แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 821

ครั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวว่าจะแจ้งทางการ ทุกคนต่างตกตะลึง

ผู้ที่เมื่อครู่ยังคิดอยากกลั่นแกล้งคู่สามีภรรยานั้น ต่างมองหน้ากันไปมา

เซียวอวี้เองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน นี่นางต้องการทำอะไรกันแน่

ต่อให้เพื่อเป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตจนไปถึงที่ว่าราชการ

มีเขาอยู่ คนเหล่านี้ย่อมไม่กล้ากำเริบเสิบสาน

แววตาเย็นชาของเฟิ่งจิ่วเหยียนมองเถ้าแก่ผู้นั้น และอ่านออกเสียงกลอนปริศนาเมื่อครู่

“ที่ว่า ‘ลมสารทฤดูพัดไหว สีสันใบหญ้าเปลี่ยนเมื่อสาย เหมายันแสนหนาวเหน็บ’ ประโยคนี้ใช้ตัว ‘เฉา(หญ้า)’ และ ‘เซียว(หนาวเหน็บ)’ สีสันใบหญ้าเปลี่ยนเมื่อสาย เมื่อสายก็ไม่มีเช้า จึงเอาตัวอักษรเจ๋า(เช้า)ออก ดังนั้นขีดอักษรด้านบนของ ‘เฉา’ ก็จะกลายเป็นจุดเริ่มของตัวอักษร เมื่อรวมเข้ากับ‘เซียว(หนาวเหน็บ)’ ก็จะกลายเป็นตัวอักษร‘เซียว’ในชื่อเซียวอวี้ ”

สีหน้าของเถ้าแก่เริ่มดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ปริปากพูดอะไร

จากนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนพูดต่อ

“ ‘กลางดึกนกร้องหาลูก’ ผู้ใดเป็นคนร้องหาลูกเล่า? ย่อมเป็น ‘พ่อ’ สกุลเซียวเป็นสกุลราชวงศ์แคว้นหนานฉี ใช้คำว่าเซียวเป็นตัวแทนแคว้นหนานฉี ก่อนที่จะเป็นแคว้นหนานฉี ก็คือแคว้นเฉิน ดังนั้นจึงเป็นตัวอักษร ‘ (เฉิน)’”

“ ‘ตะวันตกดินไร้ข้าง’ ไร้ข้างก็นำขีดด้านข้างของ ‘ (เฉิน)’ ออก จะได้ ‘ตง’ ตะวันตกดิน ก็เอา ‘รื่อ(ตะวัน)’ ออกจาก‘ตง’ กลายเป็น ‘มู่(ไม้)’ ”

เมื่อนางพูดจบ ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างก็รู้สึกเลื่อมใสและตกตะลึง

ผู้ที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกสงสัยคู่สามีภรรยาสองคนนี้ แอบวิ่งหนีไปเงียบ ๆ ด้วยความหวาดกลัวแล้ว

ชาวบ้านที่เหลือจ้องเถ้าแก่ผู้นั้นเขม็ง

กล้าบอกเป็นนัยว่าแคว้นเฉินเป็นพ่อแห่งแคว้นหนานฉี นี่ไม่ใช่กบฏหรือไร!

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชาและคมปลาบ ราวกับดาบที่ลับคม

“มีฐานะเป็นราษฎรแคว้นหนานฉี ใจกลับเข้าหาแคว้นเฉิน ช่างบังอาจนัก!”

ทันใดนั้นเถ้าแก่ก็รู้สึกได้ว่าตนแย่แล้ว คิดจะทิ้งแผงขายของแล้วหนีไป

เฉินจี๋มือไม้รวดเร็วจึงจับคนเอาไว้ได้

เถ้าแก่รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะทันที

“ถูกกล่าวหา! ข้าถูกกล่าวหา! ข้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ...”

แววตาของเซียวอวี้เย็นเยียบ ความน่าเกรงขามแผ่ออกมาอย่างชัดเจน

“คุมตัวไปส่งที่จวนราชการสอบสวนอย่างเข้มงวด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ยามที่เถ้าแก่ผู้นั้นถูกพาตัวไปก็ยังร้องตะโกนไม่หยุด

“ข้าถูกกล่าวหาจริง ๆ! ก็แค่กลอนปริศนาเท่านั้น ข้าไม่มีทางคิดเช่นนั้นเด็ดขาด เป็นพวกท่านที่เดาออกมาเช่นนี้ นี่เป็นการใส่ร้าย...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนส่งโคมดอกไม้ที่ชนะรางวัลมาให้องครักษ์ ให้พวกเขาเอาไปส่งที่ที่ว่าราชการพร้อมกัน

เหล่าฝูงชนรู้สึกตกตะลึงที่พบว่าแต่ละคำตอบของกลอนปริศนาเหล่านี้ดูปกติ ทว่าเมื่อนำมาต่อกันกลับเป็นโคลงกลอนเสียดสีวิจารณ์โจมตีราชสำนักว่าหูหนวกตาบอดไร้ความสามารถ

ยามนี้เซียวอวี้ถึงเพิ่งตระหนักว่าที่นางทายกลอนปริศนามากมายบนโคมดอกไม้ของร้านนี้ คงเพราะรู้สึกได้แต่แรกว่าผิดปกติ

มีเพียงการชนะจนได้โคมดอกไม้มากพอเท่านั้น จึงจะรู้เส้นสนกลในได้

เขายังนึกว่านางแค่ชอบทายกลอนปริศนาเสียอีก

......

แสงจันทร์งดงามมาก

คนทั้งหมดกินข้าวกันอยู่ในหอสุรา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน