แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 819

เผชิญความหยั่งเชิงของหนิงเฟย เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบเยือกเย็น แววตาแฝงไปด้วยความเย็นชาและเหินห่าง

“เรื่องภายในครอบครัวของข้า ไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า”

ต่อให้เรื่องฝาแฝดไม่ใช่ความลับแล้ว นางก็ไม่อยากให้ใครไปรบกวนชีวิตของเวยเฉียง

หากเป็นคนอื่น หนิงเฟยโต้กลับตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่าฮองเฮาองค์ใหม่เคยทำศึก เคยฆ่าคน ไม่ง่ายเลยที่จะไปมีเรื่อง

หนิงเฟยรู้สึกเสียววาบในหัวใจ แสร้งทำเป็นเข้มแข็งพร้อมทูลลา

ในขณะเดียวกันก็ยิ่งแปลกใจ ฮองเฮาทั้งสองคน ใช่คนเดียวกันหรือไม่

……

เหล่านางสนมกลับไปแล้ว หัวหน้าเย็บปักมายังตำหนักหย่งเหอ

“ถวายบังคมฮองเฮา

“ฮองเฮา นี่คืออาภรณ์ชุดใหม่ที่ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พวกบ่าวเย็บปัก จักเปลี่ยนยามนี้หรือไม่เพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมามอง “สีสะอาดดี”

หัวหน้าเย็บปักกราบทูลทันที

“เป็นสีกับเนื้อผ้าที่ฝ่าบาททรงเลือกด้วยพระองค์เองเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย

สายตาเซียวอวี้ไม่เลว ถูกใจนางมาก

ทว่านางยังคงไม่อาจลืมสีแดงเข้มที่เขาสวม...

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนสวมอาภรณ์ใหม่

เมื่อสวมใส่แล้วจึงรู้ว่า รูปแบบอาภรณ์นี้ นางไม่เคยเห็นมาก่อน...นุ่มนวลและมีสีสันมากกว่าอาภรณ์บุรุษ และสะดวกต่อการเคลื่อนไหวมากกว่าอาภรณ์สตรี

จนถึงตอนนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนยังไม่ชินกับการสวมอาภรณ์สตรีที่เทอะทะ ราวกับพันธนาการทับซ้อนหลายชั้น ใส่ร่างกายของสตรีไว้ข้างใน หนักจนยากที่จะก้าวเท้า

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมี “เข็มขัดพรหมจรรย์” และสายคาดเอวที่ซับซ้อน

ราวกับสายคาดเอวยิ่งแกะยาก ก็ยิ่งแสดงว่าหญิงสาวรักนวลสงวนตัว

อาภรณ์ชุดนี้ นางพอใจมาก

“นี่ก็เป็นความเห็นของฝ่าบาท?” นางเอ่ยถาม

หัวหน้าเย็บปักตอบอย่างนอบน้อม

“ฝ่าบาทบอกเงื่อนไข...อย่างละเอียด พวกบ่าวแก้ไขตามนั้นเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองตนเองในกระจก พร้อมพยักหน้า

“ไม่เลวจริง ๆ ในเมื่ออาภรณ์สตรีก็สามารถทำได้ง่ายสะดวกเช่นนี้ เช่นนั้นก็ให้นักเย็บปักชาวบ้านทำตามนี้”

“เรื่องนี้...” หัวหน้าเย็บปักตัดสินใจไม่ได้

“ไปทำตามที่ฮองเฮารับสั่ง” ขบวนเสด็จมาถึง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกายไป ก็เห็นจักรพรรดิในชุดคลุมมังกร ทุกย่างก้าวพลิ้วไปตามลม

เซียวอวี้ก้าวเท้ายาวมาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วเหยียน สายตาล้วนอยู่บนตัวนาง

“ฮองเฮา อาภรณ์ชุดใหม่นี้เหมาะสมกับเจ้ามาก”

ตาคิ้วของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เจ้าล่ะ? ชอบหรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนทูลตามตรง

“เพคะ หม่อมฉันชอบมาก”

“ช่วงที่ผ่านมานี้ เจ้าลำบากอย่างมาก ทั้งต้องปฏิบัติราชกิจฮองเฮา ทั้งไปสอนที่สถาบันทางการทหาร ยังหนักใจเรื่องคดีมนุษย์โอสถ

“ดูเจ้าสิ ผอมหมดแล้ว

“คนที่ไม่รู้ ยังจะคิดว่าเราทารุณกรรมเจ้า”

เซียวอวี้บีบแก้มของนาง ซึ่งบีบเจอเนื้อเพียงน้อยนิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว ก้มศีรษะมองลำตัว

“ผอมหรือ? ทำไมหม่อมฉันกลับรู้สึกมีน้ำมีนวลขึ้น...”

หลังจากรู้ว่านางพูดถึงอะไร สีหน้าเซียวอวี้อึ้งตะลึง

ต่อให้พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่สนิทกันมาก กลางวันแสก ๆ พูดถึงเรื่องพวกนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้หน้าแดง

ลำคอเซียวอวี้แหบแห้ง

“โดยรวมแล้ว เราอยากให้เจ้าผ่อนคลายบ้าง ไม่จำเป็นต้องคลุกอยู่แต่ในวัง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตามตรง

“อภิเษกมาสองเดือน ยังไม่รู้สึกเบื่อเพคะ

“ทว่านางสนมเหล่านั้น พวกนางต่างหากที่ควรไปผ่อนคลายนอกวัง”

เซียวอวี้พูดขัดจังหวะนางขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นมาอย่างลึกล้ำ

“พวกนางหรือ? หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในวิหารบรรพบุรุษ ต่อให้อนุญาตให้พวกนางออกไปนอกวัง พวกนางก็ไม่มีความกล้า ทำไม เจ้าเห็นใจพวกนางหรือ?

“ทำไมฮองเฮาไม่เห็นใจเราบ้าง? ช่วงเวลาที่เราอยู่ในวัง นานกว่าพวกนางเสียอีก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองตรงไปที่เขา พร้อมพูดเปิดเผย

“ที่พูดมา ท่านต่างหากที่อยากไปเที่ยวนอกวัง”