ปรมาจารย์โอสถ ถึงกับสะดุ้ง รีบพูดด้วยเสียงร้อนรน “พี่หงส์เพลิง ฉันออกมาเล่นข้างนอก!”
หงส์เพลิงน้อย เอ่ยเสียงเย็น “ข้างนอก? ที่ไหนคือข้างนอก?”
ปรมาจารย์โอสถ หันมองผู้ที่อยู่รอบ ๆ ก่อนตอบ “ที่โลกแห่งศูนย์กลาง พวกเรากำลังจะไปหาท่านป้าเสวี่ย และเซียนเอ๋อ”
เสียงของหงส์เพลิงน้อยดังแทรกขึ้นด้วยความไม่พอใจ “แกกล้าดีนักที่ออกมาคนเดียว ฉันให้เวลาแกเพียงครึ่งชั่วยาม รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นแกรู้ผลลัพธ์ดี!”
เมื่อ อู๋เป่ย ไม่อยู่บ้าน หลี่เย่าซือกับพวกมักจะทำตัวซุกซน จึงถูก หงส์เพลิงน้อย สั่งสอนบ่อยครั้ง เมื่อได้ยินดังนั้น เขารีบตอบกลับ “พี่หงส์เพลิง ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้! ขอแต่อย่าบอกท่านพ่อ!”
หงส์เพลิงน้อยสวนกลับทันควัน “ไม่ได้! เดี๋ยวนี้!”
ปรมาจารย์โอสถยังคิดจะพูดต่อ แต่ทันใดนั้น—
เหนือหุบเขาพลันปรากฏเมฆดำปกคลุมพร้อมกับกลิ่นอายทรงพลังมหาศาลแผ่ซ่านลงมา
ทุกคนออกจากอาคารเพื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้น เห็นใบหน้าขนาดใหญ่ในเมฆดำ ตาสองข้างพ่นไฟ จมูกพ่นควัน เสียงดังกังวาน “เจ้าพวกตัวเล็กกล้าแส่กับฉัน ช่างไม่เกรงกลัวเลย!”
เมื่อเห็นใบหน้าดังกล่าว เซียนพิณมายาตกใจจนร้องออกมา “นี่คือยันต์หุ่นกระบอก! เจ้าหุ่นกระบอกนี่อย่างน้อยต้องมีระดับเทียบเท่าเทพต้นตระกูล!”
แต่ หลี่อี้ พี่ชายใหญ่ของหลี่เย่าซือ กลับดูสงบ เขาคือผู้แข็งแกร่งระดับมรรคาจารย์ เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วพูด “วิชาตื้น ๆ เท่านั้น ฉันจะทำลายมันเอง!”
เขาเงื้อมือขึ้นคว้า มือขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีทองพุ่งไปจับหุ่นกระบอกไว้ ก่อนบีบเสียงดังสนั่น
กร๊อบ!
หุ่นกระบอกถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ชายชุดเหลืองที่ยืนอยู่ไกลออกไปกระอักเลือดออกมา พูดด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้!”
ชายชุดม่วงที่อยู่ข้าง ๆ รีบตะโกน “หนีเร็ว! พวกเราไม่ใช่คู่มือเขา!”
ทั้งสองหันตัวจะหนี แต่หลี่อี้มองพวกเขาไว้ตั้งแต่แรก มือข้างใหญ่สะบัดอีกครั้ง คว้าทั้งสองมาทุ่มลงพื้นอย่างแรง
ชายชุดม่วงแสดงความเจ็บปวดพร้อมเอ่ย “แกรู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร?”
หลี่อี้ยิ้มเย็น “พวกแกคือข้าทาสของสนมจักรพรรดิแห่งจุดสูงสุดของสวรรค์ใช่ไหม? พวกหมารับใช้ มีอะไรให้โอ้อวดนัก?”
ชายชุดเหลืองโกรธจนตัวสั่น “แกกล้าดีที่เรียกพวกเราว่าหมารับใช้! ช่างกล้าหาญนัก!”
