แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 817

เฟิ่งจิ่วเหยียนเปิดอ่านจดหมาย อ่านโดยรวมก่อน

มีเรื่องหนึ่ง ทำให้นางขมวดคิ้ว

หลิวเหยี่ยนเคยเป็นทหาร และเคยอยู่ในค่ายเป่ยต้า

ส่วนข้อมูลอย่างอื่น ดูอย่างไร คนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร

หว่านชิวเสนอความคิดเห็น

“ฮองเฮา สถาบันทางการทหารเลือกลูกศิษย์ ได้ทำการตรวจสอบอย่างละเอียดตั้งแต่แรกแล้ว ในเมื่อหลิวเหยี่ยนสามารถเข้ามาเรียนได้ แสดงว่าสิ่งที่ขุนนางเก็บบันทึกไว้นั้นไม่มีผิดพลาด”

“ทว่าตามที่บ่าวรู้มา หากมีความตั้งใจ สิ่งมากมายล้วนสามารถสร้างเป็นเท็จขึ้นมาได้”

“หากท่านสงสัยคนนี้จริง ๆ ก็ส่งคนไปสืบอย่างละเอียดอีกครั้งจักเป็นการดีเพคะ”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง

“อืม”

ในเมื่อเคยไปค่ายเป่ยต้า นางก็จะขอให้อาจารย์ช่วยตรวจสอบดู

รอบคอบไว้ก่อน ยังไงก็ดีกว่า

วันรุ่งขึ้น

สถาบันทางการทหารมีการทดสอบการต่อสู้

การทดสอบการต่อสู้นี้ไม่ใช่การทดสอบการต่อสู้อย่างง่าย

ทุกคนแบ่งออกเป็นสองทีม ทำการช่วยเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ในมือศัตรูออกมา

สนามทดสอบการต่อสู้ในครั้งนี้อยู่ตรงภูเขาเยี่ยนไหลของชานเมือง

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยากใช้การทดสอบการต่อสู้ในครั้งนี้ ทดสอบหลิวเหยี่ยน

เริ่มการต่อสู้

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ตรงเชิงเขา ไม่รู้ว่าสถานการณ์การสู้รบบนภูเขาเป็นอย่างไรบ้าง

ทว่านางส่งหยิ่นลิ่ว ไปคอยจับตาดูอย่างลับ ๆ

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

เสียงนกหวีดดังในภูเขา

เสียงนกหวีดเป็นเสียงขอความช่วยเหลือ ที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำหนดขึ้นมา เผื่อในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันกับพวกเขา เมื่อมีความจำเป็นสามารถเป่านกหวีด

เหล่าองครักษ์รีบตามหาคนตามเสียงนกหวีด

ไม่นาน หลิวเหยี่ยนถูกยกลงมาจากเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือด และหมดสติไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ด้วยทักษะความสามารถของเขา จะได้รับความบาดเจ็บเป็นคนแรกได้อย่างไร?

หมอที่ติดตามมาด้วยรีบทำแผลให้กับเขา

หยิ่นลิ่วรายงานเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา ทีมหลิวเหยี่ยนลอบทำร้ายอีกฝ่ายแล้วถูกจับได้ ช่วงเวลาวิกฤติ เขาเสียสละเปิดเผยตัวตน เพื่อปกป้องคนอื่น”

สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนนิ่งสงบ จมอยู่กับความครุ่นคิด

หลังจากนั้นนางก็โบกมือ หยิ่นลิ่วจึงออกไป

หลังจากผ่านไปสองชั่วยาม

เพราะมีหลิวเหยี่ยนคอยปกป้อง ทีมของเขาหลบซ่อนตัวได้สำเร็จ รอโอกาส ช่วยตัวประกันออกมาได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทีมของพวกเขาก็ชนะแล้ว

การทดสอบการต่อสู้จบลง เฟิ่งจิ่วเหยียนไปเยี่ยมหลิวเหยี่ยนด้วยตนเอง

การทดสอบการต่อสู้ในครั้งนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอายารักษาแผลภายนอกมาให้ พร้อมบอกให้เขาพักผ่อนรักษาบาดแผลให้ดี

หลิวเหยี่ยนเห็นนาง ประโยคแรกที่พูดก็คือ

“วันนี้กลับมาไวจัง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

นางเอ่ยถามอย่างคิ้วตาล้ำลึก

“ฝ่าบาท ท่านเชื่อความรู้สึกหรือไม่?”

เซียวอวี้ตอบโดยไม่ต้องคิด

“ตอนเกิดความวุ่นวายในเมืองเซวียน ตอนที่เราไม่รู้ว่าเจ้าคือซูฮ่วน ก็อาศัยความรู้สึก จดจำเจ้าได้ ดังนั้น เราเชื่อ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ตอนนี้หม่อมฉันก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่ง หลิวเหยี่ยนคนนั้น ดูเหมือนมีความเป็นปฏิปักษ์กับหม่อมฉันอยากบอกไม่ถูก”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเข้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไล่เขาออกจากสถาบันทางการทหาร”

ความเศร้าโศกของเฟิ่งจิ่วเหยียนเบาบางลงเล็กน้อย พร้อมพูดขึ้นมาอย่างขบขัน

“ท่านไม่ตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนแล้วไล่เขาไป? เชื่อมั่นในตัวหม่อมฉันเกินไปไหม”

“เขาทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ถือเป็นความผิดของเขา” เซียวอวี้แทบเรียนรู้ได้เองโดยไม่มีครู รู้วิธีที่จะเอาใจผู้อื่นอย่างไร

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดเข้าเรื่องจริงจัง

“หากคนนี้ผิดปกติจริง ๆ ก็ให้อยู่ในสถาบันทางการทหาร ส่งคนคอยจับตาดูมากหน่อย”

เซียวอวี้เห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้

จากนั้น เขาก็พูดกับนางเรื่องอื่น

“ช่วงนี้เกิดเรื่องใหญ่อย่างหนึ่ง บางทีอาจทำให้สถานการณ์ในใต้หล้าเปลี่ยนไป”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนหนักแน่น

“คือเป่ยเยี่ยนใช่หรือไม่?”