายไปทั่วใบหน้าของไท่ซ่างหวังในทันที

“ไอ้แก่ตายยาก! ตราคำสั่งทหาร! เราต้องการตราคำสั่งทหาร! หากท่านไม่ยอมให้เรา เราจะฝังสตรีเหล่านั้นให้ไปอยู่เป็นเพื่อนท่านเสีย—”

ไท่เฟยและเหล่านางสนมเองก็ถูกขังอยู่ในเรือนถงหวาด้วยเช่นกัน

ฮ่องเต้องค์ใหม่บ้าคลั่งมากเสียจน ถึงขนาดเอาชีวิตพวกนางมาข่มขู่เขา

ไท่ซ่างหวังที่ถูกบีบคอเสียจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำอย่างรวดเร็วนั้น

“ปล่อย…ปล่อยเรา…”

ไท่ซ่างหวังตบไปที่ไหล่ของบุตรชายตนเอง ทั้งยังขีดข่วนด้านหลังมือจนเป็นรอยเลือดมากมาย

ฮ่องเต้องค์ใหม่หาได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อความเจ็บปวดไม่ ฝ่ามือยังคงเพิ่มแรงบีบลงไปเรื่อย ๆ ความบ้าคลั่งและความหมกมุ่นพลันฉายชัดขึ้นมาในดวงตา

“เราใกล้จะรวมทุกอย่างไว้เป็นหนึ่งได้แล้ว เหตุใดท่านต้องคอยรั้งเราเอาไว้ด้วย?”

“ส่งตราคำสั่งทหารมา! ส่งมา!”

ผลัก!

ไท่ซ่างหวังใช้มือผลักฮ่องเต้องค์ใหม่ออก ก่อนจะใช้เท้าเตะเขาออกไปในทันที

หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ แล้วนั้น ไท่ซ่างหวังจึงถอยหลังกลับไปสองสามก้าว ก่อนจะใช้มือจับโต๊ะเพื่อพยุงตัวเองให้หายใจคล่องคอเอาไว้ พลางมองดูฮ่องเต้องค์ใหม่ด้วยท่าทีหวาดระแวง

“เจ้า...เจ้ามันโง่เง่าเกินเยียวยาแล้ว!”

“เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อ! ท่านอย่าได้บีบบังคับเราอีกเลย! รีบส่งตราคำสั่งทหารมาให้เราเสีย เราจักได้อนุญาตให้เจ้ากลับวังหลวง ท่านได้โปรดเชื่อใจเราอีกสักครั้งได้หรือไม่ การล้อมโจมตีในครานี้จักมิมีปัญหาอันใดอย่างแน่นอน ขอเพียงแค่ท่านมอบตราคำสั่งทหารมาให้เรา แว่นแคว้นข้างเคียงจักส่งกองทัพบุกไปยังหนานฉีในทันที เช่นนี้หนานฉีก็จักตกมาอยู่ในกำมือของพวกเราแล้ว!

“เสด็จพ่อ— ”

ฮ่องเต้องค์ใหม่ร้องให้คร่ำครวญออกมา ราวกับบุตรกตัญญู

คล้ายกับว่า ผู้ที่ถูกบีบบังคับให้มาถึงทางตันนั้นคือตัวเขาเอง

ไท่ซ่างหวังพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมย

“หนานฉีย่อมมิยอมให้ผู้ใดมาทำลายอย่างแน่นอน

“ชายแดนทั้งสี่ของพวกเขาต่างก็มีแม่ทัพที่เก่งกาจ โดยเฉพาะ ‘เมิ่งสิงโจว’ นางยังมีชีวิตอยู่! นางใช้กองทัพราวกับเทพเซียน ผู้ใดในเป่ยเยี่ยนจักกล้าไปประจัญหน้าออกรบกับนางกัน…”

“สตรีนางนั้นหาได้มีสิ่งใดไม่!” ฮ่องเต้องค์ใหม่มิอาจเสแสร้งแกล้งทำได้อีกต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว “นางกำลังตั้งครรภ์ ย่อมมิอาจเข้ามาร่วมรบได้! ถึงแม้จักมาร่วมรบได้แล้วอย่างไร เราก็จักสังหารนางด้วยมือของเราเอง!”

ไท่ซ่างหวังเอ่ยถามกลับด้วยสีหน้าเย็นชา

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านี่คือเรื่องจริง? เรายังคงพูดคำเดิม ตราคำสั่งทหาร ถึงแม้เราจักทำลายมันลง ก็ไม่มีทางมอบมันให้กับเจ้า”

“อ๊าก——” ฮ่องเต้องค์ใหม่พลันมีอาการคลุ้มคลั่งมากกว่าเดิม สองมือพลางยกขึ้นกุมหัวของตนเองเอาไว้ ราวกับว่าได้ถูกยาพิษอู๋ตู๋สานแพร่กระจายไปทั่วร่าง

หลังจากตะโกนออกมาแล้วนั้น ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางสะบัดแขนเสื้อ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความโมโหว่า

“เสด็จพ่อ ท่านอย่าได้โทษลูกเลย”

หลังจากนั้น พลันมีชายฉกรรจ์มากมายเข้ามา เพื่อรอรับคำสั่ง

ดวงตาของฮ่องเต้พลางเผยท่าทีมืดมนเย็นชาออกมา “เสด็จพ่อ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของท่านแล้ว หากท่านยังมิยอมมอบตราคำสั่งทหารมาให้เราอีก เราจักให้พวกเขาคอยรับใช้ท่านเป็นอย่างดี”

ไท่ซ่างหวังหาได้มีท่าทีเกรงกลัวอันใดมา

ทว่า เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ก็เห็นชายฉกรรจ์เหล่านั้นถอดอาภรณ์ของตนเองออก

ทั่วร่างของไท่ซ่างหวังพลันรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาในทันที พลางร้องตะโกนถามออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อออกมาว่า

“ไอ้ลูกเนรคุณ! เจ้า เจ้าคิดจะทำอันใดกับเรากันแน่?”