หลี่อี้ตอบด้วยท่าทางเยาะเย้ย “ฉันก็พูดไปแล้ว แกจะทำอะไรได้?”
ชายชุดเหลืองจึงบีบยันต์ในมือจนแตก พริบตานั้น ภาพลวงตารูปมนุษย์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในอากาศ พลังอันน่าเกรงขามแผ่กระจาย
ทุกคนเบื้องหน้ารู้สึกได้ถึงพลังที่แทบจะทัดเทียมฟ้าดิน
เซียนพิณมายาอุทานออกมา “นี่คือ…ปีศาจผู้ตรวจตราฟ้า!”
หลี่อี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปีศาจผู้ตรวจตราฟ้าคืออะไร?”
เซียนพิณมายาอธิบาย “ต้าเทียนจุน ได้ปลดปล่อยปีศาจบางตนที่ถูกผนึกไว้โดยเผ่าเทพ แล้วแต่งตั้งให้พวกมันเป็นทูตผู้ตรวจตราฟ้า พลังของพวกมันว่ากันว่าเทียบเท่าระดับจุน นับว่าทรงพลังอย่างมาก!”
ในขณะที่หลี่เย่าซือหันมองจี้หยก เสียงของหงส์เพลิงน้อยกลับเงียบไป เขาถอนหายใจเบา ๆ “แย่แล้ว…หากพี่หงส์เพลิงมา นี่คงเป็นจุดจบของปีศาจผู้ตรวจตราฟ้าตนนี้แน่”
เซียนพิณมายาถึงกับชะงัก มองหลี่เย่าซือด้วยความสงสัย “พี่หงส์เพลิงคือใครกัน?”
หลี่เย่าซือตอบเรียบ ๆ “ผู้ที่สามารถลบล้างราชสำนักเซียน ได้ด้วยมือเพียงฉันงเดียว”
เซียนพิณมายาตกตะลึงจนพูดไม่ออก “แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียว!?”
ปีศาจผู้ตรวจตราฟ้าเบื้องบนมองมาทางพวกหลี่อี้ด้วยสายตาเย็นชา “ใครเป็นผู้ขอความช่วยเหลือ?”
ชายชุดเหลือง ตะโกนเสียงดัง "ท่านปีศาจผู้ตรวจตราฟ้า คนพวกนี้พยายามปองร้ายฉัน ได้โปรดลงมือจัดการพวกมัน!"
ปีศาจผู้ตรวจตราฟ้า กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกแกถือยันต์ซวิ่นเทียน ฉันเชื่อคำพูดของพวกแก พวกแกทั้งหมด จงตายซะ!"
เขาชักดาบยาวซึ่งเป็น อาวุธเวทย์มนตร์ยุคดึกดำบรรพ์ และฟาดลงใส่กลุ่มของ หลี่เย่าซือ
หลี่ไท่ยี่ ชูมือขึ้นเผยให้เห็นอักขระส่องแสง ซึ่งเป็น ยันต์สังหาร ที่อู๋เป่ยมอบให้มา เขาตั้งใจใช้ยันต์นี้ต่อสู้กับปีศาจหากจำเป็น
ทันใดนั้น เสียงใสดังกังวานก็มาจากที่ไกลแสนไกล
"ใครกล้าทำร้ายน้องฉัน?"
เมื่อดาบตกลง ปีศาจผู้ตรวจตราฟ้า พร้อมกับภาพลวงตาห้าร้อยมารเบื้องหลังถูกทำลายในพริบตา พลังทั้งหมดของพวกมันถูกดูดกลืนเข้าสู่ดาบสุดขอบสวรรค์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังดาบ
ชายชุดเหลือง และ ชายชุดม่วง เห็นเช่นนั้นถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวจนฟันกระทบกัน
หงส์เพลิงน้อย ลงสู่พื้น นางมอง หลี่เย่าซือ และกล่าวว่า "พวกแกช่างกล้าหาญนัก ถึงได้แอบหนีออกมาเล่นกันเอง!"
