แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 841

เนื่องจากความประมาทเลินเล่อที่ภูเขาหิมะเทียนฉือ หยิ่นลิ่วจึงตั้งใจชดใช้ความผิดของตน ทั้งยังเพื่อลบล้างความอับอายในหน้าที่ของตนเองอีกด้วย ทำให้ในยามนี้เขาตั้งใจทำตามคำสั่งของฮองเฮายิ่งนัก

เพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติไปภายในจวนอัครมหาเสนาบดีนั้น ทุก ๆ วันได้นอนหลับเพียงแค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้น

ในที่สุด หยิ่นลิ่วก็พบกับเหตุการณ์ที่ผิดปกติไปในทันที

“นายท่านขอรับ เมื่อคืนวานนี้ น้องสาวฝาแฝดของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ได้ลอบเข้ามาทางประตูด้านหลังของจวนอัครมหาเสนาบดี ทั้งยังพูดคุยกันลับ ๆ อยู่นานสองนาน ข้าน้อยมิอาจเข้าไปใกล้ ๆ ได้ ทว่า พอจะฟังออกคร่าว ๆ ว่า พวกนางกำลังพยายามคิดที่จะกำจัดประมุขแคว้นซีหนี่ว์....”

กองทัพอินทรีเหินสองสามคนที่อยู่ในห้องนั้นต่างพากันลอบสบตากัน

นี่มันลอบพระชนม์!

เกรงว่าแคว้นซีหนี่ว์เองก็กำลังจะเกิดความวุ่นวาย!

หัวหน้ากองทัพอินทรีเหินพลันลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งกายคำนับต่อเฟิ่งจิ่วเหยียน

“กระหม่อมคิดว่า การเมืองภายในแคว้นซีหนี่ว์กำลังจักเกิดความระส่ำระส่าย แม้แต่ตัวประมุขแคว้นซีหนี่ว์เองก็ยากที่จะรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้ พวกเขาย่อมมิอาจตอบรับอันใดพวกเราได้เช่นกัน ได้โปรดเสด็จกลับหนานฉีเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ถึงแม้ว่าจะต้องรอฟังข่าว เช่นนั้นก็ให้พวกกระหม่อมเป็นคนรั้งอยู่ที่นี่เถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ชีวิตของพวกเขาหาได้มีค่าอันใดไม่ ทว่า มิอาจให้ท่านแม่ทัพน้อยมาตกตายอยู่ในแคว้นซีหนี่ว์ได้!

นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันฉายแววลึกล้ำออกมา ก่อนที่ทั่วร่างจะแผ่กลิ่นอายเย็นชา เผยให้เห็นท่าทีสงบนิ่งของท่านผู้นำ

“กลัวว่าพวกนางจักไม่ก่อเรื่องน่ะสิ”

……

วันต่อมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันแปลงโฉมเป็นอีกรูปลักษณ์หนึ่ง ก่อนจะหยิบประกาศลงชื่อเข้าไปในวังหลวงใหม่อีกครั้ง

ยังคงมีนางกำนัลนำทางนางไปถึงตำหนักเทียนเจ๋อ

ภายในตำหนักในนั้น ใต้เท้าซู่ยวนกำลังคอยดูแลรับใช้ข้างกายท่านประมุขแคว้น รอบดวงตาพลันแดงก่ำ ราวกับว่าหาได้มีผู้ใดอยู่รอบ ๆ ไม่

“พี่หญิง อาการป่วยท่านจักต้องหายอย่างแน่นอนเพคะ หม่อมฉันจะไปออกตามหาหมอเทวดาในใต้หล้ามาให้ท่าน…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเพียงยืนรออยู่นิ่ง ๆ เพื่อรอรับคำสั่ง

ไม่นานนัก ท่านประมุขแคว้นจึงหันหน้ามาหานาง ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

“มีท่านหมอคนใหม่หยิบประกาศมาหรือ?”

ซู่ยวนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฟิ่งจิ่วเหยียน พลางกำผ้าเช็ดหน้าของตนเองเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ท่าทีที่ดูอ่อนโยนนั้น หากแต่ซ่อนไปด้วยความเย็นชา

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนเผชิญหน้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารนั้น นางหาได้มีท่าทีเกรงกลัวใด ๆ ไม่

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์แล้วนั้น ถึงแม้ว่านางจะมีท่าทีโกรธเกรี้ยว แต่หาได้มีท่าทีประหลาดใจในเรื่องนี้แต่อย่างใด เกรงว่า...

“เรื่องที่พวกเขารวมหัวกันนั้น ท่านรู้มานานแล้ว”

แม้แต่การที่นางย่างกรายเข้ามาแคว้นซีหนี่ว์นั้น ท่านประมุขยังล่วงรู้ได้ ย่อมแสดงให้เห็นว่านางมีสายสืบของตนเองอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง เช่นนี้พระนางจักมิรู้เรื่องที่อัครมหาเสนาบดีและซู่ยวนลอบคิดคบกันได้อย่างไร

ทันทีที่เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดจบนั้น จู่ ๆ ประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันหัวเราะขึ้นมาในทันที

รอยยิ้มของพระนางยังคงแข็งค้าง ทว่า กลับเจือไปด้วยความชื่นชมมากมาย

“ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง เจ้าเฉลียวฉลาดเสียจริง

“เจ้าที่เพิ่งมาถึงแคว้นซีหนี่ว์ได้เพียงไม่กี่วันนั้น กลับมองความวุ่นวายภายในแว่นแคว้นของเราออกอย่างทะลุปรุโปร่งเสียยิ่งกว่าเราและขุนนางของเราเสียอีก เจ้าคิดว่า เราควรจะเก็บเจ้าเอาไว้อยู่หรือไม่?”

ทันทีที่ประมุขแคว้นพูดจบ พลันมีองครักษ์เงาที่สวมใส่หน้ากากกลุ่มหนึ่งเข้ามาล้อมรอบเฟิ่งจิ่วเหยียนเอาไว้ในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนเผชิญหน้ากับพวกเขา พร้อมกำหมัดแน่นเล็กน้อย