หลี่เย่าซือเกาศีรษะและยิ้มแหย ๆ "พี่หงส์เพลิง ฉันผิดไปแล้ว แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว ไปพบป้าหรูเสวี่ยด้วยกันเถิด"
หงส์เพลิงน้อย พยักหน้า "ก็ได้ ฉันจะพาไป"
นางสะบัดมือ ชายชุดเหลือง และ ชายชุดม่วง หายไปในพริบตา
เซียนพิณมายา ที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตกใจจนพูดไม่ออก นางโค้งคำนับ หงส์เพลิงน้อย "เซียน ฉันขออาสานำทางให้พวกท่าน"
หงส์เพลิงน้อย ปฏิเสธ "ไม่ต้อง ฉันรู้ทางดี"
แสงดาบปรากฏขึ้นใต้เท้าของพวกเขาทุกคน ก่อนที่แสงดาบจะพุ่งออกไป พาคนทั้งกลุ่มหายไปในทันที
เมืองหลวงจักรพรรดิ แห่ง โลกกลาง
เถาหรูเสวี่ย ใช้สถานะของ ปรมาจารย์ไท่ฮวา ในการดูแลกิจการที่นี่ ร่วมกับ อู๋เป่ย ที่เคยสร้าง ยาอายุวัฒนะ ไว้ก่อนหน้านี้ รวมถึงการทิ้ง หุ่นปรุงยา ไว้ให้ช่วยงาน ทำให้กิจการของ ห้องฮวงเก๋อ เจริญรุ่งเรืองอย่างต่อเนื่อง และยังได้รับออเดอร์ขนาดใหญ่มากมาย
ในปัจจุบัน หากพูดถึง ยาอายุวัฒนะระดับสูงสุด ใน โลกเซียน และ ทวีปฮวง ชื่อของ ตำหนักจักรพรรดินักปรุงยา ต้องมาก่อนเสมอ และไม่มีใครกล้าล่วงเกินจักรพรรดินักปรุงยา เพราะในอนาคตอาจจำเป็นต้องพึ่งพายาเหล่านี้
ขณะนั้น เถาหรูเสวี่ย กำลังจัดการบัญชีอยู่ ก็มีสาวใช้คนสนิทเข้ามารายงานว่า
"นายท่าน คุณชายทั้งหลายและคุณหนูหงส์เพลิงมาหาท่านค่ะ"
เถาหรูเสวี่ย ดวงตาเปล่งประกาย "จริงหรือ? รีบเชิญพวกเขาเข้ามาเร็ว"
หงส์เพลิงน้อย พร้อมกับ หลี่เย่าซือ และพี่น้องเดินเข้ามา เมื่อเห็น เถาหรูเสวี่ย ทุกคนต่างแสดงความเคารพ
เถาหรูเสวี่ย ยิ้มพลางกล่าวว่า"หงส์เพลิง ติงเอ๋อร์ สุ่ยเซิง พวกเจ้ามาทำอะไรถึงที่นี่?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดคุณหมอตาวิเศษ
เรื่องนี้ไม่มีเปิดให้อ่านฟรีประจำวันแล้วเหรอครับ *-*...
ทำไมบางตอนถึงสั้นจังครับ...
เสียตังด้วยออ...
ก็แค่นิยายก๊อปปี้เนื้อเรื่องกันไปมาทำไมต้องเสียตังอ่าน😛😛😛...
ชอบอ่านฟรีมากกว่า555...
เวปนี้เสียเงินด้วยหรือผมอ่านมาหลายเรื่องแล้วผึ่งมาเจอระยะหลังต้องเสียเงิน...
น่าจะมีหักทาง ทรูมันนี่วอเล็ตบ้างนะคับ...
ใครเคยเติมบ้างแล้วครับ เติมแล้วเป็นอย่างไรบ้าง...
แล้วเติมเหรียญยังงัย...
อ่านมาเพิ่นๆหลังๆมาเสียตังซะแล้ว...